A Place To Call Home 소설 & 이야기

"E, saan po ba siya nakatira ngayon?" "Sa isang apartment siya nakatira ngayon," nakangising sagot ng mommy niya sa kanya. "Ayaw naman niyang mag-condo unit dahil mahal ang bayad. Hindi naman gaanong kalaki ang kinikita niya sa pagiging isang call center niya hindi kagaya ng iba na malalaki talaga pero sapat naman sa kanya ang sinasahod niya. Nakakapagpadala rin siya sa mga magulang niya ng pera kung kailangan nito sa probinsiya."

Noon ay parang lugar lang ito kung saan pwede silang matulog, mag-ingay, at uminom. Pero ngayon parang isa na itong tunay na bahay.Ang sala ay nasasapinan ng malambot na mat, mga gamit ng bata, mga CD na pangbata ang bahay na noon ay parang tambahayan lang ay parang isa nang tunay na bahay uwian. Humiga si Clark sa sofa and it feels strangely warm, his heart felt so comfortable and warm.Everything feels like home.

Ang mga Callahan ay nanirahan sa isang bulubundukin sa labas ng Callahan City. Ang bulubundukin ay hindi pangkaraniwan at may hindi mabilang na Primordial Pulses sa ilalim nito. Kaya, ito ay isang mahusay na lokasyon para sa pag cultivate. Hindi nagtagal, lumitaw si James sa labas ng mga tarangkahan ng bundok ng mga Callahan. Sa harap ng mga tarangkahan ay isang malaking tapyas ng bato na may nakaukit na dalawang malalaking salita—Callahan Residence.

It feels homey. . c m louden

"Ziancio, go home." Umikot ang kaniyang mga mata nang marinig ang boses ng ama. Bigla siyang nawalan ng mood nang mapagtanto na ito ang tumawag sa kaniya sa telepono. Agad siyang nagsisi na hindi niya tiningnan ang caller at sinagot ang tawag. His father ruined his night. "I'm on my way to my own home, Dad. Sa condo ko. That's my home." tugon niya habang deretso ang tingin sa kalsada. He will never call the place where he grew up ‘home’ ever again.

Kaya isang linggo silang hindi nagkita at tanging sa video call lamang nag-uusap kahit magkapitbahay lang naman sila. "Ma'am Callie may gusto hong kumausap sa inyo," pagbibigay alam ng kanilang kasambahay. Nagsalubong ang kan'yang kilay. Wala naman s'yang inaasahan na bisita. Lahat ay nasa chapel na at s'ya na lang ang naiwan sa kanilang bahay. "Sino ho?" tanong n'ya rito.

Kita ko ang saya sa mukha ni Cali habang patuloy sa pag didesenyo ng apartment. "Para saan?" Tanong ko. Pinatayo ko ito at umupo ako sa swivel chair niya tsaka ko siya pinaupo sa hita ko. Nakatagilid itong nakaupo. Niyakap ko siya at inamoy-amoy siya. I really love her smell. "This will be the home for the homeless people." Nakangiting sabi nito. "Really? Bakit mo naman naisip 'yan. Paano kung ayaw nilang tanggapin dahil sa monthly rent, kuryente at tubig? How about that, Miss Calista Perez?" Napanguso naman ito.

Akala niya naman ay naapektuhan ako. Disgrasyada kasi ang nanay ko. Isang foreigner daw ang tatay ko. Ni hindi ko nga alam ang nationality. Hindi siya pinanagutan kaya lumaki ako ng walang tatay. The only thing he left for me was my whole features except for my color. Thankful pa rin ako at binigyan niya ako ng ganda. Kaya hindi ako bitter tungkol doon.

Somehow, it breaks my heart thinking that we are no longer the way we were. Everytime I think of our home, I don't exactly call it 'home' anymore. More like a house, where I should live just because I have nowhere else to go. But not really... a home. A comfort place. A safe place. But just a house. A house with a roof, with rooms, where I could take shelter. No longer my... home.

"Ah. Kasama na pala do'n 'yong Videoke Bar. Nga pala, taga saan ka ba?" "Malayo 'yong bahay ko. Pero mas malayo 'yong bahay namin." "H-hindi ko gets. Bahay mo? Ibig mong sabihin meron kang sariling bahay?" "Oo." "Seryoso? Sa edad mong 'yan? May sarli ka nang bahay?" "Oo. Pero madalang lang ako umuuwi do'n. 'Yong bahay naman namin ng family ko nasa malayong lugar 'yon."