Always Remembering Novels & Stories

"Halika na. Umuwi na tayo. Kailangan mo nang pahinga para maging klaro ang isip mo bago ka magdesisyon ng mga dapat mong gawin." Hahakbang na sana si Yeonna nang may mapansin siyang babae na alam niya na kanina pa sa kanila nakatunghay. Nakita niya ito sa libing kahit noong ikaanim na gabi ng burol ni Yessa na nakatanaw sa labas na kanilang bakuran. She has a photographic memory. It was her unique ability. She can easily recall something or someone even on a very brief encounter.

Yeah, he did date a lot of woman so I don't understand why he can still remember me. I thought I was just one of those girls he bedded and then he will forget at the next day. Maybe he just have a great memory so that he can still remember all the girls he slept with. Siguro nga iyon lang ang rason dahil wala na akong ibang maisip na dahilan pa. Nakatulugan ko na ang pag-iisip sa nangyari kagabi. Maaga pa rin akong gumising kahit sabado na. I still havea work.

napa buntong hinga Ang kaibigan. "I'm so stupid to believe, nag mukha pa akung baklang may jowa na halos pati kotse bibigyan ko pa, tapos yun pala may iba." iyak parin nya. "shhhhhh, tama na yan mars it's ok atlest you knew it already habang hindi pa kayo kasal naka ligtas ka." pam pakalma na turan ng kaibigan.

seryosong sagot ko dito "Well, baka naman unti-unti nang bumabalik ang memorya mo kaya ganoon? Minsan, ang panaginip ay bunga lamang ng pagod pero minsan din, ang panaginip ay mga kaganapan sa nakaraan na nakalimutan mo na. Lalo na ngayung may amnesia ka." seryosong sagot din nito sa akin

Pagkatapos niya akong yakapin ay tinanaw ko ang papalayo niyang bulto. [End of the Flashbacks] "So it really happen. I always thought they are the one who forgot us, but I didn't realize that I also forgot things that is important." I smiled sadly when I whispered it. "I always want them to remember us, but I don't realize that there is someone that are waiting for me to remember him." I'm sorry, Drix. ***

Ang lalim ng iniisip ko Baka talaga ako yung mia na sinasabi ni boss. Kamusta kaya yung naka bangga sakin patay na ata o nakonsensya ba siya sa ginawa niya sakin. Sarap niyang ibalibag. Sana na karmahan na yon. Sa buhay kong to kailangan ko talaga mag patuloy kahit may amnesia ako. Amnesia ka lang maganda ako choss diba walang connect hahahaha

"It can no longer be called temporary amnesia if she can't remember it. Just don't force her, dude. Saka kumalma ka nga diyan kasalanan mo naman ito." "Yeah, yeah! Don't remind me of that, brute." Masama ang tinging ibinigay niya rito pero nag kibit-balikat lamang ito at lumabas sa kanyang kwarto nang hindi nagpapaalam.

Sabi ko kaya napatigil ito saka mataman akong tinignan. " why do you keep appearing in my mind?" Sabi ko pa pero nanatili lang itong tahimik. " why.. does it feel like.. i've known you before.." sabi ko saka tuluyang nilamon ng antok. Pero bago pa ako makatulog narinig kong nagsalita ito. " im glad that you still dont forgotten me. But.. its better if you dont remember anything." End of chapter 160

"Sure ka na kay Headnurse Cat 'yan?" Bumaling siya sa'kin, "opo Dok, ito po ang suot niya kanina nang huli kami magkausap." Paliwanag niya. Isa nga rin sa napansin ko sa kanya ang pagiging photographic memory. Madali para sa kanya na makaalala ng mga ganitong detalye. Hindi ako maka relate kasi short term memory ako. Pero hindi naman ito nakahadlang, ang pagiging short term memory ko kasi ay para sa mga hindi gaano kaimportanteng bagay or tao. Na-manage ko naman ito sa iba't ibang paraan ng review techniques at time management.

Nagtataka ito sa ipinupunto nang ina. “Napahawak sa ulo? What do you mean by that?” Tumingin sa kaniya ang ina niya dahil doon. “Her memories are coming back,” Nagulat si Timothy dahil sa sinabi ng ina niya dahil doon. Maya-maya ay napailing din ito sa sinabi ng ina. “Impossible Mom, you know that it is impossible! Wag mo akong paasahin mommy, she had an permanent amnesia please no,”