โรแมนติก

“ฉันไม่ใช่ผู้หญิงใจง่ายนะ จะได้ไปถึงไหนต่อไหนกับคุณ ปล่อย!” หญิงสาวยกขาทั้งสองข้างขึ้นตั้งฉากเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายทำอะไรได้ถนัดนัก “ผมยื่นข้อเสนอให้แล้ว แต่คุณไม่สนองเองนี่ ผมก็ต้องใช้กำลังนะสิ” เขาพูดเหมือนคนเอาแต่ใจ “พรุ่งนี้ปฎิเสธเรื่องงานคุณแม่ และบอกท่านว่าเต็มใจเป็นเลขาผม ถ้ายังรั้นที่จะลาออกท่าเดียว คุณจาลึกชื่อผมเป็น ‘ผัว’ ของคุณได้เลย”

ร่างสูงเดินเข้าหาอย่างคุกคาม มองหญิงสาวเหมือนเสือร้ายรอตะครุบเหยื่อ ไม่เคยมีผู้หญิงสวยๆ คนไหนหลุดรอดเงื้อมมือของเขาไปได้ และตอนนี้เขาก็จะไม่ปล่อยเธอเด็ดขาด ผู้หญิงที่หยามเขาครั้งแล้วครั้งเล่า “ท่าทางคุณจะพูดไม่รู้เรื่อง ฉันขอตัวก่อน” มุกอันดาก้าวถอยหนี ไม่ใช่เพราะหวาดกลัว แต่เพราะเธอรังเกียจท่าทางหยาบคายของเขาต่างหาก “จะไปไหนเล่า คุณหนูมุกคนสวย” “ว้าย!!!” มุกอันดาร้องอย่างตกใจเมื่อโดนกระชากแขนเอาไว้ ไฟฉายหล่นลงไปกองกับพื้นใต้แคร่ แสงสว่างยังส่องให้มองเห็นทั่วเพิงพัก สายฟ้าที่แลบแปลบปลาบทำให้เธอมองเห็นสายตากระหายของเขาอย่างชัดเจน “ปล่อยนะ ว้าย!!!” เพราะไม่ทันตั้งตัวเธอเลยโดนกระชากอีกรอบเข้าไปอยู่ในอ้อมแขน แต่เพราะวิชาการป้องกันตัวทำให้เธอยกเข่าขึ้นกระแทกเข้าที่หว่างขาเขาจนจุก “โอ๊ย!” ภครัฐร้องเสียงหลง ยอมปล่อยหญิงสาวเพราะความเจ็บจุก “สมน้ำหน้าอยากหื่นดีนัก” เธอว่าใส่หน้า ก่อนจะหันไปหยิบร่มและไฟฉาย แต่ช้ากว่าร่างสูงที่ดีดตัวขึ้นมา กัดฟันข่มความเจ็บปวดเอาไว้อย่างที่สุด เธอหยามเขากี่รอบแล้วนะ เกิดมาไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนทำร้ายเขาขนาดนี้มาก่อน “ว้าย!!!”

เสน่หาเมียรัก ดีจริงนะ มีผู้ชายต่อยกัน แย่งผู้หญิงอย่างเธอ” เสียงหาเรื่องทำให้นิตยาปาดน้ำตาทิ้ง หลุดจากภวังค์ความคิด หมุนกายกลับมามอง แค่เห็นเขาหัวใจของเธอก็เต้นแรงระคนเจ็บแปลบ พฤทธิ์ ว่าที่คู่หมั้นของเธอนั่นเอง เขาเกลียดเธอเข้าไส้ แต่กลับทำตรงข้ามกัน เขาพาผู้ใหญ่มาสู่ขอเธอ และคุณรุ้งลดาก็ตอบตกลงเพราะบ้านเขาร่ำรวยมีฐานะทัดเทียม ในขณะที่เธอได้แต่ก้มหน้าก้มตาทำตามผู้เป็นย่า “พี่พริกมานานแล้วเหรอคะ” “มานานพอจะเห็นว่าที่คู่หมั้นของฉันทอดสะพานให้ผู้ชายจนต้องต่อยกันในงาน" เมียรักสุดสวาท “ไปอยู่ที่โน่น มีผู้ชายมาชอบเยอะ เนื้อหอมเชียวนะ ทำไมไม่บอกไปละว่าเธอมีผัวแล้ว” “พี่อิฐ!” เธอมองเขา เม้มปากแน่น “พี่อิฐไม่ใช่” แพรวพรรณพูดเสียงสั่น เขารังเกียจเธอจะตายไป ไม่อยากแตะต้อง ไม่อยากเข้าใกล้ “แบบไหนถึงเรียกว่าใช่ล่ะ” “อย่ายุ่งกับแพรวเลย แพรวเข้าใจว่าทำให้พี่ต้องอึดอัดใจขนาดไหนที่ต้องแต่งงานกับแพรว แพรวจะไม่รบกวนอะไรพี่อีก ถ้าเคยทำให้รู้สึกไม่ดี แพรวก็ขอโทษด้วยแล้วกัน”

