โรแมนติก

พี่ว่า ตอนนี้เรายังไม่พร้อม และหนูก็เป็นคนของพี่ อย่าลืมสิ ว่าหนูเป็นเด็กที่พี่เลี้ยงไว้! Xมาโบ้กำลังจะหอนอย่างแซ่บ!

เขาประกบริมฝีปากของเขามาที่ริมฝีปากฉันอีกครั้ง มันเป็นจูบที่บอกแทนทุกความรู้สึก เราต่างคลั่งไคล้ในกันและกันมาก และเมื่อมือของเขากำลังจะปลดเปลื้องเสื้อผ้าของฉันออก มันก็ทำให้ฉันสะดุ้งตกใจกระเถิบหนี "เอวารีนเป็นอะไรครับ" ฉันไม่ได้ตอบอะไรเขากลับไป ทั้งที่ฉันอยากเป็นของเขาแต่ว่าร่างกายฉันไม่ได้งดงาม "เอวารีนอยากกลับบ้านค่ะ" "เอวารีนเป็นอะไรครับ" "เอวารีนไม่อยากทำแล้วค่ะ" "รังเกียจพี่หรอครับ" "เปล่าค่ะ" "เกิดอะไรขึ้นครับ บอกพี่ได้ไหม" "พี่อย่ารู้เลยค่ะ" พี่เฟยหลงเดินมาจับมือฉันและนำไปสัมผัสที่ใบหน้าของเขา "เอวารีนไว้ใจผู้ชายคนนี้ไหมครับ" "เอวารีนไว้ใจพี่ค่ะ" "บอกพี่มาเถอะครับ พี่รับได้ทุกอย่าง" "แต่ร่างกายของเอวารีนมันไม่ได้สวยอย่างที่เห็นนะคะ" "เอวารีนสวยขนาดนี้ จะมีตรงไหนที่ไม่น่ามองอีกหรอครับ" ฉันเดินไปที่มุมห้องและหันหลังปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกทีละชิ้น จนกระทั่งร่างกายเปลือยเปล่า ตั้งแต่ก้นจนถึงต้นขาด้านหลังของฉัน เป็นรอยถูกตีอย่างเห็นได้ชัด "รังเกียจเอวารีนไหมคะ" "ไม่ครับ ร่างกายเอวารีน สวยที่สุดแล้ว"

เพราะเรื่องบนเตียงบ้าระห่ำเกินไป เธอจึงต้องถอยห่างจากเขาบำบัดอาการเสพติดของตัวเอง กำลังไปได้ดีแล้วแท้ๆ แต่อีกคนดันไม่ยอมจบด้วย ก่อกวนวุ่นวายจนกลายเป็นเรื่องอลหม่านขึ้นมา บัดซบ! นายจะเอายังไงกับฉัน? คู่ขาคนเก่าไม่เลิกตามรังครวญ ซ้ำร้ายยังมาทำให้ผู้ชายหล่อโปรไฟล์ดีทั้งหลายหนีหายอีก หลอกหลอนเก่งขนาดนี้ เธอจะไปไหนรอด #หมาน้อยของเธอ

จูบแรกของเขาและเธอเกิดขึ้นจากความมึนเมา ทว่ามันกลับตราตรึงยากจะลืม จูบครั้งต่อมา เป็นการสานต่อความสัมพันธ์ อยากทำความรู้จักกันและกันให้มากขึ้น ทว่า เมื่อได้พบกันอีกครั้งอย่างเป็นทางการ ก็เหมือนมีฟ้าผ่าลงมากลางใจ เพราะเขา คือ เพื่อนพ่อ

