A Failure To Communicate の小説・ストーリー

Masakit ‘yung nasasabi nila na “Huwag niyo kaming pakialaman. Ang babata niyo pa.” Gusto lang naman naming tulungan sila eh. Mag-aayos din sila panigurado. Pero ang ikinababahala ko ay ang kawalan nila ng communication. Parehas silang ayaw makinig sa isa’t-isa. Iyong gagawa na nga ng paraan ‘yung isa para mag-ayos sila, iiwas naman ‘yung isa. At iyon ang kinaiinisan ko sa lahat. Ayaw ba nilang magka-ayos at ganon ang ginagawa nila?

Dahil ayaw niyang sumuko, agad niyang binuksan ang kanyang messages at nag-type nang mabilis, umaasang may sagot. 'Send Failed.' Isang pulang tandang padamdam ang lumitaw. Binlock siya. Binlock siya ni Surgery Master. Ang taong nagbubulong sa kanya ng matatamis na salita, ngayon ay parang isang bangungot na naglaho nang walang bakas. Walang tawag, walang mensahe, wala na siyang paraan para maabot ito.

“Umalis at itago ang anak ko sa kanya dahil pakiramdam ko ay hindi naman niya ito magugustuhan.” Bahagya akong natawa. “At nakita mo naman kung ano ang naging resulta ng ginawa ko, hindi ba?” Natigilan siya at bumuntong hininga. “I am just scared.” “I have been there, Ferry,” sabi ko. “Pero isang bagay ang natutunan ko sa mga naging desisyon ko sa buhay.” Lumipat ako sa harap niya at tiningnan siya ng diretso sa mga mata. “Communication is necessary when it comes to relationship. Hindi niyo man mahal ang isa’t-isa, nananatili ang katotohanan na kasal kayong dalawa. At kailangan nyong pag-usapan ang lahat ng bagay na nangyayari sa inyo.”

patuloy niya, “but make sure you communicate with them. May mga pagkakataon talaga na ang mamanhid nila. Hindi nila alam kung ano ang gusto natin o kung ano ang problema natin, kung hindi natin sasabihin. Sa mahigit tatlong dekada naming mag-asawa ng Dad n’yo, I believe na ‘yung pagiging open namin sa isa’t isa ang dahilan kung bakit hindi na kami dumaan pa sa mga misunderstanding na minsang muntik nang sumira sa amin.” Naramdaman ko ang pag-init ng dibdib ko. Sa isip ko, bigla kong nakita ang mukha ni Chansen. Kung paano siya ngumiti, kung paano siya tumahimik kapag galit ako, at kung paano niya ako laging hinahabol kapag ako naman ang umiwas. At doon ko lang naisip: Siguro nga, communicati

he trailed off. Hindi niya alam kung paanong dudugtungan ang mga sinabi niya dahil kahit saang anggulo tingnan ay siya at ang team niya ang may pagkukulang. Pumalpak sila. And in Zagan’s team, failure is never an option. Failure has no room in this world. Failure is equivalent to death. Nagpantig ang tainga ni Zagan sa narinig sa tauhan dahilan para mas lalong magsalubong ang kilay niya at halos umusok ang ilong niya sa pagkapikon sa kabobohan ng mga tauhan.

Laging mabilis na nagre-reply si Celine sa mga messages nito, pero dahil sa time difference nila, madalas ay may delay ang usapan nila. Ang ganitong klaseng hindi kumpletong komunikasyon ay tila isang kutsara ng langis na ibinuhos sa nagliliyab niyang pangungulila! Imbes na maibsan ang pagnanais niyang makita ito, mas lalo pang lumaki at nag-apoy ang pagkaka-miss niya sa lalaki! Ang lungkot ay nanuot sa buong sistema niya, dahilan para magkaroon siya ng matinding insomnia gabi-gabi.

Natatakot ako na mahuli niya ako at baka kung ano ang sabihin pa niya sa akin. Ang alam pa naman niya ngayon ay pinutol ko na ang pakikipag-communicate ko kay Miguel kahit hindi pa naman talaga. Ayaw ko na sabihan niya ako na hindi ako marunong sumunod at higit sa lahat ay sinunggaling ako. Iiwasan ko na muna siya. Wala naman akong kailangan pa sa kanya kung iisipin ngunit hindi naman tama na putulin ang komunikasiyon naming dalawa.

“Baka nagka-miscommunication lang.” Napanganga ako. Hindi ko na pigilan ang sarili ko. “Miscommunication?” ulit ko, may halong tawa pero halata ang inis. “Sir, I’ve been your PA for almost a year. Kung may sinabi ka sa akin, hindi ko makakalimutan ‘yon. At lalo na kung importanteng report na hinihingi mo. I always turn off my phone sa tuwing nandito ako sa trabaho na kahit ang pamilya ko ay hindi susubok na kontakin ako dahil alam na alam nila 'yon. Tapos sasabihin ni Natasha na I was scrolling on my phone kaya hindi ko naintindihan ang sinabi niya?"

ngumuso ako sa aking ina. Tumango naman siya. She gave me an assuring smile. "Basta anak, tatandaan mo palaging walang problema ang hindi nadadaan sa masinsinang pag-uusap." Tumango ako sa sinabi niya. "Natural lamang ang pagkakaroon ng tampuhan sa magkarelasyon, ang bahalaga ay hindi ninyo pinalilipas ang ilang araw nang hindi iyon napag-uusapan. Communication is the key, okay?"

"I believe… kailangan nating iwasan ang miscommunication sa design concepts na kadalasang nagiging sanhi ng stylistic clashes sa pagitan ng magkakaibang teams." "Too vague," direktang pamumuna ni Ezequiel. "Sit down." Namula ang mga pisngi ni Riona sa hiya habang dahan-dahang umuupo. Lihim siyang nainis sa sarili niya. Alam niyang mababaw at hindi direkta sa punto ang sagot niya. Makalipas ang kalahating oras, natapos ang meeting at isa-isang lumabas ang mga tao.