Novel & Cerita A Place To Call Home

"I should be going too. Have work to do. Are you okay alone here?" Kinabahan ako. Maiiwan akong mag-isa sa malaking bahay na ito? I'm used being alone. Pero bago pa sa akin ang bahay na ito. Hindi ko nga alam kung saan ang location ng bahay na ito. Parang nabasa niya ang iniisip ko. "The address is written on the fridge door. You're free to call someone over. You know, you might want to have moving, or new house party."

"Don't worry, I'll try to convince mom." Nagliwanag ang mukha nito. "Really?" "The word there is try." Nagkibit-balikat ito. "Make it successful. You can do all things." "We'll see," wika niya at tinapos na ang pagkain. Hell was her home for 16 years now. Kahit kailan ay hindi pa siya nakatapak sa Earth at kung papayag ang kanyang ina, then it'll be her first time. Mahirap intindihin ang kanyang tahanan pero nasanay naman siya. All seasons were there, wala nga lang araw at gabi pero sa bahay nila may ginawa ang ama upang magkaroon ng liwanag at kung matutulog na sila ay pwede nilang patayin ito. May kalayuan ang bahay nila at ang punsihment area nang sa ganoon ay hindi nila maririnig ang sig

tanong niya, pilit binabago ang usapan. “May bahay akong inihanda. Malapit sa central district pero discreet ang location. Doon ka titira—doon tayo titira habang nasa bisa pa ang kasunduan. Kailangan nating panindigan, kung sakaling may sumubaybay.” “Paninindigan…” she echoed, bahagyang napangiti. “I guess kailangan ko ring mag-practice tumawag ng 'honey' o 'babe' kapag nasa public tayo?”

Nilingon ko dito at napansing titig na titig ito sa kalsada. “Where are we going?” “Home.” Isang salita lang pero agad akong nabahala. I have no home other than my parent’s mansion! Kung siya siguro, marami naman siyang penthouse, resthouse, at condominiums na matatawag niyang tahanan. Pero ako? “We’re going to Batangas, to your condo,” he said. Nanlaki ang mga mata ko. “M-my condo?”

“Let me think of it.” Ano nga ba? What is the thing that makes me feel safe? What is the thing that makes me comfortable? Home. What exactly is the meaning of home? Is she talking about the thing that makes you feel like you belong? Is it something that makes you feel complete? Is it considered a home when something or someone is able to make your soul feel at ease? “Music. Music is my home.” “What a damn character development. Dati sinasabi mo na wala talaga. Na wala kang passion. Pero tignan mo ngayon, you already considered music as your home.”

Ganoon pala ang pakiramdam kapag labis ka nang nasasaktan at nasa isang lugar ka na tila estranghero ang lahat sa iyo— hahanap-hanapin mo ang lugar na kinalak'han mo. Kaya pala sinasabi ng marami na ‘there’s no place like home’. Kasi totoo palang ganoon. At totoo rin ang sinabi ng marami na kahit gaano pa ka-imperpekto ang buhay mo at ang iyong mga magulang ay uuwi at uuwi ka pa rin sa kanila sa bandang huli. At ang mga ito pa rin ang hahanap-hanapin mo sa tuwing nasasaktan ka. “Diyos ko, Rosenda!” Nag-aalalang yumakap sa kaniya ang ina, ang isang palad nito’y banayad na hinahagod ang kaniyang likod.

madiin na sabi ni Adrian habang inilalabas niya ang kanyang phone para i-trace ang huling location ng mga intruders. Tumingin ako sa bintana, ang bukang-liwayway ay nagsisimula nang sumilip sa langit. Ang 'Home' na aming pinoprotektahan ay tila ba naging isang malungkot na alaala. Pero sa gitna ng aking takot, naramdaman ko ang isang bagong uri ng lakas. Ang 'Home' ay hindi mawawala basta't buhay pa ang pag-asa sa aming mga puso.

Paulit-ulit ang lyrics nila na tinawanan ko ng tinawanan. "There's no place like home, there's no place like home..." sabayang kanta ni Jennie at Fil. "There's no place like home, e 'di naman kayo natigil sa mga bahay niyo!" hagalpak kong tawa. "Masarap luto dito ni tita, kaya kami palaging narito!" sabi naman ni Fil. "Oo nga! at isa pa bahay na rin namin 'to 'di ba tita?" sabay yakap ni Jennie sa mama ko na animoy mama niya na rin.

“Maraming salamat po sa pagsundo mo sa’kin.” Magaan lamang na tumango si Jaxxon. “Walang anuman.” Hindi na siya nagtanong pa. Tahimik na bumaba si Calli at naglakad papasok sa loob ng subdivision. Nanatili namang nakatingin si Jaxxon sa kanyang papalayong likuran hanggang sa tuluyan itong mawala sa kanyang paningin. Ito ang isa sa pinakamamahaling residential complex sa bagong business district.

Yakap ako ni Knoxx habang nasa byahe kami. Walang nagsalita sa amin. Si Nanay Mildred ay tahimik lang din. "You wanna sleep?" Malambing na tanong ni Knoxx sa akin, umiling ako sa kanya. Gustong kong magmasid sa dinadaanan namin. Namiss ko ang lugar namin. Totoo nga ang sinasabi nilang there's no place like home. I miss my home...