Always Remembering Novels & Stories

Tumango na lang ako at nagpatuloy sa pagkain. Paano ko naman makakalimutan iyon? E halos araw-araw niyang sinasabi sa akin iyon kapag nag-tatalo kami. Kulang na nga lang ay i-record niya iyon at gawing reminder sa cellphone ko para masiguro niya na hindi ako makakalimot kung bakit kami ikinasal. Tss. Hindi ko na siya kinibo, ganoon din yung ginawa niya. Kaya tahimik lang kaming kumain hanggang sa matapos.

Alaalang hindi niya kakalimutan hanggang sa huling hininga niya, si Acey lang ang mananatili sa kanyang puso. Memories are the most we treasured to the point that if we were hurt we forcely forgetting it, but memories are also the reason why people still standing, memories that even painful will gave us strength to be our best... ~ Mariposa13_V

nakasimangot na sinabi ni Felicidad. "Imposible kitang malimot, Felicidad. Hindi ko maaaring malimutan ang gabing iyon. Nang gabing iyon nang ako'y iyong lapitan samantalang iniiyakan ko ang bangkay ng aking ina. Natatandaan mo ba, nang hawak ko ang iyong kamay? Hinawakan ko rin ang kamay ng aking ina. Sumumpa na ikaw ay aking mamahalin. Paliligayahin kita kahit na paanong paraan at ngayon ay inuulit ko ang sumpang iyon." "Ang alaala mo ay hindi napawalay sa akin kahit sandali, kasama ko iyan sa lahat ng aking mga paglakad, Felicidad."

“Jel, naniniwala kaba na kahit nawalan ka ng alaala ay hindi mo parin makakalimutan ang mga bagay na kong saan ka magaling? Tulad ng pag piano.” Napaisip ako. “Oo?” patanong na sagot ko. “Diba sa mga movie or series, kahit may amnesia sila ay hindi parin nila nakakalimutan ang mga talentinto nila? Sabi nila utak lang ang nakalimot pero ang katawan mo naaalala ‘yon. Pero bakit mo naman na itanong?” Umiling lang siya at ngumiti ng pilit bilang sagot.

rinig ko muli "Forget about it clark wag mo siyang isipin para makalimutan mo na siya" saad ko muli dahil may mga alaala nanaman mula sa gabeng yun ang bigla bigla nalang pumapasok sa isip ko at hindi ko mapigilan ang sarili ko na pigilan ito. Pumunta ko sa isang phycologist para magpatingin kung anong nangyayare saken bakit paulit ulit ko itong naaalala sa isipan ko.

Kita ko ang pag-aalala sa mukha niya pero nakipagsukatan ako ng tingin sa kanya. Humugot ito ng isang malalaim na buntong hininga bago marahang tumango sa akin. "Yes Bunso. I REMEMBER EVERYTHING." ___________________________

kumunot pa ang kaniyang noo. "You have a big mouth. Akala ko ba ang maingay lang dito ay si Bella at si Patrick, ikaw din pala." I said matter of fact. They're all forcing me to believe that I am Alexander Blackwood. While it's so frustrating that I cannot remember my past, it doesn't mean that I am not struggling to regain my memory. Pinilit ko na alalahanin ang aking nakaraan. Having an amnesia is frustrating and depressing. I want to know the truth. But i felt dizzy and tired looking for clue.

Halos limang minuto ba naman nya akong hinalikan ako! “ Once i tasted, i always remember it! Don’t denied it ”

Kumunot ang noo niya. “Bakit naman?” “I always forget things when I’m drunk. I don’t know, why? It’s kind of weird, right? Kaya malakas ang loob ko na sabihin sa’yo ang mga bagay na ito dahil bukas makakalimutan ko rin lahat ng mga ito.”

Kahit simpleng konsepto lamang ay nagagawa niyang palawakin hanggang maging isang malaking proyekto. Isang araw ay napansin niyang nagtaka ako kung bakit halos bawat salita niya ay pinasusulat niya sa akin. Ngumiti siya. "You know, Shane, I have a condition." Napatingin ako sa kanya. "Condition?" "Stress-related memory problem. Parang short-term memory issue." Natawa pa siya nang bahagya. "Sometimes I say something important today then forget it tomorrow."