24 Hour Cafe Novels & Stories

I will do anything that I want and I will just be myself. It's been three months since I started working at the Café . Kung ang branch sa Manila ay 24 hours open, ang branch sa Baguio ay mula 4:00 am hanggang 10:00 pm lang. Dahil limitado lang ang staff ay hindi pa magawang magbukas sa loob ng bente-kwatro oras ng café. Sarado na ang Cafe at naayos naman na namin ang lahat kaya nasa third floor na kami ng lahat.

Sa oras na tapos na siya sa kanyang trabaho, pasado alas-dos na ng hapon at na-miss niya ang oras ng tanghalian niya. Inayos niya ang kanyang mga gamit at lumabas ng opisina para kumuha ng makakain, sadyang pumili ng cafe na hindi pa niya napupuntahan. Naisip niya na malamang na bubuti ang kanyang kalooban kung babaguhin niya ang kanyang mga kagustuhan nang kaunti. “Maligayang pagdating! Marami kaming specialty na mapagpipilian mo ngayon. Here's the menu for you to...”

Caline’s POV Nasa coffee shop ako kasama ang mga kaibigan kong sina Acelle, Brianna, at Danica—lahat kami na mga anak ng CEO. Gaya ng nakasanayan, nagkikita kami tuwing Sabado para mag-catch up sa buhay-buhay habang nagpapalamig sa paborito naming café, ang Café Belle. Pumipino ang amoy ng brewed coffee at pastry sa paligid, tipikal na ambiance na paborito ng mga elite na kagaya namin.

tuloy ni Astrid habang tumingin sa oras sa computer, “coffee break tayo? Yung bagong café sa corner daw may best croissants in London, sabi ng office gossip.” “Sold,” sagot ko agad, kinukusa ko nang isara ang laptop ko. “I need sugar and caffeine to survive the rest of the afternoon. Hindi ko na kaya yung tea dito sa office!” Ang café ay sobrang cute, modern-rustic vibe na London na London. Brick walls, hanging plants, at amoy ng fresh roasted coffee. Nakahanap kami ng table near the window para kita namin yung street movement. “So,” sabi ni Astrid habang hinahalo ang cappuccino niya, “...do you feel at home already?”

“Worst in logistics. Best in company.” Natawa siya habang tumatakbo papasok. “Smooth.” Instead of going home, nag-drive si Seiichi papunta sa isang 24-hour diner. Wala sa plano, pero may neon sign, amoy brewed coffee, at jukebox na tumutugtog ng old love songs. “This… I like,” sabi ni Cesca habang umuupo sila sa booth. “Good. Wala nang power outage, wala nang sauce accident.”

Walang mangyayari kung uunahin niya ang hiya o galit o trauma mula sa nakaraan. Kailangan niyang maging grounded. Para sa kanila. Pagbaba nila sa ground floor, amoy agad ang kape. May pagka-mapait, may halong tamis ng cinnamon roll, at tunog ng mga basong nag-uuntugan. Ang café ay hindi puno, may ilang turista lang na kumakain. Nakita nila ang isang corner table. Mas tahimik, mas may privacy. “Stay here,” sabi ni Lizzy sa kambal. “I’ll get your food.”

Gusto ko lang kasi nang ganitong oras aalis dahil mas feel ko ‘yong vibes ng oras. "I got your order ma'am. No need to mention," natawa nalang ako sa sinabi ng kaibigan ko na manager ng cafe na ito na si Crystyl. Sa loob ng limang buwan na pag ta-trabaho ko sa TC ay naging close ko na ang mga staffs dito sa La Creama Cafe dahil lagi naman akong namamalagi dito pag ganitong oras para mag kape. "Oh heto bayad ko,"

Ngayon niya napatunayan na hindi mo kailangan mahalin ang isang lalaki para masaktan sa mga sasabihin nitong masama sa iyo. Inabot din siya nang isang oras sa Brown Flower Cafe ni Cristy dahil may ipinaliwanag pa ang babae sa kaniya. Ayon din dito ay bukas sila mula 6 AM hanggang 8 PM ng gabi. Ang oras naman ng pagpasok niya ay 6:30 AM hanggang 3 PM. Binigyan siya nito ng konsiderasyon kagaya ng pamangkin nitong si Cassandra. Plano niyang tustusan ang sariling pag-aaral. Aaminin niyang masiyado niyang nabaliwala ang sariling pride para kay Rafael. Ngayon ay susubukan niyang bawiin at muling itaas iyon.

That's how Mad Cafè works. ***** "Hi anak!" I waved my hand. Kararating ko lang sa apartment ko from work. Dalawang sakay lang ako from Cafè to my apartment. Medyo hastle dahil sa traffucnkapag pauwi at papasok ng school. May balak din talaga akong lumipat pero ang mamahal ng apartment na malapit sa School. Kaya nga sabi sakin ni Mama kumuha na lang ng Condo kasi yung monthly rental ko tutumbasan pa rin ang one time payment sa condo hindi ko pa matatawag na akin. At least ang condo lifetime ko magagamit at mabebenta ko pa sa mas mataas na presyo if I want to. Walking distance lang ang from Mad Cafè sa ALA. I video called my Mom pagkarating na pagkarating ko sa Apartment. Alam ko kasing hindi

Dalawang taon na ang lumipas mula nang buksan ang The Bridge Café and Woodshop. Ang dating bridge ay naging institution na. Ang umaga ay sumikat sa isang pamilyar at nakakapanatag na paraan. Ang simoy ng dagat ay nagdadala ng amoy ng asin at ang amoy ng roasting coffee. Ang Café ay puno ng ilaw. Si Billie, na nakasuot ng simpleng apron, ay abala sa espresso machine—ang kanyang mga kilos ay precise, parang isang engineer na nagpapatakbo ng isang precision engine.