Actually I Was There Alone Novels & Stories

Nakikipagtalo pa ako sa sarili ko pero sa isip ko lang. "No, may mga kasama kami. Mga kaibigan namin and some of our colleagues," he cleared. Ewan ko, natuwa ako na may kasama naman pala silang umakyat dito, ibig sabihin, ako lang ang isinama niya ng solo rito kaya 'di ko maiwasang lihim na mapangiti. "Buti na lang," nasabi ko na lang ng pabulong pero natawa siya nang marinig niya.

Pumasok ako doon at agad na akong umorder. Nakasandal lang ako sa kinauupuan ko habang nakatingin sa harapan ko. May upuan sa tapat ko pero walang nakaupo doon. Solo lang ako, sanay na akong kumain mag-isa pero ngayon ko lang naramdaman iyong pakiramdam na talagang solo ako.

Hindi ko akalain na mas gwapo pala siya sa malapitan "I'm alone, and you too. Damayan ang tawag dito," Confident kong sabi He just shook his head and his rum "I'm not alone, though. I'm with my friends, so better leave," he said quietly. Napanguso nalang ako at nilagok ng isahan ang nasa baso ko. Mariin akong napapikit at bahagyang dinamdam ang pait ng alak sa loob ko Muling pumasok sa isip ko ang nangyari kanina dahilan para imulat ko ang mga mata ko at tinignan ang ceiling na may naglalarong mga ilaw

Hindi ko alam pero hindi ko siya kayang makita ngayon o makausap. Pakiramdam ko ay sobrang atat na atat ako na alam ko naman na totoong atat ako. Na para bang hindi ko na pinahalagahan ang sarili ko. Bigla akong nahiya sa sarili ko. Kaya ngayon ay gusto ko na munang mag-isa. Me: I want to be alone. I’m sorry pero hindi ako uuwi ngayon.

Mapapasanaol na lang talaga ako. "Sigurado ka bang okay lang sa'yo na mag-isa?" Naka off duty kasi ang driver ko, si Nay Cristy at Tay Kanor naman ay wala... kaya literal na lonely ako ngayon. "She's not alone." Nakuha ng isang malamig na tinig ang atensyon ko. Pareho kaming napatingin ni Adam, at nang magsalubong ang mga mata namin... alam ko, galit siya.

At bakit nandito rin siya? Sinipat ko ang pinanggalingan niya, baka may kasama. Pero agad niyang binasag ang iniisip ko. “I came here all alone. Wala ka sa bahay nang dumating ako, and I just found out na nandito ka pala.” Simple niyang saad sabay lapit. Tumabi siya sa puntod ng mga magulang ko, nakayuko, habang nakasuksok ang dalawang kamay sa bulsa ng pantalon.

Habang iniisip kong baguhan ako sa lugar at mag-isa—bigla akong nakaramdam ng takot. "Me too, bago lang pumunta sa lugar na ito. Actually, it was my first time traveling alone. Gusto kong takasan ang buhay sa siyudad..." Muli akong bumaling sa lalake. I sensed sadness on his tone. Pero hindi na ako muling nagsalita para pagaanin ang loob niya. I just listened to him. Makuwento siya sa totoo lang.

Nagpakawala ang dalaga ng malalim na buntong-hininga na tila nagtitimpi lang ito sa sarili nitong saloobin. "Are you just alone in this island?" pagtitiyak niya dito baka kasi may kasama itong syota o kapamilya na nagbabakasyon. "Uhmn, I am all by mself, wala akong kasama ahhhh hindi pala may kasama pala ako," sabi pa nito.

Umiling ako at lumakad na palayo. "Adam!" Sinundan ako ni Dad pero tumigil din siya nang sumakay na ako sa sasakyan at paharurutin iyon palayo. Pumunta ako sa lugar kung saan ko dinala noon si Sanya. Only this time, I'm all alone.

Pagkatapos noon ay nagpatuloy na lang ako sa paglalakad ng hindi alam kung saan ba ang patutunguhan ko. Naglakad- lakad lang ako habang lumilingon- lingon sa paligid. Pero hindi rin ako nagtagal sa paglilibot dahil bigla lang sumama ang pakiramdam ko. Ganito ba talaga kapag itinadhana kang maging single habang buhay? Oo na, alam kong single ako. Pero huwag niyo namang isampal sa akin ang katotohanan!