เพื่อนแพง/เผิงโหย่ว/อักษรสีเพลิง
ปริญ หลงเสน่ห์เพียงเธอมาช้านาน พยายามพูดคุยและเข้าหา แต่แม่ดอก เอื้องฟ้า กลับเมินเฉยและถอยห่าง เขาจึงต้องทำทุกวิถีทางเพื่อฉุดรั้งให้เธอเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว
“กรี๊ด! คุณนัย” คนถูกลอกคราบร้องไห้โฮ ปริญดันร่างบางชิดกำแพงใต้ฟักบัว สายน้ำราดรดเขาและเธอ
“ปล่อยฟ้านะ ปล่อย” น้ำเสียงแหบแห้งเว้าวอนขณะที่ริมฝีปากร้อนระอุจูบไซ้ต้นคอระหง
“ทำไมต้องต่อต้านฉันด้วยเอื้องฟ้า หรือเธอคิดจะไปนอนทอดกายให้ไอ้สารวัตรหน้าโง่นั่น!”
น้ำเสียงเหี้ยมห้าวดุดัน ร่างบางสั่นสะท้านเพราะตอนนี้ไม่มีอะไรขวางกั้นเรือนกายกำยำที่พยายามบดเบียดเป็นเนื้อเดียวกับเธอ
“ไม่ใช่นะคะ ฮึก ฟ้าไม่เคยคิดแบบนั้น”
เสียงหวานสั่นเครือขั้นสุด น้ำตาไหลรินจนนับครั้งไม่ถ้วน อยู่กับเขามีแต่ความเจ็บปวด ต้องอยู่ภายใต้ข้อบังคับมากมายที่เธอไม่อาจหลีกเลี่ยงได้
“ก็ดี! ไม่คิดก็ดีไป” รอยยิ้มพึงพอใจติดชิดแก้มนวล มือหนาจับกรอบหน้าสวยบังคับให้เธอหันมาสบตา
“เพราะถ้าคิดเมื่อไร ทั้งเธอและมันได้ตายแพ็คคู่แน่!!!”
ประกาศกร้าวอย่างโอหังพร้อมร่ายบทลงโทษแสนหวามเพื่อสั่งสอนให้เธอรู้ว่าเรือนร่างงดงามนี้เป็นของเขา ห้ามให้ใครหน้าไหนมาแตะต้อง!