Novel & Cerita Always Remembering

"After my accident six years ago, madalas na’kong bangungutin nang gano'n. I don't know why? Hindi ko na naman iniisip pa ang nangyaring 'yun pero madalas pumasok pa rin sa panaginip ko." "Oh, hindi mo naman maiisip kung hindi mo maalala ang kahit ano, hindi ba?" She sounded mysterious with that, tila may hiwatig ang kaniyang komento. Biglang kinabahan si Sapphire sa sinabi nito. Stupid of you Sappy! Watch your words, alright? May amnesia ka nga, 'di ba? "Maybe because your brain is working so hard so you could remember anything now. I think that's a good sign?"

And a thought comes in my mind. I don't to forget them. I don't want to forget all the memories I had with the. The memories I shared with them. I-I want them to remain. In my heart. In my head. In my memories. Ayokong kalimutan lahat ng pinagsamahan namin. I don't want to forget the pain, the tears, the laugh, the victories, the fights, the cold wars...everything that I spend together with them. Bakit kailangan niyang gawin sa akin 'to? Hindi pa ba sapat na nasa kaniya na ako?

Tumango na lang ako at nagpatuloy sa pagkain. Paano ko naman makakalimutan iyon? E halos araw-araw niyang sinasabi sa akin iyon kapag nag-tatalo kami. Kulang na nga lang ay i-record niya iyon at gawing reminder sa cellphone ko para masiguro niya na hindi ako makakalimot kung bakit kami ikinasal. Tss. Hindi ko na siya kinibo, ganoon din yung ginawa niya. Kaya tahimik lang kaming kumain hanggang sa matapos.

Alaalang hindi niya kakalimutan hanggang sa huling hininga niya, si Acey lang ang mananatili sa kanyang puso. Memories are the most we treasured to the point that if we were hurt we forcely forgetting it, but memories are also the reason why people still standing, memories that even painful will gave us strength to be our best... ~ Mariposa13_V

nakasimangot na sinabi ni Felicidad. "Imposible kitang malimot, Felicidad. Hindi ko maaaring malimutan ang gabing iyon. Nang gabing iyon nang ako'y iyong lapitan samantalang iniiyakan ko ang bangkay ng aking ina. Natatandaan mo ba, nang hawak ko ang iyong kamay? Hinawakan ko rin ang kamay ng aking ina. Sumumpa na ikaw ay aking mamahalin. Paliligayahin kita kahit na paanong paraan at ngayon ay inuulit ko ang sumpang iyon." "Ang alaala mo ay hindi napawalay sa akin kahit sandali, kasama ko iyan sa lahat ng aking mga paglakad, Felicidad."

“Jel, naniniwala kaba na kahit nawalan ka ng alaala ay hindi mo parin makakalimutan ang mga bagay na kong saan ka magaling? Tulad ng pag piano.” Napaisip ako. “Oo?” patanong na sagot ko. “Diba sa mga movie or series, kahit may amnesia sila ay hindi parin nila nakakalimutan ang mga talentinto nila? Sabi nila utak lang ang nakalimot pero ang katawan mo naaalala ‘yon. Pero bakit mo naman na itanong?” Umiling lang siya at ngumiti ng pilit bilang sagot.

"Temporary loss of memory happens sometimes when you get hit, bumped, fall or even after you give birth. Pero hindi iyon masasabing amnesia. May mga memories kasi ang tao na minsan ay pilit kinakalimutan dahil iyong ala-alang iyon ay nagbibigay sakit sa kanya. And I'm sure that was what happened to you Miss Ryza. Two to three weeks, those forgotten memories will be back, don't force yourself." "I... I remember your name." Tinignan ko si Asia na mukhang nagtatakang na rin sa mga ikinikilos ko. "Asia right? Nakasabunutan kita noong Senior High because of Kuya-" kuas akong natigilan. Inilibot ko ang aking paningin sa apat na sulok ng silid pero ang taong biglang pumasok sa isipan ko ay hindi ko

Panenermon ko sa sarili ko. Kahit ilang beses kong kalimutan ang nangyari na 'yon, paulit-ulit siyang bumabalik sa isip ko. Manghahatinggabi na pero hindi pa rin ako dinadalaw ng antok. Kahit gustong-gusto kong lumabas para uminom ng tubig ay hindi ko magawa dahil baka magising siya't magkatitigan na naman kami. Argh!

“Remember, ikaw ang magp-present bukas sa client.” Napamaang sandali ang bibig ko. “Iyong sa online? Anong oras ba?” “Gigisingin na lang kita. Just don't lock your door.” Tumango ako. “Oh... sige. Pero ano mo nang konek no'ng chocolates?” “Nakakaboost ng memory,” kaswal niyang sagot. “It helps you think better and focus. Keeps you awake too. Kung sa estudyante, madaling makasaulo ng impormasyon. Baka sakaling makatulong sa'yo.”

Wala masyadong mga gamit na makikita roon maliban sa mga frame na nakasabit sa kulay puting dingding, at iilang cabinet sa paligid. Nagkatinginan kami ni Mom, binigyan niya ako ng babala na ako na ang magsabi ng nais ko. Bumalik ang tingin ko kay Ninong Esmael at sinabi ko rito ang pakay ko. "I need your help, ninong. Hindi ko alam kung paano ko ito sasabihin pero...sa tingin ko ay nagka-amnesia ako dahilan upang mawala ang ilang memorya ko at wala akong matandaan sa ilang bahagi na naganap sa buhay ko sa loob ng isang taon." pagsisimula ko. Seryuso lang akong tiningnan ni Ninong. Binalingan rin nito si Mom at tumango si Mom sa kaniya bilang pagsang-ayon sa sinabi ko.