หัวใจเธอมอดไหม้เพราะรักที่มีให้เขา แต่สิ่งที่ได้คือความเจ็บช้ำและคราบน้ำตา จึงเลือกจากมาพร้อมกับสายเลือดที่เขาไม่ต้องการ + + + "คุณไม่ต้องกลัวว่างามจะเอาเรื่องของเราไปบอกใคร มันจะเป็นความลับ" "ง่าย ๆ ขนาดนี้เลย?" "แล้วคุณต้องการอะไรอีก" เอ่ยถามเขาอย่างท้อแท้ น้ำตาร่วงลงมาอย่างไม่อาจห้ามไหว เขาปล่อยมือข้างหนึ่งจากไหล่เธอ แล้วใช้มันเกลี่ยผิวแก้มใส ไล้น้ำตาหยดนั้นออกไป เธอเกือบทิ้งน้ำหนักพิงอกเขาเสียแล้ว หากเขาไม่เผยรอยยิ้มเยือกเย็นเสียก่อน "กลับมาทำหน้าที่ตัวเอง แล้วก็ห้ามไปยุ่งกับผู้ชายคนอื่น เพราะฉันไม่ชอบใช้ผู้หญิงร่วมกับใคร" ใบหน้าหล่อเหลาขยับเข้ามาชิดใกล้หมายกดฝังลงไปกับแก้มขาว แต่เพราะเธอโกรธที่เขาคอยพูดจาเหยียดหยามและต้องการเอาเปรียบเธออยู่ตลอดเวลาจึงผลักอกหนาออกไปอย่างแรง "งามไม่ยอมอีกแล้วนะคะ"

"หมอคิดถึงแก้วแค่นี้เองเหรอคะ" หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อน อินทัชเองก็ไม่ปล่อยให้โอกาสนี้หลุดลอยไป เขามองหน้าหญิงสาวก่อนที่จะเริ่มบรรเลงจุมพิต

เควิน นพกิจเกรียงไกร หนุ่มลูกครึ่งที่รักครอบครัวและน้องชายสุดหัวใจ แต่จู่ๆ เขากลับได้รับข่าวร้ายจากมารดาเลี้ยงว่า คุณารักษ์ น้องชายคนเดียวต้องมาตายลงอย่างอนาถเพราะน้ำมือของผู้หญิงใจร้ายคนหนึ่งที่คบหากันเป็นคนรัก เพชรน้ำหนึ่ง เลิศวรเกียรติ หญิงสาวที่ใครๆ ก็หาว่าใจร้าย แต่ใครจะรู้ว่าชีวิตตั้งแต่เล็กจนโตน่าสงสารเพียงใด เธอต้องต่อสู้ฟาดฟันกับมารดาเลี้ยงและน้องสาวที่แสนจะเกลียดชัง

"ในวันที่เธอกลายเป็นเพียงอากาศธาตุ มีเพียงเขาที่มองเห็น... และในวันที่เขาต้องเลือกระหว่างความถูกต้องกับชีวิตเธอ เขาเลือกที่จะเป็นคนผิดที่รักเธอหมดหัวใจ" เมื่อ 'พิมพ์ขวัญ' ครีเอทีฟสาวไฟแรงต้องกลายเป็นวิญญาณเร่ร่อนจากอุบัติเหตุที่มีเงื่อนงำ สิ่งเดียวที่รั้งเธอไว้ไม่ให้สูญสลายคือ 'งานชิ้นสุดท้าย' และชายหนุ่มแปลกหน้าอย่าง 'นนท์' นักข่าวสืบสวนจอมขวางโลกที่เป็นคนเดียวบนโลกที่มองเห็นและสื่อสารกับเธอได้ จากความวุ่นวายในการช่วยกันปิดดีลงานในสภาพที่คนหนึ่งเป็นผีและคนหนึ่งเป็นคน นำไปสู่การเปิดโปงขบวนการอาชญากรรมไซเบอร์ที่กัดกินสังคม นนท์ต้องยอมแลกทุกอย่าง—ทั้งหน้าที่การงาน จรรยาบรรณ และหลักฐานชิ้นสำคัญ—เพื่อรักษา 'ประจุชีวิต' ของพิมพ์ขวัญเอาไว้ แม้ผลลัพธ์ที่ได้มาคือการที่เธอฟื้นกลับมาเป็นมนุษย์อีกครั้งโดยลืมสิ้นว่าเขาเป็นใคร "วิญญาณนี้มีรัก" คือเรื่องราวของความรักที่ก้าวข้ามเส้นกั้นระหว่างความเป็นและความตาย การเสียสละที่ไม่มีใครจดจำ และการเริ่มต้นจีบผู้หญิงคนเดิมซ้ำอีกครั้ง... ในวันที่เธอจำไม่ได้แม้แต่ชื่อของเขา แต่หัวใจของเขายังคงจดจำสัมผัสเย็นเยียบของวิญญาณดวงนั้นได้ไม่ลืมเลือน

