All The Light We Cannot See Novels & Stories

Sumunod ako palabas at hinayaan ang sarili na mabasa ng ulan. I can't see my sister, not even her shadow. The wooden gate is open and there's no post light in the village. Kailangan pang gumamit ng flashlight para makita ang dinadaanan. I don't know what kind of civilization the residents have here. Maybe they're some kind of freaks or cults. Sinong tao ang hindi maglalagay ng ilaw dito o magbigay man lang ng konting tulong sa mga dayo?

Buhay na buhay ang pangalan nito na napapalibutan ng mga lights kaya hindi pwedeng hindi mo sya mabasa gayong maliwanag ito at nasa tuktok ng bar. Pagkapasok na pagkapasok namin ay agad kong nalanghap ang iba't ibang amoy ng alak na hinahaluan ng amoy ng sigarilyo. Kailangan kong masanay na sa araw araw na ganitong eksena.

She will not come probably. Lumipas ang maraming minuto, hindi pa rin namin maisip ang dapat gawin. The sun is already down at ganap ng lumiliwanag ang buwan sa kalangitan. Inaya ko silang lumabas at magpahangin para kahit papano maease ang aming mga pagod na utak sa kakaisip ng dapat gawin. I never thought of this. In a split second, sabay sabay kaming nasilaw sa buwan because it radiated blinding lights, just enough to truly impair our eyes. Kumalma din agad ang liwanag. Nung nawala ang nakakasilaw na liwanag, our vision became normal again. But in our shock, the moon is not on the heaven. Nasaan ang buwan?

Nang mukhang kontento na siya sa papanakit sa akin ay iniwan na niya ako sa shade habang ako ay napahiga na lang habang iniinda ang sakit na nararamdaman. Gamit ang aking natitirang lakas at kahit nanlalabo na ang aking mata ay kinuha ko ang aking cellphone para humingi ng tulong. Hindi ko alam kung nananaginip ba ako o dahil sa sakit na nararamdaman ko ngayon, pero nakikita ko si Oreus sa harapan ko. Ito ba talaga ang paraan para makita ko siya? Ang masaktan? Kung gano'n lagi ako'ng magpapabugbog kay Raize para makita siya nang paulit-ulit.

Neon signs changing hues, blinking lights dancing like stars in motion. “The countryside has its charm,” sabi ni Marga. “But the city has its own beauty too—just look at those lights. They shine like stars. A different kind of stars.” Tumingin si Brandon sa direksyong itinuro niya, then let out a faint chuckle. “You’re romanticizing light pollution. Marga, you shouldn’t have studied business. You should’ve taken liberal arts.” Napatawa si Marga, hindi dahil sa insulto, kundi dahil totoo naman. She stared at Brandon, silently wondering how someone so intelligent could be so emotionally detached.

Ang tanging natira ay ang aming mga sarili at ang malawak na dagat na naghihintay na tuklasin namin. Ang gabi ay dumating nang may dalang libu-libong bituin. Sa loob ng aming maliit na bahay sa isla, ang liwanag ng lampara ay sapat na para makita ang aming mga ngiti. Ang Horizon’s End ay ang aming panimula. Isang panimulang isinulat namin mismo, gamit ang sarili naming tinta, sa isang papel na walang bahid ng dugo.

Nanlamig ang likod ko. Hindi direkta. Pero konektado. Ibig sabihin— may nagbabayad. May nagtitiyak na buhay si Sol. Pero hindi siya inilalabas. Hindi siya kinikilala. Hindi siya pinapakita sa mundo. Isang tahimik na pagtatago. Bakit? Ano ang alam niya? At paano ako konektado rito? Lumakad ako pabalik sa sasakyan. Hindi ako lumingon.

Napapalibutan ito ng mga bundok at mga matatayog na mga kahoy. Ngunit, tumigil kami sa may harapan ng waiting shed, he take off the light of the car and since, black tinted ang sasakyan ay sobrang dilim na halos wala na akong makita na, salamat sa dulot na ilaw ng sinag ng buwan na. May multo kaya dito? Or baka naman may mga iba pang entities! Napa-sign of the cross ako ng wala sa oras.

Ang kasunduang iwaksi sa buong mundo ang mga bampira. Hindi ko kilala ng lubusan si Solana, ang Liwanag ng Araw. Ang pagkakaalam ko lamang sa kanya ay ang pagiging isang mangkukulam niya at ang pagtatag niya noon sa kapatirang Sinag Araw. Hindi ko alam kung bakit ganuon na lamang siya kagalit sa mga bampira. Ngunit, kahit hindi ko man gaano kakilala ito, ang nagpapatibay naman sa aming samahan, ay ang nag iisa at parehong hangarin naming puksain ang mga bampira.

Tumalikod na siya at tumakbo patungo sa pasilyong itinuro ni Nars Salcedo at pagdating sa dulo lumiko siya pakanan at tiningnan ang bawat painting madaraanan. Laking pasasalamat ni Cryzel nang makita ang silid na inuukopa ng kaniyang ama, ito'y nasa pangalawang silid sa pinakadulo. Huminga siya ng malalim at ipinihit ang seradura ng silid. Nang mabuksan niya ang pinto, tumambad sa kaniyang harapan ang kaniyang ama na nasa kama at nakahiga.