5-minute Rule Novels & Stories

"Don't think about it too much. Baka fans mo lang yun pagkatapos ng speech mo kanina." "Sana nga, Lucas," sabi ko na lang. "Hayaan mo na sila. This is our night," sabi niya habang binubuksan ang pinto ng suite. "So, Rule Fifty-Five?" "Ano na naman yun?" tawa ko. "Rule Fifty-Five: No phones allowed for the rest of the night," sabi niya sabay kuha ng phone ko at nilagay sa side table. "I can live with that," sagot ko.

Agarang tanong ko. "They are 1 minute late, kaya inuutusan kitang samahan sila sa prefect of dicipline." Usal niya at agad na nanlaki ang mata ko. 'What?! POD sa 1 minute late?!!' "Gusto mo bang paabutin ng paabutin ng 5 minutes miss Alfonso? I've implemented rules inside your class and being late is strictly not allowed." Usal niya sabay turo sa white board.

“So that we can kiss for at least 30 minutes.” Nanlaki ang mata ni Mithi sa sinabi niyang 30 minutes. Iniisip pa lang niya ang 30 minutes na haIikang yun ay pakiramdam niya, hihimatayin na siya sa tindi ng init sa pakiramdam. Ngayon pa nga lang e nalalasing na siya sa mga haIikang iyon na hindi nagtagal ng 5 minutes, paano pa kaya kung 30 minutes na?

mahinahong wika niya habang nakataas ang hintuturo. “Second rule, no visitors allowed. Unless clients, investors and partners.” Medyo napataas ako ng isang kilay nang marinig ito. Napansin ko rin ang violent reaction sa ilang nandito. “And the last rule. No romantic relationship between the employees, kahit meron na kayo nito bago pa ako dumating. It’s either itigil n’yo ang relasyon o mag-resign ang isa sa inyo, are we clear?”

Kaya, hindi nangahas ang mga inmate na ito na atakihin agad si Elaine. Ayon sa praktis ng mga guwardiya sa Bedford Hills Correctional Facility, kailangan nilang bantayan nang mabuti ang mga bilanggo sa unang labing limang minuto at sa huling labing limang minuto ng isang oras na libreng oras. Ito ay dahil ayon sa karanasan, ang pinakamadalas na punto ng pagtakas ay sa proseso kapag dumadaan ang mga bilanggo sa iba’t ibang lugar.

Bawat hakbang ay tila paglalakad sa pagitan ng buhay at kamatayan. Napakasensitibo ng balance mechanism. Kahit pinakamaliit na pag-uga ay maaaring magpasabog dito. At imposible namang hindi umuga ang isang taong naglalakad. Bukod pa roon... Limang minuto na lamang ang natitira. Hindi rin siya maaaring maglakad nang mabagal. Ang limang minutong iyon ang pinakamahabang limang minuto sa buong buhay ni Anton.

Hindi lang iyon ang una’t huli nilang pagkikita, nasundan pa ito ng mga ilan pang beses. Linggo ng araw na iyon, Sa palengke muling napatigil ang kotseng minamaneho ni Rafael ng makita niya ang babaeng tila pinagkakaguluhan dahil sa ito'y nagpapakitang gilas sa mga customer, kumakanta ito, sumasayaw at nagpapatawa habang ang mga customer ay giliw na giliw sa kanya.

Malapad ang ngiti nilang tatlo. "Ito ang patakaran. Una- kailangan ninyo akong mapabagsak sa loob ng sampung minuto. Pangalawa- libre kayong gumamit ng kahit ano. Pagtatlo- kung mapabagsak ninyo ako hindi pagtapos ang 10 minuto ay malaya kayong makaalis sa lugar na ito. Panghuli, pang-apat ngising paghinto ko sa pagsasalita. "Pang-apat, kayo ang aking papatayin at papahirapan lalo kana."

Inalisa ko lahat ng sinabi niya. Sa loob ng limang minuto dapat makalabas na ako bago lamunin ng lupa ang pinto. Kung nagkataon at minalas, natalo ako ng repleksyon ko nang hindi pa natatapos ang limang minuto siya ang makakalabas ng pinto at maiiwan ako habang buhay sa loob. Kung mananalo naman ako pero tapos na ang limang minuto, mababaon naman ako ng buhay. Halos wala rin akong kawala ah! Ang angas naman ng gumawa nang pagsusulit na 'to.

"Ang mga patakaran ng laro ay katulad ng sa mga drama sa telebisyon. Ang bawat isa ay kailangang maglakad mula sa panimulang punto hanggang sa linya ng pagtatapos sa loob ng limang minuto. Kung sinuman ang hindi makarating sa kanilang destinasyon sa tinukoy na oras, sila ay babarilin. "Siyempre, lahat tayo mga mutant o mga taong na-inject ng serum. Kahit na nabaril tayo, hindi naman big deal. Kaya naman, hindi tayo matatanggal ng isang beses. Kahit na nabaril tayo, pwede nating ituloy ang laro. Kailangan lang nating maglakad papunta sa kabilang side in five minutes. Hehe."Listening to Randall's introduction but Randall's deliberate to him Randall! Sa loob ng limang minuto, gusto niyang mabar