Abused In Tagalog Novels & Stories

I want to call for help but it was all dark. Tears escape my eyes as fears consumes me. H-help! August! August help! I was crying so hard, when someone appeared in the dark holding a gun, smiling devilish on me. "You lied to me, sinabi mo di mo ako iiwan, sabi mo mahal mo ako---pero bakit kung kailan mahal na kita saka mo ako ginago! Pinagmukha mo akong tanga! Ano pagkatapos mo akong itaas at baliwin, saka mo ako iiwan at paaasahin?!"

"Sinong may matinong pag-iisip ang maglalaro ng baril?" "Ako," I tried to let go from his grip. Nang hindi magtagumpay ay marahas na inapakan ang kanyang paa. Saktong nakatsinelas lang kaya siguradong ramdam na ramdam niya ang sakit. "Fuck, you are so abusive baby," iilang mura ang nabitawan nito. Bahagyang napatalon at mariing napapikit sa sakit. "Baby mo mukha mo. Hands off me, masyado kang nakakabwisit."

Naramdaman din niyang sumungaw ang luha sa kanyang mga mata habang inaalala ang masakit na karanasan niya. “H-Henry abused me...” Nagsimula nang tumulo ang luha ni Abby matapos niyang sabihin ang salitang iyon. “Sinasaktan n'ya ako. Pinagbantaan n'ya ang buhay ko pati na rin ng pamilya ko...” “Bakit hindi ka humingi ng tulong p nagsumbong sa mga pulis?” tanong ni Kairi.

Namulsa ito at matiim siyang pinakatitigan na para bang nakagawa siya ng isang malaking kasalanan. “Sila pa talaga ang pinagtatanggol mo? I heard them calling you babe, mahal, at asawa ko . . . Ano ang gusto mong mardaman ko, ha? Ako ang boyfriend mo pero pumapayag ka na tawagin ka nilang ganoon? It's really disrespectful, you know?”

Dapat pa ba akong magpasalamat dahil sila ang nakatagpo sa akin kaya kahit papaano ay ligtas ako? "Huwag kang umiyak! Hindi bagay sa ating mga babae ang umiiyak! Palatandaan 'yan ng kahinaan!" Hindi ako umiiyak dahil mahina ako, umiiyak ako dahil hindi ito ang buhay ko. Naiiyak ako dahil hindi ko sukat akalain na pinabayaan ako ng Diyos ng ganito.

Habang kumakain kaming dalawa ay nagulat ako nang may maramdaman akong malagkit na binuhos sa may ulohan ko. Rinig ko ang malakas na singhapan nang mga studyanteng nasa loob nang canteen. "What the fuck did you do Mia?!" Malakas na sigaw ni Nica. Nanatili lamang akong nakayuko sa inuupuan ko. Nahihiya akong tumayo dahil sa mga taong nakapaligid samin. Sobrang kahihiyan ang pangyayaring to. This is the most embarrassing bullying i ever had since then.

tugon n'ya. "Who gave you the courage to do this to us? " hamon nito. "I am just a Zaragoza. Wala akong tinitingnan na pangalan, it's just so happen na naging biktima ako at ang pamilya ko ng mga kagaya ninyo ni Don Mondragon," sagot n'ya. "Ang lakas mo magbintang, kaibigan. Mag-ingat ka!" banta nito.

Bakit ko 'to nararamdaman? "A-Ang init mo," sabi ko sa kan'ya at itinaggal na niya ang pagkakahawak sa braso ko. Hindi niya ako sinagot at bigla na lamang siyang napa-ubo. Kinabahan ako kaya agad kong hinawakan ang noo niya gamit ang palad ko. Agad ko rin itong tinaggal dahil sa sobrang init nito.

Kahihiyan lang ang ilabas ako bilang illegitimate child ng magaling nilang anak habang kasal ito sa ibang babae at may anak na kaedaran ko at iyon ang kinasama niya ng ilang taon habang kami ng mama ko at naghirap dahil sa mga threat ng magaling niya ama. Dahil sa sakit din sa ulo at kahihiyan daw sa pamilya ang ginagawa ng apo nila kaya nila ako kinuha. Hindi mapapantayan ng sorry nila ang pagpapahirap nila sa mama ko noon tapos kukunin nila ako na parang wala lang? I'm still a Crisostomo in blood. Not a Del Valle. I loathed that last name. Lumabas ako ng CR na nakatshirt ng puti at pantalon. Hindi ko na mahanap ang jacket ko na suot noong nakaraan.

And Hector would always scold me whenever the news reached his ears. Malapit nang mag-eleven, it means malapit na akong ma-late. Wala pa akong tulog at pagod ang buo kong katawan. Sana lang hindi ako antukin habang kinakausap ang mga pasyente.