อย่ามองผมแบบนี้สิ เรื่องที่เกิดขึ้นกับเราเป็นความเต็มใจด้วยกันทั้งคู่ ผมไม่ได้บังคับฝืนใจคุณเลยนะ คุณจ้องผมเหมือนกับว่าผมล่อลวงคุณอย่างงั้น อีกอย่างเมื่อคืนคุณเป็นฝ่ายเริ่มก่อนแท้ๆ

เธอประชดรักแรกด้วยการแต่งงานกับเขา ส่วนเขาแกล้งทำเป็นรักเพื่อเอาชนะเธอ พอรู้ว่าเธอรักเขาจนหมดใจจึงยื่นใบหย่าให้เซ็น แต่เรื่องราวกลับไม่ง่ายเพราะรักแรกของเธอกลับมา ดูท่าถ่านไฟเก่าจะคุจนใครบางคนหวงของ..

จากคนคุ้นเคยที่ต่างก็มีความผูกพันธ์แน่นแฟ้น ต้องกลับกลายมาเป็นเหยื่อสังเวยความแค้นจากอุบัติเหตุร้าย คนหนึ่งตกเป็นเหยื่อที่ถูกทารุณแสบสัน... อีกคนตกเป็นเหยื่อที่ถูกความแค้นครอบงำจนไม่รู้ผิดถูกชั่วดี... ------------------------------------------------------ "เธอต้องชดใช้ได้ยินไหมภาวนา!! เธอจะต้องชดใช้ในสิ่งที่เกิดขึ้น อย่าหวังว่ามีใครปกป้องเธอได้ตลอดเพราะฉันจะไม่ปล่อยให้เธอหายใจอย่างเป็นสุขได้แน่!!!" "ไทม์พอแล้ว!!!" ณราชรีบปัดมือใหญ่ที่กำจับแขนของบุตรสาวแล้วบิดจนแทบหักขาดนั้นออกทันที เพราะอารมณ์ของทัพไทนั้นปรวนแปรจนจนไม่อาจควบคุมได้ คนเป็นพ่อย่อมเป็นห่วงสวัสดิภาพของลูกเป็นที่สุด "เอยขอโทษ...ฮือๆ เอยไม่ได้ตั้งใจ เอยไม่ได้อยากให้เป็นแบบนี้!!!"

หล่อ นิ่งขรึม พูดน้อย แต่กับเรื่องบนเตียง เขากลับกลายเป็นอีกคน เร่าร้อน รุกเร้า เอาแต่ใจ... พฤกษ์ ศิวกร คือรักแรกและรักเดียว อีกทั้งยังเป็นคนแรกและคนเดียว ที่เกลียดชัง เมขลา เข้าไส้ แม้จะรู้ทุกอย่างดีแก่ใจ แต่เมื่อข้อเสนอหวานล้ำเปิดทางให้ เธอจึงไม่ลังเลเลยที่จะคว้าไว้ ถึงไม่มีทางได้ใจ ขอแค่ได้ครอบครอง เป็นเจ้าของร่างกายก็ยังดี...

