Akala Mo Hindi Masakit Novels & Stories

Hindi ako nakAsagot sa tanong ni Lizzy, basta ang nagawa ko na lamang ay ngumiti saka humiga sa kama. I dont know what to do, sumasakit ulo ko kakaisip sa kamalian napasok ko.

Mas pinapahirapan lang niya ang sarili naming dalawa, eh. "I don't want to hurt you..." Pagdadahilan naman niya. "Ganoon din naman!” Reklamo ko. “Walang pinagkaiba iyon!" Mas pinapahirapan niya ang sitwasyon. Hindi pa nga niya nakalahati, eh. Leche! Parang mas okay pa pala ang ilang beses na bakuna, hindi naman masakit. Iyon ay tanging akala ko lang. Kumpara sa ginagawa naming dalawa, parang anytime mamamatay ako sa sakit.

Her Birthday NAGISING si Dynee na mag-isang nakahiga sa kama. Bigla niyang pinakiramdaman ang buong katawan. “Sabi nila, kapag may masakit. . . Ay, wala. Stop it, Dynee. Stop it! Masyado pang maaga at naiisip mo ang bagay na hindi nangyari! Walang nangyari.” Huminga siya nang malalim saka napangiti at napailing mag-isa sa kawalan.

sagot ko sa kanya na may kalakip na inis sa aking tono. Masakit sa balat ang matatalas na damo na humihiwa ng maliliit sa aking balat ngunit pilit ko itong iniignora. Kapag pinansin ko pa iyon ay tiyak na mas lalo lamang akong magiging mabagal sa paglalakad.

Malas pa ngayon dahil hindi namin kaklase si Athelia para walain ang lumalangoy na katahimikan sa gitna naming dalawa. Ena was usually silent and it was all nothing but comforting; however, when you know something's wrong, all the comfort will burst in the air like a bubble and all you would feel was the need to find that comfort again or to find what was the problem. Pero kung alam mo naman ang problema at alam mo ring hindi ka dapat makisali roon, gugustuhin mo na lang lumiit at hanapin ang pumutok na comfort!

Napahawak ako sa dibdib ko para pakalmahin ang mabilis na pagtibok ng puso ko. "I'm sorry. Does it hurt? Come with me and I'll treat your wound." Napalitan ng pag-aalala ang mukha nitong kanina lang ay hindi maipinta. Hindi ko mapigilang mapaikot ng mga mata. "Ang OA ha? Hindi naman nasugatan. Namula lang pero mawawala din iyan mamaya." "But still, we should atleast put an ointment." Giit nito. "Hindi na nga. Ang kulit naman. Diyan ka na nga at may gagawin pa ako." Sambit ko ng bumalik na sa normal ang tibok ng puso ko.

Baka magsinungaling lang siya. And she disliked doing that because she hated being lied at. Ngunit gayon ang ginagawa niya kay Monsour Castillo, hindi ba? "Masama ba ang pakiramdam mo, Samantha?" usisa agad ni Jonie nang makita siya. "Bakit tila balut na balot ka yata ngayon?" Napilitang tumango ng isa si Samantha. "Medyo masakit nga ang ulo ko, Kuya Jonie. May muscle pain yata ako sa likod at mga balikat."

Akala na naman niya alipin siya. I rolled my eyes. E sino ba nag sabi na gawin niya yun? Edi wag siyang mag luto. I am pissed! Kung napapagod siya mag pahinga siya. Hindi yung kami pa sisihin niya.

Ang sarap kaya niyang halikan! T*ngina 'yan bakit nakakahalina kasi siyang halikan? Hindi naman siya skilled humalik, pero bakit sarap na sarap ako sa kaniya? Bakit gustong-gusto kong halikan ang labi niya? "Please accept my heartfelt apologies. It was never my intention to hurt you or put you in such an awful situation like that..." mahinahon niyang sabi na kahit ang boses niya ay hindi ko alam kung bakit ang lakas ng epekto sa akin.

"tell tell , hindi ako aalis o magtatago." “Hindi ka ba aalis o magtatago?” Si Kristel ay puno ng pag-aalala. "Besh, alam kong napakalakas mo at hindi ka pa natatalo sa pakikipaglaban sa iba. Gayunpaman, gaano ka man kalakas, hindi mo kayang talunin ang isang grupo ng mga lalaki." "Hindi ito ang oras para maging matigas ang ulo. Bilisan mo lang."