“ครับ” เขารับคำในขณะที่เธอหันไปมอง คนตาโตเหมือนนึกอะไรออก รีบกัดปากเสไปมองทางอื่น “อุ๊ย!” เธออุทานเมื่อเขาขยับเข้ามาหา จับมือเธอเอาไว้ ช่อเพชรมองตาปริบๆ แก้มร้อนผ่าว “คืออาก็ยังไม่มีเมีย” “ค่ะ ยังไม่มีเมียแล้วเกี่ยวอะไรกับช่อละคะ” เธอดึงมือหนี เดินไปคนพะโล้ ภามลูบท้ายทอยตัวเองไปมา เออ... เขายังไม่มีเมียแล้วไปบอกเด็กมันทำไมกัน “คือจริงๆ อาก็อยากมีเมียนะครับ” *** “คิดถึงอาหรือเปล่า ไหนบอกให้ชื่นใจหน่อยสิครับ” “ไม่เห็นจะคิดถึงเลย” เธอเสมองไปที่บึงบัว ตักไอติมกินแก้เขิน “แต่อาคิดถึงช่อแทบขาดใจ” “คุณอา” เธออุทาน มองเขาตาโต คนบ้ามาสารภาพอะไรตอนนี้ ช่อเพชรแก้มร้อนผ่าว สบตาแล้วเขินจนมือไม้ไม่รู้จะพาไปไว้ตรงไหนดี สุดท้ายก็ถือไอศกรีมขนมปังกรอบเอาไว้แน่นเหมือนเดิม “ไอติมติดปากอีกแล้วครับ” เขายิ้มที่มุมปากของตัวเองเพื่อบอกเธอ ก่อนจะยื่นหน้าเข้ามาหา ทำท่าจะเช็ดให้ด้วยปากร้อนๆ อีกครั้ง

..ถิงถิง..เด็กสาวชาวไทยที่ในวันแรกที่เธอลืมตาดูโลก เธอต้องเผชิญกับชะตากรรมของการถูกทอดทิ้ง แม่ของเธอแต่งงานใหม่กับมหาเศรษฐีชาวจีน และพ่อของเธอเสียชีวิต ต่อมาเมื่อเธออายุได้สองขวบ เธอตามคุณยายเดินทางไปประเทศจีนและเข้าไปอยู่ในตระกูลเจียง เธอคิดว่าที่นี่จะเป็นที่ที่ทำให้ชีวิตของเธอมีความสงบสุข แต่เธอคาดไม่ถึงว่าที่นี่จะผลักเธอให้จมดิ่งลงไปในหุบเหว ..เธอ..เกลียดตระกูลเจียง จนถึงขั้นทำทุกอย่างได้เพื่อลากทุกคนในตระกูลเจียงลงนรก .. โชคชะตายังคงทำให้ชีวิตของเธอปั่นป่วนไม่หยุดเมื่อแม่ที่ทอดทิ้งเธอไป มารับเธอไปอยู่ด้วยในคฤหาสน์หลังงามตระกูลเฟย ท่ามกลางความเกลียดชังของพ่อเลี้ยงและน้องสาวต่างพ่อของเธอ... ..เขา..เด็กชายที่คอยปกป้องเธอ..สนับสนุนเธอ..ผู้เป็นดั่งดวงอาทิตย์ที่ให้ความอบอุ่นในหัวใจกับเธอ...เป็นดั่งดวงดาวที่คอยจุดประกายให้เธอมีกำลังใจ..สุดปลายสายรุ้งของชีวิตถิงถิงจะเป็นเช่นไร ติดตามหาคำตอบได้เลยค่ะ 

