Aklat Drawing Novels & Stories

Tinatanong kung kamusta na ba ako and such. I simply replied with respect. "Alam mo Aileen, maraming kinukwento itong si Nate sakin ng tungkol sayo." Sumulyap ako kay Nate bago sa ate niya. "Ganoon ba?" "Oo. He told me na matalino ka raw at mahilig ka magdrawing. Sana makita ko ang ilan sa mga drawings mo." "Ah nasa bahay yung mga drawings ko. Siguro nasa dugo na rin namin lalo't dating fashion designer ang ate ko. Isa rin yun na mahilig magdrawing e at medyo naimpluwensyahan niya ko."

Talagang makatotohanan na parang nasa loob ka na din ng bahay at naiimagine mo na ang itsura pag-naisalpak na. Problema ko ngayon kung paano ko 'to sisimulan at kung ano ang una kong gagawin. Halos lahat ng drawing ay napaka-hirap iguhit. Bakit ba ganito ang mga pinapagawa ni Fiandro na parang pang-professional na ang level na ibinibigay sakin?

Isang inspiration na gusto niyang iguhit. Agad siyang tumalon mula sa kama, kinuha ang kanyang sketchbook, at umupo sa mesa. Sa ilang mabilis na guhit, nabuo ang outline ng kanyang drawing. Mabilis lumipas ang oras kapag nagdo-drawing siya. Itinaas ni Hiraya ang sketchbook at ngumiti nang masaya habang tinititigan ang kanyang obra.

“Show me your latest drawing. You promised me last week.” Saglit na kumislap ang gray eyes ni Maxine, may halong excitement at lihim na kumpiyansa. "Of course, Daddy.” Kinuha niya ang sketchpad at isa-isang binuklat ang mga pahina—fashion designs, architectural concepts, pati subtle character sketches ng mga taong nakakasalamuha niya. Bawat linya, bawat shadow, may intention. Yumuko ang ama upang mas pagmasdan ang mga ito.

Pagkakita pa lang ni Alice, parang may kumurot sa puso niya. Muli, siya na naman ang subject ng drawing. Makukulay at puno ng buhay ang bawat detalye, parang panaginip na may halong saya. Nakahiga siya sa isang maliit na kama, may hawak na storybook, habang nagbabasa. Ngunit ang perspektibo ng drawing ay mula kay Zex, parang nakahiga ito sa tabi niya, nakatingala, tahimik na nakikinig.

Dahil hindi pa rin siya nagigising kahit matagal na akong nakatitig sa kanya kaya kinuha ko ang scratch paper ko para ma drawing ko na naman siya. Hindi naman talaga ako marunong mag drawing pero dahil siguro wala masyadong pumapansin sakin dati kaya tanging pag dadrawing na lang nilalaan ang oras habang naghihintay sa teacher namin o di kaya kapag breaktime. Nagsimula sa linya linya hanggang nakabuo ako ng mukha ng tao. Kaya hindi ko na tinigilan hanggang naging bihasa na rin.

muling sambit ni Katie, sabay inilapit ang lapis, “tulungan mo po akong magdrawing ng daddy. Para po may kasama si Mommy.” Napakurap siya. Saglit siyang natigilan, may kung humaplos sa puso niya. Daddy? Tahimik niyang kinuha ang lapis mula sa maliliit na kamay ng paslit. Hindi niya alam kung bakit, pero kusa niyang iguhit ang isang lalaki, matangkad, naka-suit, at may seryosong mukha pero may munting ngiti sa labi. Simple lang ang drawing, pero napansin niya na halos sarili niyang anyo ang iginuhit niya.

“Ikaw naman, magkwento ka naman.” “Naku, wala naman akong masyadong kwento.” “Sus naman, pa-mysterious effect pa ‘to. Dali na, tayo lang namang dalawa, eh.” “Sige na nga, nag-open ka, eh.” Sambit sa’kin ni Luke habang nakayuko’t kagat-kagat ang mapupula n’yang labi. “Start na ako noon na mag-teacher. Tapos, dinalhan ko ng mga coloring materials yung mga bata. May crayons, oil pastel, saka water color. Eh, ang sabi ko noon sa kanila, gumawa sila ng drawing ng bahay. Syempre, lahat sila gumagawa na. Nag-check ako sa kanila isa-isa, syempre. Nag-observe ako, nag-guide ako sa kanila hanggang sa matapos yung artwork nila.

May iilan pang kumausap sakin bago dumating yung teacher namin. Marami kaming kinaabalahan. Sumakit ang ulo ko mag summarize ng mga width at length. Mas kailangan raw iyon lalo na kung isang Interior Designer ka. Gosh. Ang ilang minuto na natira ay nilaan ko sa pag drawing. Ang ibang ka klase ko ay hightech ang gamit,mga cellphone o di kaya'y tablet ang gamit. Napangiwi nalang ako dahil pana'y ang bura nila. Hindi mo kasi makokontrol pag sa cellphone at tablet e. Mas pinili ko ang malawak na papel, ang kadalasang ginagamit ng mga pintor. Kumpleto ang loob ng mawalak na classroom namin.

Bagaman malalaki ang ulo ng mga tao sa drawing at hindi pantay ang mga kamay at paa, lahat sila ay may nakaguhit na malaking ngiti sa mukha. Habang tumatagal, nagiging makulay ang mga drawing. May mga background na ng playground sa kanilang school, mga hayop sa zoo, at ang paboritong aquarium ni Clara. Hindi ito basta-basta papel na ginuhitan lamang gamit ang mga krayola. Ito ang pinakamalinaw at pinakamasakit na ebidensya kung paano lumaki ang isang bata sa ilalim ng pagmamahal at kalinga ng isang ina. Isang buhay na dahan-dahang yumayabong sa gitna ng katahimikan at saya, malayo sa karangyaan ngunit puno ng emosyon.