Actually I Was There Alone Novels & Stories

Wala na akong nagawa nang umalis na siya. I bit my lips. Now, I was left alone with this intimidating man.

Lahat ata ng pagpipigil na nasa utak ko ay tumakas kung saan. "I miss you too. I'll just prepare and head over there." Napangiti ako sa naging sagot niya. "Okay." "Do you want me to bring something? Are you craving anything? Does Faith or Love need anything?" Yep, I forgot to tell him I'm alone here. "Uhh, they're not here." "Bakit?" "May mga lakad sila. Ako lang ngayon ang nandito." "Is it okay if I go there?"

Anito pa na mas lalong ikinaasar ko. Diri- diretso kong nilagok ang alak at hindi na ito pinansin. "Are you alone? Can I join you? Hindi pa kasi dumating yung kaibigan ko eh." Anito pa at mas idinikit ang sarili sa 'kin. Kinunotan ko lang ito ng noo bago tinanggihan. "I'm good being alone Krista. Stay away from me." Mariing sambit ko bago ito tinalikuran.

Napalingon ako kay Uno na agad na ngumiti sa akin pagtingin ko sa kanya. Isa pa siya; he’s one of those reasons kaya ganito ang nararamdaman ko. Isa siya sa mga rason kung bakit nahihirapan at nagi-guilty ako. Alam ko rin na sobrang hirap kong pakisamahan these past few days, pero nandiyan pa rin siya para sa akin. He’s too good to be true, nakakatakot siyang mahalin. “I can go alone,” I just said, saka ako agad na tumayo.

"I-I mean. . . Magaling ka naman noon pa 'di ba?" He smiled. "K-kumusta ka naman sa New York? S-si Cassey? B-bakit hindi mo siya kasamang umuwi rito?" "Hindi ko siya kasama sa New York." Ako naman ang napatingin sa kaniya. "Anong ibig mong sabihin?" "I lived there alone."

Sasabihin niya sa personal kaya mabilis na akong tumayo nang makitang alas dos na ng hapon. Bumaba ako. Mga maids lang ang nandito ngayon. Kuya was out and Mom and Dad, too. I am totally alone so I told Jace that I’ll go to the waterfalls on the property. Hindi ko alam kung may trabaho ba siya o wala pero mabilis naman siyang pumayag. I am holding my small bag where my clothes are. Balak kong maligo kaya nagdala ako ng pamalit. I have nothing to hide so this is all fine.

"Ang dami mong oras ngayon ah" saad ni Raven pagpasok niya dito sa condo ko Yes, I am living alone kaysa naman nandoon ako sa mansyon tapos para lang naman akong isang ligaw na kaluluwa. Walang nakakapansin, Walang kumakausap. Walang nais makita o kahit huminga ako siguro baka ayaw na nila.

tumatawang pahayag niya sa akin. Pabiro ko naman siyang hinampas sa abs niya. Naalala ko kasi kung gaano ako naging wild kanina. In fairness, ang tigas ha! Hindi na talaga kami pwedeng mapag-solo sa iisang kuwarto lang, oh my God!

"Not really. Besides, you're hard to leave alone." I felt my stomach flip at his words, but I quickly pushed it down. I wasn't going to let myself be distracted by whatever this weird moment was. "Fine," I said, trying to brush it off. Nanaig ang katahimikan. Kanya kanya kaming ligpit at linis sa buong sala. Bigla naman nangati ang bibig ko para magtanong ng kung ano dahil ang awkward ng sitwasyong 'to. This is actually the first I'm with him alone.

Nakakairita ang dalawang iyon. Nagmartsa ako palayo hanggang sa hindi ko na siya tanaw. Gusto ko nalang umuwi kaysa makita ang dalawang iyon dito. Pero hindi pa ako nagtatagal ng isang oras. Maya-maya nalang ako aalis. Susubukan kong hindi na makita ang dalawa dahil ayaw kong masira nang tuluyan ang gabi ko. "It's surprising to see you here alone. Where's your fiance?" an irritating voice filled my ears. Umirap ako nang makita siyang nakatayo sa tabi ko. tinutukoy ko.