Romans & histoires Aklat Drawing

The drawing. Drawing iyon ni Brix. Marahil ay naipasok niya iyon sa briefcase ko nang hindi ko namamalayan. Kinuha ko ang papel. Gusot na nang kaunti ang mga gilid nito. At gaya ng inaasahan, hindi naman kagandahan ang pagkakaguhit. I studied the drawing in silence. The figures were nothing more than stick people and crooked lines, the kind of artwork only a child could proudly create, yet I recognized everyone instantly.

"Auntie Mari." "Hmm?" "Let's draw." Bahagyang napangiti si Marikit. "Sure. Whatever Mithi wants." Agad namang lumiwanag ang mukha ng bata. Naglakad ito papunta sa art area at kumuha ng ilang drawing materials. Habang inaayos naman ni Marikit ang mga gamit sa mesa ay may napansin siya. Isang sketchbook. Bahagya niya iyong binuksan.

Pagkatapos ay naglakad-lakad siya sa maliit na park sa loob ng paaralan. May exhibition doon ng mga drawing ng mga bata. Isa-isang tiningnan ni Clint ang mga naka-display. Hanggang sa nakita niya ang drawing ni Bailey. Isang kagubatan. Malawak na luntiang damuhan. May Deer Auntie. May Antelope Uncle. May Mommy Rabbit. At may Baby Rabbit. Masaya silang kumakain ng damo. Pero walang Daddy Rabbit. Matagal na napatitig si Clint sa drawing.

Ano na naman kaya ang nasa isip ng batang ito? Pagkalipas ng ilang minuto... Masaya niyang itinapat ang drawing sa akin. "Finished!" Napangiti ako at namangha, maganda at magaling mag-drawing si Hershey. Hindi iyong tipikal na Stickman. May potensyal ang batang ito. Pinagmasdan ko ang drawing, nakita ko ang isang matangkad na lalaki. Isang maliit na batang babae. At... Isang babae.

Pero imbes na umiyak, nginitian lang siya ni Kira at nagpatuloy sa pag drawing. Buong klase, hindi nakinig si Akiro. Nakatitig lang siya sa katabi niya. Ang haba ng pilik-mata ni Kira, ang puti rin ng pisngi nito. Sobrang cute kung kaya’t namamangha siya. Biglang ipinakita ni Kira ang bago nitong drawing. Isang batang lalaki na nakanguso at parang galit sa mundo. Pero ang suot nito, katulad ng uniform ni Akiro.

Hapon na nang maisipan nilang dalawin ang silid ni Anjo. Pagbukas nila ng pinto, bumungad ang makalat na laruan, ang half-done Lego set sa mesa, at ang mga drawing na iniwan nito sa dingding. Tahimik silang naupo sa sahig, katabi ng mga laruan ng anak. Kinuha ni Alexis ang isa sa mga crayon drawing. Drawing ito ng isang bahay, at sa gilid ay may tatlong stick figures na isang babae, isang lalaki, at dalawang bata na may korona sa ulo.

Imposible naman. Hindi naman siguro siya iyon. Di ba? Ngunit habang tinitingnan niya ang drawing ay lalo siyang naaaliw. May kung anong nakakagaan ng pakiramdam dito. Walang komplikasyon. Walang agenda. Walang halong pagpapanggap. Isa lamang itong simpleng drawing mula sa isang bata. At marahil iyon ang dahilan kung bakit hindi niya maalis ang tingin dito.

Talagang makatotohanan na parang nasa loob ka na din ng bahay at naiimagine mo na ang itsura pag-naisalpak na. Problema ko ngayon kung paano ko 'to sisimulan at kung ano ang una kong gagawin. Halos lahat ng drawing ay napaka-hirap iguhit. Bakit ba ganito ang mga pinapagawa ni Fiandro na parang pang-professional na ang level na ibinibigay sakin?

Isang inspiration na gusto niyang iguhit. Agad siyang tumalon mula sa kama, kinuha ang kanyang sketchbook, at umupo sa mesa. Sa ilang mabilis na guhit, nabuo ang outline ng kanyang drawing. Mabilis lumipas ang oras kapag nagdo-drawing siya. Itinaas ni Hiraya ang sketchbook at ngumiti nang masaya habang tinititigan ang kanyang obra.

“Show me your latest drawing. You promised me last week.” Saglit na kumislap ang gray eyes ni Maxine, may halong excitement at lihim na kumpiyansa. "Of course, Daddy.” Kinuha niya ang sketchpad at isa-isang binuklat ang mga pahina—fashion designs, architectural concepts, pati subtle character sketches ng mga taong nakakasalamuha niya. Bawat linya, bawat shadow, may intention. Yumuko ang ama upang mas pagmasdan ang mga ito.