12:30 Novels & Stories

May bahagyang pag-click sa kabilang linya. “Kaya,” sagot niya sa wakas. “Pero kailangan ko ng eksaktong oras.” “7:12 to 7:18 a.m.” “Specific.” “I am.” Tahimik ulit siya. “Nyx,” sabi niya, mas mababa ang tono. “Hmm?” “Hindi ito bahagi ng mission outline.” “Alam ko.” “Then why?”

Tumunog ang intercom. "Yes?" ["Mr. Chavez will be here at 11:00 am. And also your booking is at 12:20 in this afternoon, sir,"] tinig ng kanyang sekretarya. "Okay, thank you!" aniya at ipinagpatuloy ang ginagawa. SUMAPIT ang oras ng meeting nila Tristan. Halos lahat ng board ay naroon na sa hall at tanging si Tristan na lamang ang hinihintay.

Gusto ka nilang kuhanin for their front page. Me: Hala! Sige, I'll take it. What time? Wendy: 3:00 PM ang start ng shooting. Probably, nando'n na dapat tayo around 2:00 PM para sa preparation mo. Me: Alright, I'll be there. Thank you, Wendy! Send my regards to your baby. Hindi ko pa naiibaba ang phone ko ay natigilan na ako nang lumapat ang isang plato na mayroong salad sa ibabaw ng lamesa ko.

Hindi naman ito sobrang nakaharang sa scope of vision niya pero naa-appreciate niya ang effort na ginawa nito nang makita niya ng maayos ang oras. “Malapit nang mag-lunch,” mahinang sabi ni Selene dahil halos alas diyes na noon ng umaga. Ang lunch nila, naka-schedule ng alas dose punto. Kaya matatapos ang klase ng bandang... 11:45 AM. “Late ba talaga siya?” “No. Baka may ginawa lang. Hayaan mo na, darating naman ‘yon para magturo. After all, that teacher would never skip a lesson,” Lucas soon responded as though he was grumbling.

“Ang oras ng iyong footage ay sa pagitan ng eleven thirty hanggang twelve o’clock.” “Pero sa eleven o’clock, kausap ko ang pamilya ng mother-in-law sa base camp ng Hatchet Gang.” “Ako ay naghahanda na para matulog ng twelve.” “Meron kahit papaano sampung minutong pagmamaneho papunta sa Bowie Manor mula base camp ng Hatchet Gang.” “Ang timeline ay hindi tumutugma!” “Iyan ang dahilan bakit meron akong perpektong alibi!”

Suot niya ang isang simpleng itim na polo at dark gray slacks. Sa harapan niya ay isang mesa para sa dalawa. May mga puting rosas sa gitna. Paulit-ulit niyang tinitingnan ang oras sa kanyang relo. 7:05 PM. 7:15 PM. 7:30 PM. Hindi pa rin dumarating si Isabella. “Sir,” mahinang tawag ni Nathan. “Should I call Miss Sanchez?” Umiling si Arc. “No.” “Maybe she’s just late.”

It's almost lunch time na, 11:50 am. "where's Anthony? hindi ba siya kakain?" tanong n'ya sa sarili ng walang Anthony ang pumasok sa office nito para ayain siya ng lunch. Pero hinayaan na muna n'ya dahil baka eksaktong twelve ito babalik sa office n'ya. Nagpatuloy si Emily sa paggawa ng trabaho n'ya hanggang sa hindi namalayan ng dalaga na 12:30 pm na pala at wala parin si Anthony.

“12:30. My car. Don’t bring anything.” At tuluyan na siyang pinaalis. Pagdating ng 12:30, sumakay sila sa black luxury SUV. Tahimik ang biyahe. Hindi niya alam kung saan siya dadalhin. Ni hindi siya tinanong kung may gusto siyang kainin. Pero hindi siya nagreklamo. Hindi pa rin niya sigurado kung ito ba ay tungkol sa trabaho o—bakit nga ba siya sumasama?

Hindi ba dapat nasa dinner sila ni Sir Ben? Tiningnan ko ang relo ko. 8:30 PM na. Kaninang 8PM pa ang reservation nila sa restaurant na iyon. Hindi na ako nagpakita kay Miss Madeline. Magte-text na lang ako or tatanungin ko na lang si Sir Ben bukas kung nagkita nga ba talaga sila.

Pinatay niya ang tawag kaya dumilat na ako. “May trabaho ka pa?” inaantok kong tanong. Bahagya siyang tumango. “I have a zoom meeting thirty minutes from now. Let’s go back to sleep. It’s still ten-thirty.” Nanlaki ang mga mata ko sa sinabi niya. Kinuha ko ang phone ko at nakitang tama siya. Ten-thirty na nga ng umaga. Tinanghali na kami ng gising. Bumangon ako pero agad ding napahiga ulit nang hilahin ako ni Arc.