Novel & Cerita All The Light We Cannot See

Ubos na yata nag mga dugo ko dahil sa saksak at tama na nakuha ko. I can't take this anymore... Hinayaan ko na ang sarili kong manghina at lamunin ng dilim. ———— I woke up when I saw a light, I stood up and I roamed my eyes. Nagtataka akong naglakad papunta sa kung saan man, bakit wala na akong nararamdamang sakit? Bakit parang ang gaan gaan ng pakiramdam ko? I can't see nothing but a white light.. but then I saw a man standing near me, his face was blurred kaya lumapit ako sa kaniya, and then I saw a man that I'm dying and longing to see...

Kaya naman pinagana ko na ang aking Short Vision, para madalian kong makita ang atake ni Scylla kung umatake man ito lalo pa ngayon na tulog parin si Death kaya dapat talagang handa ako. Habang tumatagal kami sa paglangoy at lumalalim ang aming tinatahak na daan ay unti-unti rin namang nawawala ang liwanag na nagmumula sa Solis at dumidilim ang daan na aming tinatahak...

Parang may invisible spotlight na sumalubong sa kanyang presensya—kahit walang ilaw na nakatutok sa kaniya, parang siya ang tanging liwanag sa madilim na silid. Tahimik ang unang mga segundo. Walang imik ang mga nasa paligid. Pero tulad ng apoy na dahan-dahang sinisilaban, unti-unting sumiklab ang bulungan. Hindi lahat ay mahina. Marami ang sadyang pinalalakas ang boses—halatang gustong makisawsaw sa “eksena.”

“Lubayan mo na ako!” Tanging liwanag na lang ng malamlam na dilaw ang ilaw na lampshade ang tumatanglaw sa kabuohan ng kinaroroonan niyang silid kaya imposible masilaw siya dito para hindi makatulog. Hindi rin sobrang dilim ng silid para makaramdam siya ng takot dahil malakas ang sinag ng malamlam na liwanag na nanggagaling sa buwan sa labas ng bahay na tumatagos sa mga puwang ng manipis na kurtina ng silid, kung kaya naman kitang-kita niya ang rin kabuohan ng silid kahit na hindi gaanong kaliwanag noon sa kanyang paningin.

sagot niya. Hindi kami naghalikan. Hindi pa. Ngunit sa pagitan ng mga ilaw at anino, malinaw ang isang bagay— Hindi kami nagtatago. Hindi rin kami nagpapakitang-gilas. Kami ay nakikita—sa tamang paraan, sa tamang oras. At sa mundo na gustong magdikta ng kuwento, iyon ang pinaka-mapanganib na uri ng katotohanan.

Bulong ko sa hangin, hindi ako sigurado kung nadinig niya 'yon but all I know is tama ako. Ang tao parang lampara, kapag napapagod kumukurap. 'Yong lamparang kahit anong ganda, papanget parin at mawawalan ng ilaw. Mawawalan ng sigla, at pinapalitan. You only see the beauty of light but not its imperfection.

Si Eddie na lang ang pinagkakatiwalaan ni Lorenzo ngayon. Dumeretso na ako sa kwarto ko. May ilang libro akong tinago sa aking drawer. Wala naman akong gagawin kaya naisipan kong magbasa. I came across a page about “Light vs Darkness”. Nakita ko rito kung paano magagapi ang kasamaan, ang kadiliman. It’s goodness, the light. I turned the page ngunit wala na akong makita. Pinunit ang mga sumunod na pahina.

Nagising ako sa lamig. Hindi sa takot. Hindi sa sakit. Kundi sa sobrang lamig ng hangin sa paligid. Dahan dahan akong dumilat. Madilim. Pero hindi totally. May ilaw mula sa isang maliit na lamp sa sulok. Dim. Calculated. Sakto lang para makita ko kung nasaan ako— Pero hindi sapat para makita ang lahat.

[The Paradise of the Blind] Ang puting liwanag ay hindi nagdala ng kamatayan. Nagdala ito ng katahimikan—isang nakabibinging katahimikan na tila tinanggalan ng pandinig ang buong mundo. Nang imulat ni Vladimir ang kanyang mga mata, ang langit ay hindi na itim o asul. Ito ay kulay abo, parang abong lumulutang sa hangin na ayaw humulog sa lupa. Masakit ang bawat hininga niya; lasang kuryente at sunog na metal ang hangin. Sinubukan niyang itaas ang kanyang kamay, ngunit naramdaman niya ang pamilyar na bigat.

May apoy na gumapang sa kaibuturan ko nang sagutin ko siya without sparing her a glance. Bree didn't see it. But I can't lie to myself. For a split seconds, alam ko kung saglit na nalaglag ang maskara ko. Sa ilang segundo, hinayaan kong bumaba ang pader na matagal nang nakapalibot sa akin. I, Lev Petrov, let my darkness fall. It's untraceable to the human eyes but it's there. I let myself dream and hope.