Novel & Cerita 1 Litre Of Tears

Higit akong natigilan sa ginawa niya. “P-please, Deey…ve?” This time, I saw her tears. “Mahal naman kita, mas mahal kita.” Nanginig ang labi niya at dumaloy lang ang luha sa kaniyang pisngi. “M-mahirap ba akong mahalin, DV? S-sobrang mahirap ba talaga? K-kahit kaunti ba… wala talaga?” tanong niya, at ngayon, tuluyan na siyang umiiyak. “I don’t want to hurt her. Never.”

Isinandal niya rin ang kanyang likuran sa dingding na kasalungat ng kinalalagyan nito. Grabbing his own hair as he groaned regretfully, dahan-dahan at hinayaan niyang kumawala ang ilang butil ng luha mula sa kanyang mga mata. Tears that suddenly came to him just like telling him it's fine to let it go because of the absence of eyes around him, inside the space where the only one who's allowed was himself, he burst out sobbing quietly. He looked like a child in his posture while he cries.

"Umalis kana! Sa pag kakataong ito hindi ko kailangan ng Kapatid!" Sagot ko sa kanya habang pinipigilan Ang namumuong luha sa gilid ng mga mata ko. Nung mga sandaling yon ay napa yuko lang sya at kitang-kita ng mga mata ko Ang tila pag kabigo sa mga mata Niya.

“Did something happen?” Nagkibit-balikat si Liliana bago kinagat ang sausage. “She is just...” She let out a heavy sigh. “Pitiful. And with this soft heart of mine, how can I hate her? And look at her! She lost one eye yet instead of just letting everything go and living in peace at a faraway place, she reeked of anger and vengeful aura. She even cried a river last night. If I collected her tears, it would be enough to fill my pool.”

Sa sobrang lalim ng boses niya ay halos hindi ko na narinig ang pagtatanong niya. Kinagat ko ang labi ko at iniwas sa kanya ang tingin. Tears are now forming inside my eyes. It's just waiting for a loud bang, a trigger, for them to drop and stream like a wild river inside a forest. Just stream... like no one would see and hear them.

Umiling-iling ako. "N-no.. P-problema ko'to.. A-ayoko kayong madamay p-pa.." pumikit ako at pinigilan ang mga luha ko. Naramdaman kong may malaking kamay na humaplos sa pisngi ko kaya naman napatingin ako kay kuya Sherwin. He looks at me softly then caressed my other cheek and at the same time, he wiped my tears away..

I made her cry many times. Gusto ko na sa bawat luha na nalabas niya ay mapalitan ko 'yon ng mga ngiti sa labi. Gusto ko na kapag umiyak ulit siya ay dahil sa saya na. Gusto ko iparanas sa kaniya kung paano ba talaga ako magmahal na... hindi siya napapaiyak... hindi siya nasasaktan... hindi siya nahihirapan. Kasi gusto kong maramdaman niya kung gaano ako kasarap magmahal. I don't want her to cry anymore because I hurt her again. If love has equal tears then I'm ready to cry just so she won't cry anymore. I'm Dawn Magen Villafueno her brightness shield and she's Poena Heart Nazario my treasure. Love is a battle and her tears are my hardest rival.

Why am I crying? Nakapikit si Linda habang nakayakap nang mahigpit kay Yuna. Her tears streamed down on her cheeks. Sa wakas ay nayakap na rin niya ang kaniyang anak. Kahit papaano ay nabawasan ng yakap na iyon ang kaniyang kalungkutan at pangungulila. Tumagal ng halos limang minuto ang pagkakayakap niyang iyon.

Kaya siguro ganoon na lang ang masamang tingin sa amin ni Elaiza. "Maybe? Titingnan pa naman natin kung magki-click, 'di ba?" Nakita kong bahagya siyang nalungkot. Pero pinilit niya pa ring ngumiti. Ayoko naman kasing madaliin ang lahat sa amin, kahit na alam kong gusto namin ang isa't isa.

Tumigil ako sa pag iyak at pinunasan ang mga luha ko, this pain is always here, no matter what I do, nandito lang to palagi sa tabi ko at di ko alam kong kailan to mawawala. "Come on, let's sleep na, Tabi tayo" she cheered me up at humiga kami sa kama habang niyayakap niya ako, I hold back my sob. For the sake of god Faye, huwag na huwag mong ibuhos kahit isang luha sa mata mo para sa lalaki. Maraming lalaki sa mundo, may matitino at hindi dapat ako manghihinayang sa walang kwentang mga lalaki. I just layed there with Sherlyn with a broken heart but I didn't let my tears fall. I promised myself na I won't cry for him anymore.