เมื่อผมทำเธอท้อง ผมเลยพยายามขายยาเพื่อจุนเจือเธอกับลูก เเต่เเล้ว... เมื่อผมถูกจับ ผมทำเธอเเละลูกหล่นหายไป "ยกโทษให้พี่ได้ไหมนุ่ม พี่รักนุ่มกับลูกมากนะเว้ย"

“คุณจะเสพติดฉันมากเกินไปแล้วนะคะ” “นั่นนะสิ ผมเองก็พึ่งรู้ตัวนะว่าตัวเองเป็นคนคลั่งรักขนาดนี้”

"ฉันจ่ายสิบล้านเพื่อซื้อเธอหนึ่งปี" อนาวินทร์ประกาศกร้าวพร้อมพาณิชาภาเข้าสู่กรงทองคำหรูหรา เธอปฏิเสธความรักแต่ต้องจำนนต่ออำนาจ เธอไร้ทางหนีและต้องเผชิญหน้ากับคำสั่งแรกในฐานะของที่ถูกซื้อ เมื่อหนี้คือพันธนาการ เธอจะถูกเขาใช้ให้คุ้มค่ากับเงินที่จ่ายไป

ด้วยใจบริสุทธิ์ “คณิต” ตั้งใจจะรักและดูแล “ลลิต” เด็กสาววัย 14 ปีในอุปการะอย่างหมดหัวใจ แต่เมื่อเหตุการณ์ดันอุบัติให้ความรู้สึกของเขาต้องเริ่มแปรเปลี่ยน คณิตจะทำอย่างไรเพื่อหักห้ามหัวใจ เขาจะต้องพยายามสักแค่ไหนเพื่อให้ลลิตได้เติบโตขึ้นเป็นหญิงสาวที่ดีพร้อม ให้เธอได้มีทุกสิ่งทุกอย่างที่เด็กหญิงใจซุกซนคนหนึ่งพึงจะมีได้ เมื่อความถูกต้องคืออุปสรรคที่ขวางกั้นปรารถนาทั้งกายใจของเขาและเธอ เรื่องราวยิ่งวุ่นวายเมื่อครูสอนเปียโนของลลิตได้ก้าวเข้ามา หากเป็นไปได้ เขาจึงอยากจะขอเพียงให้วันวานได้หวนคืนมาอีกสักครั้งหนึ่ง เพื่อให้เขาแก้ไขให้ชีวิตได้ดำเนินไปอย่างหวานชื่นและสวยงาม

โรมราชันในวัยสามสิบ ต้องมาบริหารบาร์โฮสต์ เพราะเบื่อธุรกิจของครอบครัว ชายหนุ่มแอบตกหลุมรักผู้หญิงคนหนึ่ง แต่เธอกลับวางตัวราวกับหิมะน้ำแข็งเย็นยะเยือก เมินเฉยต่อเพศตรงข้าม ราวกับผู้ชายคือเชื้อไวรัสร้ายแรง ทว่าโรมราชันกลับตกหลุมรักเธอตั้งแต่แรกเจอ เฌอรีนในวัยสามสิบแปด เธอยังคงมุ่งมั่นกับงานมากกว่าเรื่องส่วนตัว วัน ๆ หญิงสาวคิดแต่เรื่องธุรกิจ ไม่เคยคาดหวังจะฝากชีวิตให้ใครดูแล เพราะมีความเชื่อมั่นในตัวเองสูง ทว่าจริง ๆ แล้วนั้น เธอเฝ้ารอคอยใครสักคนที่ไม่รู้ว่าจะได้เจอกับเขาอีกหรือเปล่า หญิงสาวฉลาดปราดเปรื่อง มีความสามารถรอบด้าน สวยเก๋ครบเครื่องบริหารธุรกิจเครื่องหนังได้อย่างน่าทึ่ง ไม่ว่าจะเป็นกระเป๋าหรือรองเท้า เครื่องแต่งกายทุกหมวดต่างได้รับความสนใจทั้งในและต่างประเทศ ทว่าเธอมีบางอย่างอยู่ภายในใจ ที่ไม่สามารถพูดออกมาได้ นั่นคือชายหนุ่มผู้กุมหัวใจของเธอเอาไว้ตั้งแต่แรกเจอ