สำหรับ ลินดา เด็กกำพร้าที่ถูกเก็บมาเลี้ยง คำว่า ป๊า คือโลกทั้งใบและเป็นที่พักพิงเดียวที่เธอมี แต่สำหรับ ซีค อัลฟ่ามหาเศรษฐีผู้เย็นชา คำคำนี้คือกรงขังศีลธรรมที่เขาใช้ล่ามโซ่ความปรารถนาอันดำมืดของตัวเองไว้ ในคืนพายุคลั่ง ลินดาตัดสินใจรวบรวมความกล้าเพื่อข้ามเส้นกั้นความสัมพันธ์ ทว่าสิ่งที่ได้รับกลับมาคือการปฏิเสธอย่างเลือดเย็น เขาผลักไสเธอออกไปจากชีวิตเพียงเพราะคำว่าพ่อลูกและทิ้งให้เธอเผชิญความตายท่ามกลางสายฝน ห้าปีผ่านไป... ลินดาคนเดิมได้ตายจากไปแล้ว เธอกลับมาอีกครั้งในฐานะ ลานนา หญิงสาวผู้ทรงอิทธิพลที่สวยสง่าและร้ายกาจ เธอไม่ได้มาเพื่ออ้อนวอนขอความรัก แต่มาเพื่อทำลายอาณาจักรของชายที่เคยทอดทิ้งเธอให้พังพินาศ! ยิ่งเธอผลักไส เขากลับยิ่งโหยหา ยิ่งเธอทำลาย เขากลับยิ่งยอมพ่ายแพ้ เมื่อความลับเบื้องหลังคำปฏิเสธถูกเปิดเผย และพันธะคู่แท้เริ่มแผดเผาหัวใจทั้งสองดวง ซีคจะทำอย่างไรเมื่อรู้ว่าลูกสาวที่เขาเคยผลักไสกำลังจะกลายเป็นผู้หญิงของศัตรู! เขาจะยอมแหกกฎฟ้าดินเพื่อทวงเธอคืนมา หรือจะปล่อยให้รักต้องห้ามนี้กลายเป็นเพียงเถ้าถ่านแห่งความแค้นตลอดกาล?

คาริสา ตกหลุมรัก ศาสตรา ตั้งแต่แรกพบ อาจารย์หนุ่มสุดหล่อดีกรีด็อกเตอร์ อีกทั้งยังเป็นถึงทายาทของมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดัง ความแตกต่างที่ทำให้เธอไม่กล้าคิดฝันไปไกล จึงทำได้เพียงแค่มองและส่งรอยยิ้มพิมพ์ใจให้เขาทุกวัน แต่แล้ววันหนึ่ง...อุบัติเหตุที่ไม่คาดฝัน ทำให้ทั้งคู่ได้ใกล้ชิดกัน.....

นาธาเนียลในความทรงจำของฉันจากไปนานแล้ว ฉันเสียใจที่พรากทุกอย่างที่ควรเป็นของเธอมา โดยเฉพาะความรักจากคุณ ขอโทษจริง ๆ และต่อจากนี้ไป ขอให้คุณและเธอมีความสุข - เซซิเลีย เลอรอยซ์ - ป.ล. อ่านข้ามตอนอาจทำให้พลาดรายละเอียดนะคะ

เราสองคนต่างไม่ชอบขี้หน้ากัน แต่ดันได้มาอยู่ใกล้ชิดกันในฐานะเพื่อนร่วมงาน วันหนึ่งป้าผู้เป็นที่รักของเธอล้มป่วยและจำเป็นต้องใช้เงินจำนวนมากมารักษา เธอจึงต้องแบกหน้าไปอ้อนวอนให้เขารับเลี้ยงในตำแหน่ง "นางบำเรอ" ชั่วคราว ด้วยความเกลียดชังเธออยู่แล้ว เขาจึงตอบตกลงข้อเสนอนั้นเพื่อย่ำยีร่างกายเธอ ดูถูก เหยียดหยามเธอ เพื่อให้เธอเจ็บปวดใจมากที่สุด ใครจะไปคิดว่า "ความใกล้ชิด" จะถูกก่อตัวเป็น "ความรัก" อีกทั้งยังปากหนักไม่ยอมรับ "หัวใจ" ตัวเอง

