Novel & Cerita All These Time

sabi ko "Asus! May nalalaman ka pang tamang panahon diyan. Goodluck naman diyan sa sinasabi mo, Bakla. Baka matanda ka na hindi pa dumarating ang tamang panahon na sinasabi mo. Paano mo malalaman kung nasa panahon ka na kung masyado ka naman abala sa ibang bagay. Hindi mo nga mabigyan ng oras ang sarili mo dahil mas inuuna mo pa ang kaligayahan ng ibang tao. Hindi naman masama ang tumulong pero dapat ay magtira ka rin para sa sarili mo. Minsan kailangan mo rin mag-effort at huwag iasa sa tadhana ang lahat. Sige ka baka kakaganyan mo hindi mo na namalayan napag-iwanan ka na pala ng panahon," natatawa na sabi niya at inismiran ko na lang siya.

"Oo at sinabi nga niya sa iyo na siya ang dahilan ng lahat ng ito ngunit ni minsan ba ay napatanong ka kung may isa pang tao sa likod ng lahat ng ito? Minsan ba ay napatanong ka kung biktima rin ba ang tatay ko sa lahat ng kagagohang ito?" Bumuntong hininga ito tsaka ako tinignan sa aking mata na puno ng pagsusumamo. Tumingin ito sa kanyang relo tsaka bumaling ulit sa akin. "I don't have enough time, isang oras lang ang itatagal ko dito."

Anyway, it's worth it naman. "Andito raw si Sir." Bahagya akong napalingon nang marinig na may nag-uusap. "Hindi mo nakita? Nagsu-supervise sa bottling." "Tanga. Alam mong busy ako kanina." "Sayang ka. Buset ang gwapo talaga!" "Parang wine lang, mas tumatagal mas sumasarap!"

Pagpunta •• Sa pagkakataon naman na ito, ako naman ang naging abala ulit. OT sa trabaho tapos abala sa system namin. Doon ko na lang napagtanto na time is precious at time is gold. Daniel Elizabeth Valdez: Can we go for a street food date today? "Oh hala!" pagkabigla ko no'ng makita ko ang message ni daniel sa akin mga fifteen minutes ago.

Time. A proverb once said that time heals all wounds no matter how deep they could be. Little did they know that time merely softens the pain and blurs the memories? Time could sometimes feel so short--- that's when we're making the most out of its seconds. Sometimes it feels so long--- that's when every second counts to a phase where we struggle. It extends to people, love and opportunities, so all we should be doing is try our best to keep what makes us the happiest, but learn to let go when something's too unbearable.

“And because some things take time.” Tahimik si Callyx, tila pinag-iisipan ang “time” na konsepto. “But I have time,” wika niya, seryoso. “I can wait long. But… can you talk to Daddy about it? Please? So I know if I should keep waiting.”

“This has nothing to do with six years ago.” “Everything about you has something to do with six years ago.” “That's your problem.” Tumalikod siya, “I'm leaving.” “Althea.” Huminto siya. “Tomorrow. Seven-thirty.” “Eight.” “Seven-thirty.” “Eight.” “Seven forty-five.”

Ilang araw ang lumipas, papalapit sa kaarawan ng kanyang ama. Patuloy ang pag-agos ng oras—mabilis at walang pakialam, tulad ng tubig sa bundok. Hindi ito hihinto para kaninuman. Oo, umiikot ang mundo para sa lahat nang pareho—dalawampu’t apat na oras sa isang araw. Hindi sobra, hindi kulang.

May halong inis sa tono nito ng sabihin iyun. "Isn't it obvious?" Pagtataray niya dito na mas lalong ikinasama ng mukha nito. "Hindi ba unfair sa akin? Tatlong araw lang ang panahon ko kay Bright habang ikaw? Apat! At hindi lang yun, limang oras ko lang siyang pwedeng makasama." Diniinan pa talaga nito ang pagkakasabi ng salitang apat kaya nag-isang linya ang labi nya.

Babae na mismo ang manliligaw at magkakandarapa para bigyan kahit katiting ng oras niya. "Sabihin mo na lang kasi nang diretso," ani Zeke at nagsipulan ang mga kaibigan bilang cheer sa amin. "Oo na!" kunwari'y napipilitang tugon ko sa kanila. I then, faced Conrad. "Bakit?" agap niya pero natatawa na. "Conrad, wag mo'ng kalimutan ang March 15 dahil iyon ang monthsary natin, gets mo?"