"ณฉัตร" เจ้าของผับชื่อดัง จำใจรับ "นับดาว" หญิงสาวบริสุทธิ์มาเป็น 'ของขัดดอก' เพื่อชำระหนี้แทนแม่เลี้ยง เธอกลัวเขาจนตัวสั่น แต่ความใสซื่อกลับจุดประกายความสนใจในตัวเขาอย่างประหลาด เขาจ้างเธอเป็นเลขาฯ และใช้โอกาส 'เล็มเลีย' ความหวานจากริมฝีปากไม่ประสา จนเริ่มหึงหวงโดยไม่รู้ตัว คืนหนึ่ง... ความหึงที่ปะทุเมื่อมีชายอื่นจ้องมอง ณฉัตรที่เมามายจึงตีตราจองโดยที่เธอหยุดเขาไม่ได้ นับดาวโกรธและเมินเฉยใส่ แต่สุดท้ายก็ใจอ่อนยอมเปิดใจให้ตัวเองสักครั้ง เมื่อความสัมพันธ์ไปได้สวย ณฉัตรจึงขอนับดาวแต่งงาน แต่เธอปฏิเสธ ทำให้เขาโกรธจนไม่ยอมกลับบ้าน นับดาวเสียใจและกำลังจะไปบอกข่าวดีเรื่องลูก แต่กลับเจอภาพบาดตาจนเข้าใจผิดคิดว่าเขานอกใจ แม้จะเคลียร์ใจกันได้ แต่โชคชะตาก็เล่นตลก เมื่อ "รมณ" ไม่ยอมให้ณฉัตรสมหวัง เธอทำร้ายนับดาวจนเกือบแท้งลูก ณฉัตรโกรธแค้นจนทำลายรมณทุกวิถีทางเพื่อปกป้องลูกและเมีย เขาเฝ้าดูแลนับดาวอย่างใกล้ชิดจนพ้นขีดอันตราย เรื่องร้ายผ่านพ้นไป ทั้งสองจึงกลับมาใช้ชีวิตอย่างปกติและตอกย้ำความรักด้วยการแต่งงานในที่สุด

"คนอย่างฉัน…ไม่เคยรักใครเพราะความสงสาร" เลโอ—>>หนุ่มวิศวะสุดฮอต เจ้าเสน่ห์ ขี้เล่น และเป็นกันเอง ทว่าเบื้องหลังคือผู้ชายที่ไร้หัวใจ มองผู้หญิงเป็นเพียงของเล่นบนเตียง ร้ายลึก สนใจแค่ความต้องการของตัวเองเท่านั้น นารา—>>สาวอักษรศาสตร์สุดอาภัพ ที่ชีวิตตกที่นั่งลำบาก การเงินติดลบ จนถึงขั้นวิกฤต ต้องพึ่งพาอาชีพขายศักดิ์ศรี ยอมเป็นของเล่นบนเตียงให้ผู้ชายไร้หัวใจ มอบทุกอย่างให้จนหมด ไม่เหลือแม้กระทั่งหัวใจที่ไร้ค่าของตัวเอง

