Actually I Was There Alone Novels & Stories

Alam ko naman na masasaktan ako pero bakit hindi ako handa sa mga nakita? Pagi silang magkasama sa event at magka-angkla pa ng braso kung minsan. Pero wala akong nakitang na may solo silang kuha puro grupo ang kuha nilang jyon. Bago ko pa saktan ang sarili sa mga nakikita ay umalis na ako doon. Pumikit at hinilot ang masakoit na ulo. Mas mabuti sigurong i-text ko na lang siya..

Ang mga mata niyang kulay abo, matalim pero puno ng awa habang nakatitig sa akin. “W-What are you doing here?” halos pabulong kong tanong. Lumapit siya. “You shouldn’t be here alone. Lalo na sa ganitong oras.” Natawa ako nang mapait. “Alone? That’s all I have left, Ninong Theo. Wala na akong choice.”

Wala akong ibang magagawa kundi ang maghintay sa mga mangyayari dahil walang kahit na sino ang may kakayahan na makita ang hinaharap. Have you ever feel like you’re surrounded with the people you love yet you still feel so lonely? But I can still say that being alone does not mean being lonely. I feel so lost and I don’t think if I can still find the right place for me. I don’t know where I belong anymore.

Pabagsak akong na upo sa paanan ng kama at walang ingay na umiyak. Saksi ang silid na ito kung ilang beses akong luha, kung gaano karami ang aking na iluha. I am here alone in the dark, no one can hear and see me, I felt so poor! Awang-awa ako sa sarili ko...

Hanggang sa hindi ko namalayang nag-iinit na ang mga mata ko. Naalala ko ang sinabi ni Enzo. “You have no idea what it feels like to have no one.” Napangiti ako. Kung alam lang niya. Sa lahat ng taong pwedeng magsabi no’n sa akin…Siya pa talaga. I was completely alone in this world.

“Come on, love, let’s go.” “Nasaan tayo?” Tanong niya sa akin. “My place.” “Sa’yo lang ito, wala kang kasama?” Umiling ako sa kan’ya, “I live alone and I’ve never brought anyone here.” Pagkapasok namin sa unit ay hinila ko siya at isinandal sa pader, I need to make sure about all of this. “Are you sure about this? Because once I start, I won’t stop even if you beg me to.”

Bumalik na ako sa condo ko nang gumabi na. Pumasok ako sa loob na walang katao-tao. I was living by myself. The atmosphere inside was so silent, eerie and lifeless. Sa bawat hakbang ko ay ang mga yapak lang ng paa ko ang naririnig sa paligid. Even when the lights are on, the place still seemed like something is missing.

But even the hottiest and prettiest didn't succeeded. "Leave me alone!" Inis na pagtataboy ko nang hindi pa rin ito umaalis sa harapan ko. Napayuko naman ito sa pagkapahiya at agad na umalis. Sa ngayon mas komportable akong mag-isa and I don't need any companion. That's why dito sa isang exclusive bar sa Makati ako nagpunta coz I don't want my friends o mga kakilala ko to see me kung gaano ako kalugmok ngayon.

Narinig ko pa ang pagtawag niya sa pangalan ko pero hindi ko na siya pinakinggan o nilingon man lang. I took the exit kung saan walang mga tao. I was glad nang wala akong nakitang ibang tao roon kaya deritso akong nakalabas. I looked left and right, finding which direction I should take just to escape from this place. Gusto ko na lang makalayo. Gusto ko na lang maglaho para maproseso ko ang lahat ng mga nangyayari. My mind wanted to be alone.

“Saan?” “Sa tulong mo sa akin kanina, at ngayon naman ay sa pakikinig ng hinaing ko sa buhay. Wala talaga akong makausap dahil wala akong mga kaibigan.” “Hindi ka lumalabas?” “Lumalabas. Pero ako lang mag-isa. Sanay na akong mag-isa kaya yata hindi ko na kailangan ng companion sa kahit saan ako magpunta.”