24 Hour Cafe Novels & Stories

----- THE COFFEE BEAN CAFÉ — BGC Punô ng amoy ng freshly brewed coffee at soft jazz ang loob ng café. Through the glass walls, makikita ang luxury cars na nakaparada sa labas—mga kotse ng mga estudyanteng sanay sa ganitong lifestyle. Normal na lang sa kanila ang designer bags sa mesa at gold watches na kumikislap sa ilaw. “Nasobrahan ka siguro sa kape, Cali,” sabi ni Claire habang hinahalo ang straw sa iced coffee niya, may halong biro pero halata ang pag-aalala.

Hapon iyon, at tumatagos ang sikat ng araw sa glass curtain wall, lumilikha ng mga aninong naglalaro sa paanan niya. May hawak siyang tasa ng kape habang pinapanood ang mga taong dumaraan sa labas ng café. Mga sampung minuto siyang naghintay hanggang eksaktong alas-dos. Marahang bumukas ang pinto ng café kasabay ng tunog ng bell. Pumasok ang isang babaeng nakasuot ng gray business suit, may silk shirt sa loob na bahagyang nakabukas ang kuwelyo. Maayos ding nakatali sa mababang ponytail ang mahaba nitong buhok.

It is open twenty-four-seven to offer services to nocturnal people. "Hindi ko alam na sa ganitong oras ay may bukas pa palang cafe?" Biglang tanong ko kay Ciaran nang makapasok kami sa loob. Isang serbidorang babae ang lumapit sa amin at kaagad itong ngumiti nang malapad pagkakita kay Ciaran. Nakadama ako ng konting kirot sa aking puso nang makitang nginitian din ito ni Ciaran. Base sa palitan nila ng pagbati ay mukhang magkasundo ang mga ito.

She welcomed and greeted me, “Good morning, Ma’am! Welcome to Hours Cafe!” I simply smiled at her. She’s wearing a black polo shirt, black slack and a pin with a name, Shola, written on it was placed on her left chest. Below her pin was the embroidered name of their cafe. Tumaas ang isang kilay ko nang napagtanto na ang linis niyang tingnan sa suot niya. I looked around and saw three more staffs wearing just the same attire as her. “Nasaan ang amo niyo?” tanong ko nang tuluyan na akong makapasok.

Pero bago pa man ako makapag-type ng panibagong rants ko tungkol sa pagiging preso ko rito sa mansyon, biglang nag-vibrate ang phone ko. ​Ihmsol: Guys! Free ba kayo ngayon? Sobrang bigat ng linggong 'to, kailangan ko ng kape at karamay. Pwede ba tayong mag-meet up sa bagong open na coffee shop sa may Greenfield Subdivision entrance? Yung Café Serenade. ​Nalaglag ang panga ko habang nakatitig sa screen. Omg?! Timing! Kulang na lang ay mag-ambon ng confetti sa loob ng utak ko sa sobrang tuwa.

"No need, Brodie. I'm okay brother. I have rent a little pad down the Main St. May coffee shop ito sa baba at pansamantala kong tinitulungan ang may-ari." "Oh, you mean, the Egg Tart Café?" Nagtapo na ang kilay kong nakangiti. "Yes. That's the one, bro." Ngiti niya pabalik at umakbay na siya sa akin. "Have your coffee there every morning. I will serve you the best." Bahagyang tawa niya at ganoon din ako. "Sure is. Carmella loves their Frappuccino and the Egg Tart, of course." "That's good to know." Napailing siyang konti at naging seryoso ulit ang titigan namin. Pareho kaming natahimik.

“Tara na, malapit na lang naman ang coffee shop rito.” Nagpapasalamat siya na hindi na nagtanong pa ang binata at hinayaan na lang siya. Kaya kahit pa paano ay nawala ang mabilis na pagpintig ng puso niya. Nasasanay na rin siya sa paghawak-hawak ng kamay nito sa kamay niya at paghila-hila nito sa kanya. ‘LaLa Pillow Bucks Cafe’ Basa niya sa pangalan ng cafe bago sila pumasok ng binata sa loob na magkahawak pa rin ang mga kamay. Naghiwalay lang ang mga kamay nila ng maupo sila.

"How dare you?! I'm not envious of your pabebe love affair, duh?" Tapos na ang paglilinis namin sa buong campus, kumakain na kami ng lunch sa bagong bukas na café hindi kalayuan sa Eastwest. Café de l'âme colorée (Colorful Soul Café) ang pangalan nito, coffee drinks ang main product nila pero mayroon din silang menu for lunch. Dagsaan lagi ang pagdating ng mga tao rito at karamihan ay puro babae ang makikitang naka-dine in.

“Oo. Bigay ko sa ‘yo ang deposit slip mamaya.” Sabay na silang pumasok ng kusina. Nagdagdag sila ng staff dahil twenty-four hours na ang operation at lumakas lalo ang cafe. Dahil wala si Stefan, siya na ang nag-asikaso ng kaniyang almusal. Nagluto siya ng pancake na sa halip harina ang gamitin ay ang oatmeal. Nilagyan niya ito ng dinurog na saging at wala ng asukal.

Ang puso ko, halos sumabog sa tuwa. Pagpasok namin sa loob, naamoy ko agad ang aroma ng kape na specially roasted para sa café. Ang mga staff, naka-uniform na classy black and white na may golden pin ng logo. Para akong nananaginip. "Leonard," sambit ko habang nakatingin sa paligid, "ang ganda—ang ganda sobra. This is not just a café, this is home." Lumapit si Leonard, inabot ang dalawang tasa ng cappuccino at iniabot ang isa sa akin. "First coffee, first memory. Cheers, my love."