A Place To Call Home 소설 & 이야기

Naka-cross-legged siya sa sofa at nag-online para maghanap ng ibang bahay. Walang paraan na magpapatuloy siya sa paninirahan dito pagkatapos ng lahat ng nangyari ngayong gabi. Napadpad siya sa isang magandang bahay at pipindutin na sana ang listahan nang makatanggap siya ng tawag. Tiningnan niya ang caller ID at nakita niyang foreign number iyon. Si Calista ay walang kaibigan sa ibang bansa at kadalasan, ipagpalagay na lang niya na ito ay isang scam at ibinaba ang tawag pero sa pagkakataong ito …

Tumingin ako sa matanda at nginitian ito, gano’n din ang ginawa ng matanda sabay baling kay Callum. “Pinaayos ko na ang kuwarto ninyong dalawa, Callum. Pati na rin ang opisina mo dahil ang sabi mo’y dito ka na uuwi.” Hindi ko pinahalata ang pagkunot ng noo ko. Hindi ba rito umuuwi si Callum? Oh, I forgot, he’s a bachelor with so much activities in life as a bachelor in the City. Baka kaya hindi siya umuuwi rito ay dahil may bahay naman siya sa syudad? O may condominium? Most bachelors and businessmen were having their own houses or condos in the City near their work, so baka nga kaya hindi siya umuuwi rito.

"Don't worry, Tita. I will. He's alone at the moment. Pwede mo ba ako bigyan ng address ng bahay n'ya?" She smirked at binigay sa'kin 'to. After a few minutes na pangangamusta n'ya sa'kin at sa naging buhay ko sa California ay naghanda na akong umalis at pumaroon sa bahay ni Hugo. Sabi ni Tita, Hugo calls it "their" home. Bahay nila nung babaeng bruha. Corny. Disgusting. After 10 minutes, nandito na ako. In front of their humble abode. I rolled my eyes and sighed bago ako pumasok, hindi naman nakalock ang gate so I've let myself in.

ngiting sabi nito na nginitian ko. Delikado rin kasi sa condo, baka mamaya biglang lumabas ang bata at kung saan mapunta. Hindi ko rin alam kung saan ang magiging bagong bahay namin, ang alam ko lang ay isa itong village, may kalayuan sa bahay nina Ate Calli. Mas okay na siguro iyon para naman bago sa paningin ko at tahimik. Ligtas din kahit papaano sa gano'ng lugar kung sakaling maiwan kami ni Jace.

Anthea's Point of View SHATSUNE RESIDENCES: TOKYO,JAPAN BLUE WATER YAKUZA DATE: November 15, 2014 Cellphone ringing... If the heart is always searching can you ever find a home I've been looking for that someone I'll never make it on my own "Can you please get my cellphone." utos ko sa medo ng bahay ni lolo at kinuha naman ito. YEAH! MY BABY IS CALLING. I said with a big smile on my face.

"We can't make it until we have our own home, wifey. But promise me you’ll stay beside me even if we don’t have it yet. I’ll try to make it fast; I'll try to build it on time so that we can perfectly call it home without someone telling us that we do not belong here." I smiled at him, and unti-unti na ring bumibigat ang mga talukap ko. "It doesn't mean that we don't have a house; we don’t have a home. You and I can be considered as home. Because home is defined as the safest place where we rest peacefully, with no one saying that we should build our own walls." I felt Logan kissing my forehead, but I could not respond anymore. My eyes shut down. "I love you, my home."

"Anong sabi mo kanina, hindi ka masamang tao? Pwes para lang malaman mo, ikaw ang pinaka-bastos na taong kilala ko. You have no empathy. Sarili mo lang iniisip mo! Kung ano man ang sinasabi mong dahilan mo, sigurado ako kaartehan mo lang 'yan!" And that's the last straw. That's the final straw of my hope, that they will ever be my family. Tita said "Welcome home" when I first arrived at their home, but I don't think that's right. They're just my temporary shelter. Not my home. Not my family. "Umuwi na tayo."

[My mom didn’t pay my rent! [I just got back from Phoebe’s place.] [I hate them! Please call me.] [Honey please…] [I need a place to stay.] [I don’t wanna go back home] [I’m staying at your place.] [Oh I took your duplicate key. ;)] [I’ll cook our dinner. Please come home early. :*] Natulala siya sa mga mensahe nito. Hindi niya alam na nakuha nito ang duplicate key ng unit niya.

Hindi pa rin ako sanay sa katahimikan ng lugar na ito. Sa bahay namin dati, kahit gabi ay may maririnig ka—ang mahinang usapan ng kapitbahay, ang ingay ng tricycle sa kanto, o minsan ang mahinang pagtawa ni Papa habang nanonood ng lumang pelikula. Pero dito sa mansion ni Trenton Maxime Aldridge… Parang ibang mundo. Isang mundong napakalaki. Napakatahimik.

Para saan ang gagawin kong pagmamadali kung wala naman na akong ibang pupuntahan kung hindi ang umuwi sa bahay namin. At ngayon nga, nasumpungan ko ang sarili sa harapan ng puntod ni Mommy. Ang aking safe place, ang aking kanlungan. Dito alam kong walang magagalit sa akin, walang magtatampo. Hindi ako sesermunan ni Mommy kung hindi ko man siya nabibisita nang madalas. Alam ko na maiintindihan ako ni Mommy. Isa siya sa kaampi ko sa buhay kong ito.