ในอดีต... เขาคือคนที่ฝากรอยแผลไว้ลึกสุดหัวใจจนทำให้เธอไม่เชื่อในความรัก แต่หลายปีผ่านไป... ทั้งสองกลับโคจรมาเจอกันอีกครั้งในวันที่โลกของเธอพังทลายและไม่เหลือใคร และเป็น 'เขา' คนนั้น ที่ยื่นมือเข้ามาฉุดดึงเธอไว้ เขาทำดีกับเธอทุกอย่าง เป็นคนเดียวที่อยู่เคียงข้างและคอยเข้าใจ แต่สำหรับคนที่เคยมีอดีตที่ไม่น่าจดจำร่วมกันนั้น เธอจึงมองความดีที่เขาทำ เป็นเพียง 'การชดใช้' มากกว่า 'ความรัก' 'ถ้านายทำเพื่อไถ่โทษ... แค่นี้มันก็พอแล้ว' 'ที่ทำอยู่ไม่ใช่เพื่อขอโทษ... แต่ทำเพราะอยากเริ่มต้นใหม่' เมื่อหัวใจหนึ่งเต็มไปด้วยความระแวง ส่วนอีกหัวใจเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด รักครั้งนี้จะกลับมาคืนรังได้จริง หรือจะเป็นเพียงแค่การฉายซ้ำของบทเรียนเดิม?"

ภายในคืนพระจันทร์เต็มดวงรอบตัวเงียบสงัดไร้เสียงผู้คนสัญจร ตึก ตัก ตึก ตักทว่าทำไมฉันถึงตั้งหน้าตั้งตาวิ่งอย่างไม่ลืมหูลืมตาออกมาจากม่านรูดบ้านั่นทั้งที่สภาพไม่เอื้ออำนวยมากเท่าไหร่นัก น้ำตาไหลรินออกมาตลอดทางฝ่ามือของตัวเองกอดลูบผิวไปมาเพื่อปลอบโยนว่าไม่ได้เกิดอะไรขึ้นทั้งที่ความจริงกับเดินสวนทางกันลิบลับ สิ่งที่เกิดขึ้นในคืนนั้นผลมันส่งมาถึงยังวันนี้... “เอาตังค์มานังซานมีเท่าไหร่ก็เอามาให้หมด อย่าคิดอุบไว้เชียวเห็นแก่ความหน้าด้านหอบลูกมาอยู่กับคนอื่นบ้าง มีอย่างที่ไหนให้เป็นขี้ปากชาวบ้านอับอายกันไปทั้งบ้านกับไอ้คำว่าท้องไม่มีพ่อเนี่ย!” “มีลูกติดพ่วงให้เป็นภาระใครเขาจะเอาไปทำเมียต่อ” “ป้า... พี่ฝ้าย...” “หรือมันไม่จริงเอาหน้าผัวแกมาดูดิไอ้ที่มันทำแกท้องไม่พ่ออ่ะ!” หญิงสาวมองเหยียดด้วยหางตาอีกทั้งยังยกริมฝีปากทำรังเกียจ “ติดตัวมันไม่มีหรอกแม่แต่ในไอ้นี่มันมี อีซานมันฝากเอาไว้ มึงไปถอนมาถ้าไม่อยากให้ลูกมึงเจ็บตัว!”

ชีคชามิล บิน ไซฟูติน ชีคหนุ่มจากแดนไกลที่หลงรักสาวน้อยหน้าหวานดวงตาสวยแปลกเพื่อนรักของน้องสาว อญู่ร่า อิลฮัม หญิงสาวชาวไทยที่แอบหลงรักเพื่อนพี่ชายมานานแสนนาน แต่การพบเจอกันทำให้เขายื่นข้อเสนอที่ทำให้หญิงสาวโกรธจนหน้าแดงตัวสั่น การที่เธอไม่รับข้อเสนอของเขาก็เพราะหวาดระแวงไม่ไว้ใจ ดูเขาทำกับเธอก่อนหน้าสิ แล้วแบบนี้จะให้เธอหน้าชื่นตาบานรับข้อเสนอที่อาจมีอะไรแอบแฝงของเขาหรือไง “หม่อมฉันจะลองฟังข้อเสนอของพระองค์ดู แต่ไม่ได้หมายความว่าหม่อมฉันจะอยากรับข้อเสนอของฝ่าบาทหรอกนะเพคะ” อญู่ร่าบอกอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงมั่นคง “เราจะใช้หนี้ให้พ่อของเจ้าทั้งหมด แลกกับการที่เจ้าต้องไปเป็นนางบำเรอของเราสามเดือน” “นางบำเรอ!!!” อญู่ร่าผุดลุกขึ้นยืนด้วยความโมโหจัด เขาจะดูถูกเธอมากไปแล้วนะ!

