24 Hour Cafe Novels & Stories

**KAPE AMPARO** It was small. Squeezed between a laundry shop and a cellphone repair stall with a half-dead sign. The café had dark green paint on the door, slightly chipped, and a window fogged from the inside. Warm yellow light spilled out onto the wet sidewalk. It didn’t look fancy. But it looked alive. I stood outside for maybe thirty seconds too long, holding Caelan’s paper like an excuse. Then the door opened. Caelan stepped out carrying a trash bag.

Athena's Latte Matapos ko yun basahin ay binuksan ko ang pinto ng cafe. Bumungad agad sakin ang amoy ng kape na may halong mabangong tinapay. It was an enchanting blend that immediately drew me into the café's unique charm. The café itself was a small haven adorned with paintings and artworks from renowned artists. Each corner had a distinct theme, ranging from classical pieces to modern art and vibrant abstracts. A large canvas depicting powerful ocean waves crashing seemed ready to leap out at any moment, taking center stage behind the counter.

It would always be like that. It was already past 1:00. Kahit na pagod na pagod ako, pinilit kong umalis muna para bumili ng dalawang kape sa Osiris dahil itong café lang naman ‘yong 24/7, at sobrang inaantok ako.

ulit nito. That's great! "Sa coffee shop?" Twenty-four hours na bukas ang shop sa tapat ng hotel. Maybe they are serving something for dinner. Hindi sila pwedeng lumayo. Saka na niya ilalayo si Maris. Sa tamang pagkakataon. Nakita niya ang pagtango nito at para siyang umangat sa kinatatayuan. Floating in the air by an angel. ***

May mga anomalya daw na nangyayari, gusto ni Don na hawakan ko ang "DAMES OIL CORP," na may tatlong branches dito sa pilipinas at hindi lang yan may coffee shop at pastries din pala siya na iilan lang ang nakaka-alam. Hindi daw ito alam ng kanyang mga tauhan, isa daw ito sa kanyang libangan sa tuwing nasa bakasyon siya na hindi naman niya akalain na mapapalago niya ito. Ang " CAF'E AU LAIT" ang pinangalan niya dito para walang magkahinala.

Naglakad lang kami papunta dito dahil tulad ng sinabi ko ay malapit lang naman. "Tara, pasok na tayo," aya ko sa kaniya. Tinulak ko ang glass door at saka pumasok. Katulad ng nasa picture sa internet ay gano'n din kaganda ang cafe. Ang wall niya ay glass at may mga lamesa't upuan rin sa labas. Up and down ang cafe. Ang theme ng cafe ay wattpad, ang ganda niya. Nakita ko sa internet na ang second floor niya ay nandoon ang mga libro at pwedeng basahin. Karamihan raw na tumatambay sa second floor ng cafe ay mga estudyante. Dinadayo talaga siya maliban sa theme ay masarap rin raw ang mga foods rito.

Malalaki na naman sila. Pumasok ako sa coffee shop nang maiparada ang motor ko sa parking lot sa gilid ng building and saw the ladies busy working their ass out. Marami kasing customers kahit almost lunch time na. Well, people can't really live a day without coffee. Isa rin sa dahilan kung bakit dinarayo 'tong shop is because of the different pastries they offer. This is very convenient to everyone. Anytime ay pwede kang pumunta since twenty-four/seven itong bukas.

And this is when Onibus Café came in. Dali-dali kong ipinarada ang bike atsaka pumasok sa coffee shop. Onibus Café is a lovely coffee shop a short kilometer walk from our school. Patok na patok talaga ‘tong tambayan ng mga estudyante at mga coffee lovers. Dahil bukod sa masarap ang pour over coffee nila, ang creamy rin ng lattes. Tumunog ang chain pagpasok ko. Pumwesto ako malapit sa bintana so I can still watch passers-by at medyo may pagkasenti ang datingan.

- Pheby Napapakamot na lang ako sa batok ko habang nakikinig sa mga sermon nila dahil alam ko naman na nag-aalala lang sila at alam ko din naman na hindi tama ang ginawa ko pero syempre hindi naman ako nagsisisi dahil hindi rin kakayanin ng konsensya ko kung hindi ko tinulungan si Max. Pumatak ang oras ng pagpasok ko sa Caffe, nagpaalam na ako kala Vivi para maghanda sa pagpasok ko. Midnight Sunny ang name ng Caffe na pinagtatrabahuhan ko, isa itong maliit na Caffe at mula 6 pm hanggang 1 am ang shift ko, pinili ko mag night shift kasi feeling ko mas productive at mas may time ako para makahanap ng ibang sideline, kadalasan kasi ay puro day shift ang meron sa mga hiring at buti na nga lang a

At kahit hindi pa niya alam, isang invisible na utang na ang unti-unting nabubuo— utang na maaaring singilin sa pinaka-hindi niya inaasahang paraan. ----- CAFÉ MALAPIT SA HOSPITAL Tahimik ang café, may mahinang tugtog ng jazz sa background at amoy ng bagong timplang kape. Nasa isang sulok si Calista, hawak ang baso ng mainit na tsaa pero hindi niya iniinom. Paulit-ulit lang niyang iniikot ang kutsarita, parang doon niya ibinubuhos ang kaba at pagod.