Novel & Cerita Aftermath Tagalog

sabi niya sabay tawa at nagpatuloy naman sa pagsasalita, "Kaya siya open kasi may mga pagkakatao mo na alam mo na alam ko rin. Gaya nito, alam ko na Captain ka ng basketball team, alam mo rin na Captain ka ng basketball team. Gets mo?" Tumango naman ako sa kanya at nagpapatuloy na naman siya sa pagke-kwento, "Tapos ang pangalawa naman ay tinawag na hidden or close. Kaya siya tinawag na hidden is because may mga pagkakatao mo na alam mo pero hindi ko alam kung ano 'yun. Ang pangatlo naman ay ang Blind Area —" "Grabe 'no? Ang bintana, blind na pala ngayon?"

“Mamaya na po ako Ma'am. " Pagkatapos namin dito Samantha maliligo muna kami saglit , bago tayo aalis para maghanap ng signal deretso narin tayo ng palenke para mamili ng ibang kailangan natin dito. “Sige po Ma'am. Maraming salamat po."

Nahihilo na ito Bigla bumangga ito sa poste at ang lakas ng epekto nito. Basag ang mukha ni Jony at ang katawan nito ay naipit. Wala na itong buhay. Biglang nagulat si Frances sa kaniyang nasaksihan sa kaniyang isip. Bakit nakikita niya ang bagay na iyon? Nasaan ba siya at ano’ng lugar ito na bakit malabo ang kaniyang paningin?

pagkatapos ay nagsimula siyang umiyak. "Pakiramdam ko nakikita ko ang sarili ko sa iyo, hija. Ganyan ako dati, kay Dina, sa nanay mo," ramdam niya ang pait sa boses ni Artemio. "Pero hindi lahat ng tunay na nagmamahalan ay maaaring magkasama. Hindi lahat ng tunay na nagmamahal ay makakakuha ng parehong pagmamahal bilang kapalit. Kaya nga siguro na nabuo ang tinatawag nilang unconditional love," ang makahulugang salita ng kanyang ama.

Kaya kailangan talagang mag-ingat sa mga ganitong klaseng lugar. “This goats are too cute,” namamangha kong saad nang makita ang dalawang kambing na nasa malaking lalagyan nito. Prenteng nakahiga ang mga ‘to at parang nagugustuhan rin ang hangin na yumayakap sa kanila. “Cute talaga sila ate Celestia. Mga alaga ko yan, si Pepa at si Pane.” Humawak ako sa malaking bato para pang suporta at maingat na inangat ang sarili. We’re almost there. Nakikita ko na ang mga tanim ng mais at iba pang mga halamang hindi pamilyar sa akin.

speechless! "she even knelt down to your father inlaw makalaya ka lang sa mga Yu" wala na tuloyan nang bumagsak ang mga luha ko. Hindi na nagpapigil at nagmistulang bagyo na sabay sabay nang kumawala ang lahat ng emosyon sa kailaliman ng kaibuturan ko. Tila bagyo na ayaw nang papigil ang luha kong tuloy tuloy nang bumubuhos sa mga mata ko.

Bahagya ring lumuwag ang pagkakahapit niya sa akin. “Wrong, Mayor... SML stands for Sorry Maharot Lang,” aniko. Kinindatan ko pa siya para mas lalo siyang mainis. At di nga ako nagkamali base sa pagkakadilim ng mukha nito halatang napipikon na sa akin. Sige lang, mainis ka lang ng ikaw na ang kusang umatras sa kasal...

Hindi nila namalayang narating na pala nila ang lugar. Masaya silang naligo hanggang sa magsawa sila. Pagkaahon nila, kumain muna sila ng prutas. Masaya silang nagkwentohan ng kung ano-ano. Ilang sandali ay nagpaalam ang binata na lumayo kaunti dahil sa tawag ng kalikasan. Pabalik na siya nang bigla siyang napasigaw. "Ahhh!!! Tulong!!!"

Hindi pa maka move on dahil kumakapit pa rin ako sa kanya. Move on or hold on. Move on at uusad. 'Wag babalik sa nakaraan kundi magpatuloy sa paglalakbay sa hinaharap o kaya hold on kahit masakit. Hold on pa rin dahil ang hirap niyang kalimutan. Hold on kahit wasak na ang puso at durog na durog. Hold on kahit walang kasiguradohang... Maibabalik pa ba ang dating pinagsamahan.

Kaya naisipan kong humiram. "Eh sorry na. Wala akong medyo pormal na damit diyan eh!" Tinawanan niya lang ako. Umirap ulit ako sa kanya. "HAHAHA oh sya sya! Umalis ka na. Magiingat ka ha!" "Hindi pa ko nagluluto" sabi ko naman. "Ako nang bahala sa sarili ko. Mamaya pa naman ang pasok ko. Sige na, Goodluck!"