พฤกษ์ เกริกเกียรติสุริยะ... เขารักเธอไม่มีวันเปลี่ยนแปลงและจะรักตลอดไป “เจ็บหรือเปล่า ทำไมไม่หลบ” นิ่มสัมผัสถึงน้ำเหนียวๆ ที่ติดมากับเล็บและมือ เธอทำเขาเลือดตกยางออกอีกแล้ว “หลบได้ไง เมียกำลังโมโห ถ้าหกล้มฟาดไปจะทำยังไง พี่เป็นห่วงนิ่ม ห่วงลูกของเรานะ” พฤกษ์คุกเข่าลงตรงหน้า เขาแนบหน้าโอบกอดเอวเธอเอาไว้ “พี่พฤกษ์” “เจ็บแค่นี้เล็กน้อย พี่ยอมทำให้เมียและลูกรู้สึกดีขึ้นเมื่อได้ระบายอารมณ์ ยอมเป็นกระสอบทรายให้ทั้งสองคนฟัดตลอดชีวิตเลย” “พี่พฤกษ์” นิ่มอนงค์ปิดปากร้องไห้โฮ รู้สึกตื้อในอก มีผู้ชายแบบนี้อยู่ในโลกจริงเหรอ *** นิ่มอนงค์ พงศ์ไพบูลย์วิทยา... เธอเพิ่งรู้ว่ารักเขา ผู้ชายที่ทำทุกอย่างเพื่อเธอมาทั้งชีวิต ในวันที่เขาจะจากไป เธอไม่มีวันยอมโดยเด็ดขาด “หวงนิ่มเหรอ” นิ่มอนงค์ยิ้มจนแก้มพองเมื่อได้ยินประโยคของเขา อารมณ์ตึงเครียดคราแรกแปรเปลี่ยนเป็นรื่นรมย์ในทันที “ใครพูด ยังไม่ได้พูดสักคำ” พฤกษ์ตอบหน้าตาย เขาจับขาเธอพาดบ่า “อื้อ... พี่พฤกษ์” นิ่มอนงค์หยัดสะโพกรับ “กะจะจับพี่โดยการปล่อยตัวให้ท้องหรือไง”

พนักงานสาวที่ใครๆบอกว่าเรียบร้อยเหมือนผ้าพับไว้ อีกด้านกำลังร่อนเอวใส่ลูกเจ้าของโรงงานอย่างถึงพริกถึงขิงเลยล่ะ

ปล.นิยายเรื่องนี้เป็นภาคต่อของเพื่อนพระเอกกับเพื่อนนางเอก จากเรื่องแค่แทนตัวที่คุณไม่รัก คำโปรย เธอเพียงแค่ต้องการสร้างครอบครัวแสนอบอุ่นกับใครสักคน ส่วนเขาไม่คิดจะจริงจังกับใครเลยหวังเพียงแค่เรื่องบนเตียงเท่านั้น เหตุการณ์ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นเมื่อเธอต้องไปทำงานเป็นผู้ช่วยเขา เพราะข้อตกลงระหว่างครอบครัวทำให้คนทั้งสองใกล้ชิดกัน เรื่องราวมากมายจึงเริ่มต้นขึ้น…

