A Place To Call Home นิยาย & เรื่องราว

Noon ay parang lugar lang ito kung saan pwede silang matulog, mag-ingay, at uminom. Pero ngayon parang isa na itong tunay na bahay.Ang sala ay nasasapinan ng malambot na mat, mga gamit ng bata, mga CD na pangbata ang bahay na noon ay parang tambahayan lang ay parang isa nang tunay na bahay uwian. Humiga si Clark sa sofa and it feels strangely warm, his heart felt so comfortable and warm.Everything feels like home.

Ang mga Callahan ay nanirahan sa isang bulubundukin sa labas ng Callahan City. Ang bulubundukin ay hindi pangkaraniwan at may hindi mabilang na Primordial Pulses sa ilalim nito. Kaya, ito ay isang mahusay na lokasyon para sa pag cultivate. Hindi nagtagal, lumitaw si James sa labas ng mga tarangkahan ng bundok ng mga Callahan. Sa harap ng mga tarangkahan ay isang malaking tapyas ng bato na may nakaukit na dalawang malalaking salita—Callahan Residence.

"Okay ka lang ba, anak? You can come home to me. I will take care of you..." Kausap ko si Mama ngayon sa kabilang linya. Ginamit ko ang landline ng resort para matawagan siya. Hindi ko pa puwedeng e-on ang sariling cell phone dahil hindi pa ako handa. "Okay lang ako rito, Ma. Baka sa susunod na mga araw ay lilipat ako sa medyo mura." "Ha? Hindi ka pa ba babalik? Dito ka na lang kaya."

Kita ko ang saya sa mukha ni Cali habang patuloy sa pag didesenyo ng apartment. "Para saan?" Tanong ko. Pinatayo ko ito at umupo ako sa swivel chair niya tsaka ko siya pinaupo sa hita ko. Nakatagilid itong nakaupo. Niyakap ko siya at inamoy-amoy siya. I really love her smell. "This will be the home for the homeless people." Nakangiting sabi nito. "Really? Bakit mo naman naisip 'yan. Paano kung ayaw nilang tanggapin dahil sa monthly rent, kuryente at tubig? How about that, Miss Calista Perez?" Napanguso naman ito.

Akala niya naman ay naapektuhan ako. Disgrasyada kasi ang nanay ko. Isang foreigner daw ang tatay ko. Ni hindi ko nga alam ang nationality. Hindi siya pinanagutan kaya lumaki ako ng walang tatay. The only thing he left for me was my whole features except for my color. Thankful pa rin ako at binigyan niya ako ng ganda. Kaya hindi ako bitter tungkol doon.

Somehow, it breaks my heart thinking that we are no longer the way we were. Everytime I think of our home, I don't exactly call it 'home' anymore. More like a house, where I should live just because I have nowhere else to go. But not really... a home. A comfort place. A safe place. But just a house. A house with a roof, with rooms, where I could take shelter. No longer my... home.

Napangiti ang tatlo, kahit halata sa mga mata na may halong lungkot. Pagliko ng van, nakita na nila ang high-rise condo na magiging pansamantalang tahanan nila. Mula sa loob ng sasakyan, nakita agad ang entrance na may puting balloons at maliit na tarpaulin na may nakasulat: “WELCOME HOME, KIDS!” “Wooow,” sabay-sabay na bulalas ng kambal at ni Callum. Napangiti si Sera. “See? First night pa lang, special na. Welcome home, kids.”

Pag hindi naisuli sakin 'yon, paniguradong 'di na ako makakabili pa ng panibagong cellphone lalo na't mamaya pa lang ako magsisimula sa bago kong trabaho sa isang convenience store. Hindi ko kakayanin pag nawala 'yon dahil hindi ko memorize 'yong cellphone number ni Zaiden. At isa pa, nando'n na lahat ng convo namin. Mahalaga sakin 'yon kaya hindi ko kayang mawala 'yon. "May problema ka ba, Callie?" tanong sakin ni Kaye saka kinuha sakin 'yong isang makapal na libro na hawak ko.

Good thing hindi na ko pinatawag ni Dad nung dinner, mawawalan lang ako ng gana lalo na't andiyan din ang step mother ko. Itinulog ko agad after ng call, pinapanalangin na sana maging mabilis lang ang araw dahil parang ang sikip sikip ng bahay na ito for me. Mas malaki pa dito ang mansion ng triplets pero hindi naman ako ganito pag nasa bahay nila. Ganun siguro talaga kapag ayaw na ayaw mo ang nakakasama mo sa iisang bahay. Nandito ako sa terrace nang tawagin ako ng isa sa katulong dito.

"Love, that's the reason I don't want to stay here kasi lagi lang kaming nakatutok lang sa business, social media, etc. Wala kaming bonding na totoo. Kaya pag nandito ako si Amara lagi kong cinocontact para may kausap ako. Kaya if ever you want to live here mamimili tayo ng bahay na sakto lang saatin para nagkikita padin tayo. hahahaha" Akala ko dati tututol si Dad saamin ni Calliste pero hindi, sa totoo lang buhat ng magkakilala kami at pinakilala ko siya kina Dad nung umuwi sila sa Pinas. Sobrang tuwa niya dahil nakikita daw niya si Mom kay Calliste. And hindi ko iyon maitatanggi dahil totoo.