Ako Ay Pilipino Tula นิยาย & เรื่องราว

makahulugang aniya na hindi ko naman maintindihan. Ano ba ang pinagsasabi ng isang ito. Nagtatanong lang naman ako tapos sasagutin ako ng English. Kuya nasa Pilipinas tayo, wag mag-English nakaka-nosebleeding. Napanguso ako. Umupo ako sa kaharap nitonh upuan. "Gusto ko lang naman malaman kung sino ang taong pinakasalan ko." Pagdadahilan ko.

Turo niya sa likuran. "Nakakahiya naman," I giggled. "But okay. I wanna appreciate his products." "Naka... Nakakahiya? What's that?" "Oh, it's just a Filipino expression," iling ko. "Don't worry. I'm not bad-mouthing you." "So you're a Filipino as well? What a coincidece! He's a Filipino too! You two could get along pretty well," ngiti niya. Eh? Pilipino rin? May mga Pilipino din palang nakikipagsalaparan dito for pastries? I mean, if you're a Filipino then you are probably good at something. We excel in our passions because we are known to be hardworking individuals.

Nagkatitigan silang lahat. “Away lang ’to. Huwag mo kaming ma-English-English dahil nasa Pilipinas tayo,” saad nito na ikinatawa ko. Pero may punto naman siya—dapat Tagalog dahil nasa Pilipinas kuno kami. Sorry naman sa kanya kung gumagamit ako ng salitang hindi naman sa ’tin. “Ay sorry, manang ah. Hindi ko rin naman alam na hindi kayo nakakaintindi ng simpleng Tagalog lang,” mayabang kong saad.

“Good morning, dear.” “Good morning po,” bati ko kay Tita at sa iba pang nasa lamesa. “Hija, may sasabihin sana kami sayo.” Tumango ako kay Tita habang paupo ako sa aking upuan. “Pupunta kami ng Pilipinas.” Agad akong nag-angat ng tingin na nasa sausage at bacon nakatuon dahil kumukuha ako. “Bakit po, may nangyari po ba?” tanong ko. Yon ba ang dahilan kaya hindi pa nakikita ni Channing ang chat ko?

Nanatili pa rin na maligaya ang mukha. “Dito na lang kaya tayo tumira? Huwag na tayong umuwi ng Pilipinas?” pabirong hamon ni Briel kahit na alam niyang imposible iyong mangyari dahil ang halos lahat ng ari-arian ng mga Bianchi ay nasa Pilipinas, “Parang ang saya lang…”

Masarap pala ngayon ko lang na try itong Korean food na nasa Pilipinas. “Sabi sa 'yo masarap. Nag inarte ka pa.” Inirapan niya ako. Nagpatuloy nalang ako sa pagkain at hindi siya pinansin. Aba'y dapat lang na gawin niya 'to. Hindi makatarungan ang ginawa niya.

Or it was just her imagination? Siya naman ay parang biglang nagising. Nakakapagtagalog naman pala ito ay bakit paenglish-english pa ito sa Pilipinas. Sumakit tuloy ang ulo niya. “Sabihin na nating mali ang ginawa niya sa iyo pero hindi tamang suntukin mo siya. Hindi mo ba nakikita? Bata itong pinapatulan mo. Mahiya ka naman.”

“Tanong ko kay Ontoy V, nakalimutan ko pero alam ko S yun nagsisimula eh. Santillan ata o San— ano ba yun.” “San? Anong karugtong ate?” Wag naman san for Sandoval. Pero sakaling Sandoval man hindi lang naman siguro sila ang Sandoval sa buong mundo. Tsaka ang laki ng Pilipinas dito pa talaga sila sa Davao. Wow lang ha!

Tuluyan na siyang nakaupo. “Where?” tanong naman ng mommy niya habang inaabot sa kaniya ang lagayan na may kanin. Kahit nasa America sila, sanay pa rin silang lahat na kumain ng kanin kahit hindi naman normally nagra-rice ang mga tao sa America. Kahit papaano kasi ay gusto pa rin silang sanayin ng mommy niya ng mga kasanayang Pilipino dahil sa pagiging pinay ng mommy niya.

Ang mga taong tinatawag ng karamihan bilang mga tulisanes. Bagama't mga tulisanes ang kilalang tawag sa kanila, hindi naman sila mga magnanakaw o mga mamamatay-tao kagaya ng ipinapaalam at ibinabalita ng mga Kastila tungkol sa kanila. Sila ay mga nagmamalasakit na tubong Pilipino lamang na kumikilos at naghihimagsik nang patago laban sa mga dayuhang mananakop. Gumagamit sila ng dahas bilang kanilang pag-aalsa at pagpapakita ng lakas na may layuning mapalaya mula sa mabigat na kamay ng mga dayuhan ang kanilang lupaing kinabibilangan. Sinisiraan lamang sila ng pamahalaan sa buong pamayanan ng Ilocandia bilang panakot upang mapigilan ang pagrami ng gustong sumapi sa makabayang pangkat na ito. N