Ako Ay Isang Mabuting Pilipino Novels & Stories

Marahan kong inilapag ito at napakuyom sa ilalim ng mesa. I love you?! What the fuck?! May girlfriend ba siya dito sa Pilipinas?

Lumapit pa siya saakin kaya naman mas lalo kong nasilayan ang kaniyang gwapong mukha. Napakurap-kurap ako at napalunok upang tanggalin ang ano mang bumara saaking lalamunan. “Ah, I'm not really f-fine. M-masakit ang u-ulo k-ko but I'm still concious. I still know my n-name.” sagot ko. Kumunot ang kaniyang noo. “You're a Filipino?” aniya. Doon ko lang na-realized na nakapag tagalog pala ako.

Saad ni Anya kaya naman napa tango kami. "Mas mabuti pa nga." Saad ko dito, nasa dalampasigan na kami ngayon at pasakay na sa hindi kaliitan at kalakihan na bangka. Hindi ko mapigilang hindi mamanga sa sinaunang panahon, dahil mas higit na malaya ang mamamayan dito. Wala kang makikitang diskriminasyon, rasismo, at iba pang problema sa kasalukuyan. Dito kahit naka hubot h***d kapa walang sasabihin sa inyo ang mga mamamayan, masagana rin ang pamumuhay. Hindi ko tuloy mapigilang hindi mapa isip kung ano ang pilipinas kapag hindi ito sinakop ng mga dayuhan.

i don't think so. What the hell am i that crazy over Kailey now? na pati ang sarili ko ay kinakausap ko na na para bang may sarili akong kaaway at nanay sa sarili kong isip? lintik.! actually hindi lang ngayon duhh,,,kahit noon pa man s***a ka..

CHAPTER 103 Yaya Lingling and the Billionaire's twin “Sorry Miss Dela Paz. Ang sarap mo palang kasama kaya hindi ko mapigilan na magkwento at magsabi ng kung ano-ano. Ang tagal kasi umuwi ng asawa ko kaya siguro ito ako at bored na bored sa bansang ito. Kung hindi lang ako wanted sa Pilipinas."

Napakamot na lamang ito ng batok dahil sa inakto ko. "Pambihira. You're really different.", "--Magayon means maganda. At maganda ka, Airah. And that festival is like you. Dahil yung kagandahan mo ay parang Bulkan Mayon.", "--Maganda ka kung tingnan, pero parang halimaw kung magalit.", mahabang wika nito. Kahit papano, na-gets ko ang pinaparating niya. Kasi kung ganda ang pag-uusapan, hindi ko na 'yon ipagkakaila. Ako pa ba?

aniyang medyo may pagka-slang pa. Napatitig ito nang diretso sa kaniya. “Pilipino ka?” hindi makapaniwalang tanong nito. Bahagya siyang tumango. “Half,” tipid niyang sagot. “Whoah! I thought you’re a pure American,” palatak nito. Napataas ang isang kilay niya. “And why so? May problema ba sa pagiging Pilipino ko? Hindi mo na ba ako type ngayon?”

aniya kaya bahagya akong napangiti. Ang ngiting sumilay sa labi ko ay agad ko ring inalis. Baka kasi mukhang excited ako masyado na makasama siya ro’n. Kahit na ang totoo ay excited ako na makapunta sa isa sa mga pinakamagagandang isla sa Pilipinas. Well, kasama na rin iyong makasama siya kasi okay naman talaga siyang kasama. Ay ewan! Parang nababaliw na ako. Magsasabi ng isang salita tapos babawiin ko rin. Baliw na nga ata ako. Masyado na akong nakikipagtalo sa sarili ko.

Limang taon na rin ang nakalilipas. Limang taon na rin ang nakalilipas. Matagal na. Kung tutuusin sapat na ang panahong iyon para makapag-move on ng Mabuti. Although he has to admit na akala niya noon ay okay na siya. Well, pagkatapos ba naman ng maraming babaeng nagdaan sa buhay niya, sinong mag-iisip na hindi pa siya okay, na hindi pa siya nakaka-move on?

"Goodbye, Ms. Lopez." Muli ay binigyan ko ito ng isang matamis na ngiti, ngunit iyon na din yata ang pinakamasakit na ngiting ibinigay ko sa kanya, dahil alam ko sa sarili kong ito na ang huli.