5-minute Rule Novels & Stories

Five Years Ago Ashton Medical Hospital “Okay. You have five minutes to do it, miss. Hindi ko p'wedeng i penetrate ng mas matagal sa limang minuto ang security system ng hospital dahil tutunog ang alarm nila. Kapag tumunog ang alarm nila, malalaman nilang may nag hacked sa system at magiging alerto sila. They will close all the possible exits and all of their securities will roam around the entire building. I will count from one to three and you may do whatever you want to do. Naunawaan mo ba, Ma’am Liana?” Hinihintay na lamang ni Jett ang senyas ng kliyente niya bago niya tuluyang pasukin ang security system ng hospital.

“Maupo ka na sa table mo. Halos muntik ka nang malate. Saktuhan ka lang dumating ngayong araw. Next time dapat ahead ka ng 30 minutes bago pumasok sa clinic.” “Opo, Dok.” nakayuko niyang tugon saka nag-umpisang humakbang palapit sa lamesa niyana nasa tabi ng lamesa ni Nurse Ludy. “Here, kabisaduhin mo itong mga rules and regulations dito sa loob ng clinic.” abot nito ng isang puting folder sa kaniya nang napadaan siya sa table nito Walang imik siyang tumablngo at tinanggap iyon bago tuluyang naupo sa kaniyang swivel chair.

Isang tawang puno ng tagumpay at halatang matinding panggigigil. “Mag-start na tayo ng timer,” wika niya habang tinitingnan ang screen ng phone niya. “Sabi ng tauhan ko, limang minuto lang ang kailangan para magsimulang umipekto ang gamot. Tingnan nga natin kung totoo ba.”

Kung titingnan ang kasalukuyang sitwasyon, alam ng sinuman na kakailanganin nila ng hindi bababa sa lima o anim na oras pa bago sila makauwi. Anong magagawa mo? Nabasag ni Daniel ang coke sa kamay niya sa trunk ng sasakyan dahil sa sobrang galit. Gusto niyang suntukin ang isang tao para mailabas ang kanyang galit. Ang awkward din nito para sa driver. Lumingon siya at tumingin sa gilid niya bago iminungkahi, “Dahil ang traffic ngayon, paano kung sumakay ka sa subway pauwi? Kailangan mo lang lumabas pagkatapos ng limang stations, at hindi aabot ng kalahating oras bago ka makauwi."

Dapat lang planuhin. Pagsapit ng gabi, pinakain siya ng light dinner—sopas at tinapay. Dinala rin ang isang maliit na kit na may kasamang soap at toothbrush. Ipinakita ng staff ang mga rules: WALANG mga gadget maliban sa oras ng visiting, walang sharp objects, mga visits ay tatakbo 9am–5pm, at may mga CCTV sa pasilyo. Makikita ang CCTV sa hallway, pero hindi sa loob ng room.

habol niyang bulong dahil sa hina ay hindi ko marinig dahil sinabayan din 'yon ng hiyawan at tilian. Sa unang limang minuto ay lima agad ang na out na Couples, kailangan mo talagang kumapit nang mahigpit para hindi ka mahulog, dahil kapag hindi ka kumapit ng mahigpit ay mahuhulog ka at masasaktan, automatic out na kayong pareho.

Ito na ang pinakamabilis na five minutes ng buhay niya. “Ano na ang desisyon mo?” “Paano ang set up kung sakali? Pakidagdagan ng detalye bago ako magdesisyon.” “Delaying tactic huh? Okay, eto ang mga detalye. Basahin mo ang kasunduan. Huling limang minuto.”

Bat ba ang hilig nito maglakad? Kahit naiinis, sumunod padin ako sakanya at nakikinig "Mayroong dalawang klase ng patakarang dapat sundin. Ang major rule at minor rule."may ganon nanaman? "Ang minor rule, huwag babanggitin ang pangalan mo, hindi mo maaaring ibahagi ang kahit anong impormasyon tungkol sayo, at hindi maaaring makipag kaibigan"nagsalubong kilay ko. Seryoso ba siya? Kailan pa pinagbabawal ang makipagkaibigan? "Ang major rule. hindi ka maaaring magtiwala, huwag kaawaan ang mga kalaban, at huwag kang magmamahal" Agad akong umalma "Anong kabaliwan yun? Lahat ng tao nagmamahal! Everyone wants to have a friend. Pero dito? Pinagbabawal niyo?"

Walang salita ang namutawi sa kanya nang maibigay ko iyon sa kanya. "Sa laban na ito ay magse-set ako ng dalawang rules. Una, hindi mo maaari tanggalin ang iyong piring. Hindi mo pwedeng makita ang mukha ko dahil sa nakita ko kanina, alam ko na malakas kang makiramdam. Pangalawa, kapag nadaplisan mo ako sa loob ng thirty minutes, nangangahulugan iyon na panalo kana." "Paano kung hindi ako nanalo? Ano ang kapalit?"

"Ma'am, kailangan muna po nating sundin ang standard procedure." "Kung wala pa pong dalawampu't apat na oras mula nang mawala ang bata, hindi pa po ito maituturing na missing person case." Parang sumabog ang galit ni Althea. "What?!" "Are you serious?" "He's only five years old!" "How can you ask a mother to wait twenty-four hours?" "Every minute matters!" Halos mapasigaw na siya sa sobrang takot at galit.