11:59 Pm Novels & Stories

tanong ko dahil hindi ko siya maintindihan. "Nothing. What time is it?" tanong niya at tumingin sa relo ko. "7:43 PM na po." "The rain has stopped, but still, we can't walk to the tent kung wala tayong ilaw. Maliligaw lang tayo."

" malumanay na sagot ko at pinunasan agad ang mga luha sa mga mata ko. "Mamaya akong bandang 10 pm or 11 lalabas kapag tulog na sila, siguraduhin mong naghihintay agad sa labas ang mga tauhan mo. Itatago ko ang telepono, naririnig mo naman ang paguusap namin, 'diba?" bulong ko sa phone ko dahil baka marinig ni Ate

Masayang sabi nya. "Thanks," Walang emosyon kong sabi. Is he serious?,as if i'll be happy that i get to sleep here for one night today. "What time is it, now?" I asked. He immediately glanced at his wrist watch. "Eleven thirty-six p.m.Paano ba yan?tutulog na din ako, Madam.Wag ka na mag balak tumakas kasi wala naman tayong kapit bahay at walang makakarinig sayo.Hanggang bukas lang naman-"

Minadali ko na lang ang paglilinis ng katawan para makahiga na agad sa kama. My bed feels so good after such a long day. I want to sleep early. I can't wait for tomorrow to come so I could see him. Naalimpungatan ako ng marinig ang tunog ng telepono para sa isang tawag. Tinignan ko ang oras sa bedside table at nakitang 11PM pa lang. Quinn calling... I pressed the answer button. "Hello?" I said in a hoarse voice. It was really loud on the other line.

Pagkalipas ng limang minuto, ganoon pa rin ito Pagkalipas ng kalahating oras, sigurado na siya na siya nga ay…. na-block. P*ta ... 10:00 p.m.

Pero … Tahimik kaming nakain at tanging tunog ng kutsara ko at ang paghigop nito ng noodles ang naririnig namin. Pagkatapos naming kumain ay tinulungan ko siyang magligpit ng kinainan. Nang mabalik na ang mga tupperware sa loob ay nagpaalam ito ay nagpaalam na si Karrie. “I will only wait until nineteen hundred from now on.” Napakunot ang noo ko at pinanood na umalis ito. Nineteen hundred? Seven at night? When did she start using military clock?

Dumiretso siya sa parking lot ng gusali at doon nakatanggap ng isang mensahe. ‘Call time @6pm. Be here before 5:30. A’s Manager 09xxxxxxxxx’ Napaismid si Zaeia at tiningnan ang kanyang orasan. 5:00. Mayroon pa siyang natitirang ilang minuto bago ang itinakdang oras. Ngunit mukhang wala lang ito para sa kanya.

Lily Mortimer, the point of view. It's already 11PM yet wala pa rito si Ate Velvet. I don't know if sino yung kasama niya papunta dito pero parang wala naman ata. I don't know if she knows this place either.

“Thank you.” Gusto niya sanang sabihin na magdagdag ito ng assistant pero sabi ni Leticia ay ayaw nito ng maraming tao ang nakapaligid dito. “Sir,” naalangan niyang sambit, “Magpapaalam na po sana ako. Uuwi na po ako.” Hudson looked up from his documents, his brows slightly furrowed, “It’s already 9:00 PM. It’s not safe to travel this late.”

Ang panghuli ay sakay ang magkakaibigan. It was already eleven in the evening. Hindi pa rin umuusad ang red dot kung saan nandoon ang posibleng lokasyon ni Bree. Ang lahat na nasa loob ng kotse ay kabado sa pwdeng mangyari. They all hoped that this night will end the way they want it to end.