เรื่องราวที่ผิดพลาดช่วงวัยรุ่นกลายเป็นตราบาปในชีวิตของคนทั้งคู่ และเป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ที่กลืนไม่เข้าคลายไม่ออก เมื่อวราลีได้รับบทเรียนว่าพันธะทางกายไม่สามารถแลกมาซึ่งความรัก แต่อคินผู้ที่ทำให้เธอต้องมลทินกลับหวนเข้ามาในชีวิตเธออีกครั้งเพื่อทวงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาเป็นคนที่ปฏิเสธเธออย่างไร้ซึ่งเยื่อใย หลังจากต่างคนต่างแยกย้ายไปใช้ชีวิตของตัวเอง ในวันที่หญิงสาวกำลังจะเริ่มต้นความสัมพันธ์ครั้งใหม่กับใครสักคน เขากลับโผล่เข้ามาเพื่อเหนี่ยวรั้งและรื้อฟื้นความทรงจำครั้งเก่า ชายหนุ่มไล่ตามเธอสุดชีวิตเพื่อให้ได้หญิงสาวมาอยู่ข้างกาย แต่เธอจะยอมกลับเข้าสู่วังวนเดิมๆ อีกงั้นหรือ การจะครอบครองหัวใจเธอนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย และหญิงสาวจะให้อภัยหรือไม่ก็ขึ้นอยู่ที่ความสามารถของเขาแล้ว

เพราะเธอทำให้ความรักของเขากลายเป็นความแค้น เขาแต่งงานกับเธอเพียงเพราะต้องการเอาคืน…จากรักมาก กลับกลายเป็นแค้นมาก โกรธมาก! จากที่ยอมเสียสละให้ไปในวันนั้น หวังเอาไว้ว่าพี่สาวตัวเองจะมีความสุข แต่แล้ววันหนึ่งกลับต้องมาเสียพี่สาวฝาแฝดไป เพราะเธอโดนรถชนในวันแต่งงาน!!! ใครที่เป็นคนทำ เธอจะทำให้มันได้รับกรรมอย่างสาสม ส่วนเขาที่มีส่วนเกี่ยวข้องเธอจะใช้เขาเป็นตัวล่อให้คนที่ทำผิดออกมาให้ได้

'ภาวัช' ได้พบกับ 'ทอฝัน' สาวใสวัยสิบแปดปีในคืนที่กำลังหนีตาย เธอยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ ทั้งที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเป็นใคร ความน่ารักและมีน้ำใจนั้น ก่อเกิดเป็นความประทับใจที่แสนงดงาม ภาวัชรักทอฝันหมดหัวใจ จนถลำลึกถึงขั้นตกเป็นของกันและกัน แต่ทายาทเศรษฐีอนาคตไกล กับลูกสาวผู้หญิงขี้เมาไร้ชาติตระกูล อุปสรรคย่อมดาหน้าเข้ามามากมาย ไม่อาจเลือกให้รักนั้นสมหวังได้ ทอฝันถูกแม่อย่าง 'ราณี' ขายให้กับ 'พงศกร' บิดาของภาวัช เป็นเหตุให้ความรักของสองหนุ่มสาว ต้องถึงคราวสิ้นสุดลง! “พี่รู้ว่าฝันเป็นเมียพ่อพี่ แต่เรียกคุณแบบนี้มันขัดหูจริง ๆ เรียกพี่เหมือนเดิมไม่ได้เหรอ” “เกรงว่าจะไม่เหมาะค่ะ” คนตอบใช้น้ำเสียงนุ่มนวล “อะไรไม่เหมาะ อย่างน้อยเราก็เคยเป็น...ผัวเมียกัน” ชายหนุ่มว่ายิ้ม ๆ มองคนที่กำลังเสียอาการด้วยความพอใจ “พี่พาย!” ทอฝันหลุดปากเรียกเพราะตกใจ “นั่นไง พอทวนความจำให้ว่าเราเคยเป็นอะไรกัน ฝันก็เรียกพี่ว่าพี่ได้ทันทีเลยนะ หรือว่าที่เล่นตัวไม่ยอมเรียกแบบเดิมเนี่ย เพราะอยากให้พี่ทำอะไร ๆ เพื่อรื้อฟื้นความหลังกันแน่ฮึ”