Novel & Cerita Alab Ng Puso

Sandali… ano ang ibig sabihin ng lalaking ito? Naningkit ang mata niya ng mahulaan na siya ang sinasabi nito na “walang puso” ‘Ako na nga itong nagmamalasakit, natawag pang walang puso.’ “Mukhang hindi nga kailangan ng tulong ng kalabaw este ng anak niyo ng tulong, manang. Aalis na ako… nakakaabala lang kayo.” Ismid niya bago lumabas.

May kung anong tila pinong karayom ang tumusok sa puso ko. Gusto kong maiyak pero naalala ko ang panlalait ng kanyang ina sa akin kaya bahagya akong natawa. Hindi ba siya inaalagaan ni Brianna? Akala ko ba ay mas karapat-dapat ang babaeng iyon na maging asawa niya? “My love,” halos pabulong na sabi ni Abe habang ang isang kamay niya ay tinangkang hawakan ang mukha ko na mabilis kong inilayo. “Miss na miss na kita. Uwi ka na sa akin please?”

Nakita ko ang bigla na lamang pagbaybay ng luha sa kanyang pisngi habang nakatitig siya sa aking mga mata. “Wala na talaga siyang puso. Hindi na talaga siya magbabago pa,” pabulong niya iyong sinabi. “Ano hong klase lalaki ang pinakasalan ko, Aling Pacing? Sino ba talaga siya?” Huminga nang malalim si Aling Pacing. Tumabi siya ng upo sa akin. Inilagay niya ang ulo ko sa kanyang balikat.

Isang tao lang ang laman ng puso at isip ko ngayon. Nagpanic si Evan. Mabilis niyang hinawakan ang braso ko. "Huwag kang umalis! Hindi mo ito magagawa sa akin dahil sa isang kalasingan at nasabi ko, Giselle!" Tumingin siya sa akin na nagsusumamo. "Malapit na ma-engage; binibigyan tayo ng mga magulang mo ng marital home. Ako lang ang kinikilala nilang manugang, at ang tingin sa iyo ng aking mga magulang ay anak nila sa loob ng mahabang panahon.

Ani ng isang pamilyar na boses. Nanginginig ang kanyang mga kamay. She can't be mistaken. It was Abbie's voice she's hearing. Ang sakit sa puso pakinggan ng mga halinghing nito. "Fuck! Ito ba ang gusto mo? Huh? Ganito?…" "Oh…Oh my God! Ah…Ang laki laki talaga. Isagad mo pa!" Halos magsusumigaw na ito sa sarap.

Parang muling tumibok ang puso ko. Alessandra's POV Ramdam ko ang mabilis na tibok ng puso niya. Mahigpit ang yakap niya. Parang natatakot siyang mawala ako. Hindi ko na maalala kung kailan may yumakap sa akin nang ganito. May pag-aalala. May takot. At may pagmamahal. Pero hindi ako puwedeng magpadala. "Bitawan mo ako."

Bakit ginugulo mo ang puso ko? Nagtagpo ang mga mata nila, kaya agad na nag-iwas ng tingin si Alex. Muli ay bumilis ang tibok ng kanyang puso kaya agad itong umalis at binili ang mga pinapabili ni Brandon. Makaraan ang isang oras, ay bumalok na si Alex, dala ang mga pinabili ni Brandon. Wala na ang tubig sa sahig at nakita niyang hawak ni Brandon ang kanyang mop. Nagpupunas pa ito ng natirang tubig sa sahig. Nakita rin niya ang nakabukas niyang kwarto na kanina ay napuno ng baha, ngunit ngayon ay kumikinang na sa linis.

Isang stainless na malaking syringe, napa luha na lang ako at nang mag angat ng tingin ang lalaki nag salita ito. “Gusto ko lang malaman kung aakyat ba sa puso mo ang alaga ko, kapag successful ito pababayaan kita pero tandaan mo kapag tumigil ang puso mo sa pag tibok? Sasabog ang katawan mo sa maraming parte..” paliwanag nito.

KABANATA 10: Paligsahan ng Puso Ang gabi ay nagsimula sa kasayahan—isang pribadong salu-salo sa isang eksklusibong rest house sa Tagaytay, kung saan nagtipon-tipon ang barkada ni Aidan. May musika, mamahaling alak, at mga bisitang kilala sa alta sosyedad. Pero sa likod ng mga ngiti at tawanan, may tahimik na tensyon sa pagitan nina Aidan at Jordan.

Nagtagpo ang mata namin at sa puntong iyon ay mas nagsilabasan ang mga luha ko. Litong-lito ang utak ko pero ang ang puso ko parang gusto nang lumabas. Nakakaramdam ng sakit at pagkasabik. "Naaalala parin ako ng puso mo, Aloisia. Magandang senyales iyon na balang araw maaalala din ako ng utak mo." Hindi ko na napigilan ay lumabas ang hagulhol ko sa bibig ko at yumakap sa kanya. Niyakap ko siya ng mahigpit na para bang matagal siyang nahiwalay sa akin.