พลอยแพร หญิงสาววัย 23 ปี เป็นเด็กกำพร้าตั้งแต่เด็ก มีเพื่อนสนิทเพียง 2 คน คือ น้ำใสกับชมพู เธอเป็นสาวสวยที่มีความสามารถสูง เรียนเก่ง สวย เซ็กซี่ ขี้อ้อน เป็นที่หมายตาของชายหลายคน แถมเป็นดีเจสุดแซ่บที่ผับดังในย่านเอกมัย เพราะความสวย ความแซ่บของเธอจึงทำให้ลูกค้าติดตรึม แถมตอนนี้เจ้าตัวพึ่งเรียนจบมาหมาดๆแต่ก็ยังไม่คิดจะหางานทำเป็นหลักแหล่งเพราะเธอก็มีงานดีเจที่ได้เงินดีอยู่แล้ว แถมยังมีงานถ่ายแบบกับพริตตี้ที่เป็นงานรองอีกสองงานด้วย เหมันต์ ชายวัย 30 ปี เป็นมาเฟียชาวอังกฤษที่มาตั้งถิ่นฐานอยู่ที่ประเทศไทย ที่เมืองไทยเขามีชื่อเรียกว่า เหมันต์ แต่ถ้าเขาอยู่ที่อังกฤษทุกคนจะเรียกเขาว่า วินเทอร์ ก็ความหมายเดียวกันแต่ก็แล้วแต่คนจะเรียก เขามาทำธุรกิจบ่อนคาสิโนกับค้าอาวุธสงครามที่ประเทศไทยเพื่อขยายกิจการให้มันควบคุมไปทั่วโลก ครอบครัวของเขามีธุรกิจอยู่ที่อังกฤษหลายอย่าง แต่เขามีความคิดที่อยากจะริเริ่มทำธุรกิจที่ประเทศไทยบ้าง เขามีเพื่อนสนิทอยู่ที่ประเทศไทย 2 คน คือ เดวิส กับ มาร์ค ทั้งคู่เป็นเพื่อนเขาสมัยเรียน พวกมันมาทำธุรกิจผับที่ประเทศไทยหลายแห่ง

มะนาวพยายามดิ้นขัดขืนเพื่อให้หลุดพ้นจากเขา แต่ด้วยแรงอันน้อยนิดของหญิงสาวหรือจะสู้แรงของชายหนุ่มได้ ฟันขาวของชายหนุ่มได้กัดลงไปบนกลีบปากสีชมพูอ่อนอวบอิ่มเพียงเบา ๆ เพื่อเป็นการบีบบังคับให้เธอเปิดปากขึ้น จากนั้นลิ้นสากหนาของเขาก็ได้รุกล้ำเข้าไปในโพรงปากเล็ก เพื่อลิ้มลองรสชาติอันหอมหวานอีกครั้ง

“เฮีย! ขึ้นมาทำไม ทำไมไม่ไปนอนที่ห้องตัวเอง” “ทีเมื่อกี้เรียกร้องจะให้นอนด้วย” “นั่นมันเมื่อก่อนนะ แต่ตอนนี้ไม่อยากให้นอน” “ใจร้าย...” เขาบ่นอุบ ซุกหน้าเข้าหาอกอวบๆ ของเมีย “เฮีย... จะมาซงมาซุกทำไมนี่” “พอได้เฮียเป็นผัวก็จะไล่ใช่ไหม เห็นเฮียเป็นของตาย” “ไม่ใช่ อัญกลัวเฮียจะลักหลับอัญ” เธอนิ่วหน้ายังเจ็บตรงหว่างขาอยู่เลย “เฮียไม่ลักหลับหรอก ชอบแบบดิ้นได้มากกว่า โอ๊ย! หยิกทำไมนี่ ยัยเด็กซาดิสม์” “ถ้าจะนอนด้วยกันก็อย่าลามกนะคะ” อัญชัญอ้าปากหาวอีก ซุกหน้าเข้าหาหมอน แต่เขาดึงศีรษะของเธอให้มาซุกหน้าเข้าหาอกกว้างของเขาแทน “ซุกตรงนี้” “เฮียไม่ใช่หมอนเสียหน่อย” เธอบ่นเสียงอู้อี้อยู่ที่อกเขา ตาปรือด้วยความง่วง ตะกายมือกับเขากอดเขาเหมือนเขาเป็นหมอนข้าง