Akala Mo Hindi Masakit Novels & Stories

I was so amazed when he laughed that I couldn't even speak right away to scold him! I have never seen Chris laugh. He rarely smiled and if he smiled, it was just a simple smile or he just slightly raised the edge of his lip. Akala mo ay isang sarkastikong ngiti at may masamang balak lagi. But only now have I seen him laugh! "Your face was so epic!" Humalakhak siya at muling lumapit sa akin. Hindi ko alam pero wala sa sarili din akong natawa. Marahil ay nadala na din siguro sa tawa niya.

CHAPTER 27: Ignore “Kaya mong maglakad?” tanong ni Jeo kaya naman tumango ako habang hindi siya tinitignan. Sinubukan kong tumayo at hindi humawak sa braso niyang nilapit sa ‘kin. Pero napangiwi na lang ako dahil sobrang sakit ng sugat ko. Ngayong nakatahan na ako ay parang naiiyak na naman ako dahil sa mga buhangin na pumapasok sa tsinelas ko at sa sugat ko.

It hurts. So badly.

-wish11:11- Marahan akong nagmulat ng mata at narakaramdam ng pananakit ng ulo. Tila ang bigat ng katawan ko na kahit igalaw ang kamay ko ay 'di ko magawa. Napatitig ako sa puting kisame at 'di naiwasang 'di mapangiwi ng sumakit ulit ang ulo ko. Ameee, ano bang kasalanan ko para mangyari 'to? Sunod-sunod na ang 'di magandang nangyayari sa akin, ah.

Napaangat ang ulo nito pero hindi na maipinta ang kanyang mukha. "Nothing" mahina nitong sabi, hindi ko na natiis ang sarili ko at hinawakan ang braso nito. Parang siyang namimilipit sa sakit. "Hindi ako naniniwala, kaya sige na sabihin mo na sakin kung anong nangyayari sayo." "Masakit lang ang tiyan ko, but it's ok." Sabi nito habang hindi parin maipinta ang kanyang mukha.

It’s a fact I know but for the life of me hindi ko maigalaw ang mga paa ko. Hello pasa, sukong bulong ko sa sarili sabay pikit. Hiyaw ng marami ang narinig ko kasabay ng mainit na bisig na pumulupot sa bewang ko. Narinig ko ang tunog ng pagtama ng bola sa katawan ng tao pero wala ang sakit na inaasahan ko. Instead, I felt odlly hot. Safe.

Umiling ako. "Wala. Gusto niya lang akong maka usap 'yon lang. Pero hindi ko siya pinag bigyan. B-bigla kasing bumalik yung lahat ng sakit Bingo, pakiramdam ko nasa eksaktong sitwasyon ulit ako. Akala ko hindi na sasakit, ang akala ko ayos na ako." Natahimik siya saglit bago nagsalita ulit. "Nakalimot ka lang sandali pero hindi nawala yung sakit Grace, dahil hindi ka pa naman nagpapatawad."

Sinipat sipat niya pa ito na waring may hinahanap. "Kahapon pa sumasakit ang nata ko. Mas masakit pa nga sa kasalukuyang nararamdaman ng aking siko" Maagap kong pahayag na mas lalong nabakas sa mukha niya ang labis na pagtataka.

The thing kept thrusting in and out of me, but something was wrong. “Ah! T-Teka... masakit... dahan-dahan...” napakagat ako sa aking pang-ibabang labi nang makaramdam ng kakaibang hapdi sa aking pagkab*bae. “Tama na! Masakit!” Muli kong sigaw ngunit para bang bingi at hindi nakakarinig ang kung sino man ang gumagawa noon sa aking kaselanan.

sagot naman nya sa akin Tanging "ahh" lang ang nasabi ko at bumaling nalang ulit sa pinanonood namin sa tv "Sabihin mo lang kung may masakit sayo ah" biglang sabi nya sa akin "As of now, wala namang masakit so kalma tayo" sagot ko sa kanya at pumeke ng tawa pero mukhang hindi bumenta Nanatili syang nakatitig sa akin ng seryoso hanggang sa bumaba ang tingin nya sa kamay ko kung saan nakaturok ang needle