Always Remembering Novels & Stories

Felix insisted, his gaze not leaving the busy traffic outside. Mahinang napatawa si Olivia at tumayo sa likuran niya saka itinulak siya palayo sa bintana. “Akala mo lang ‘yon. The doctor said that it is normal for people suffering from amnesia that they always feel familiarity with something even though they haven't interacted with it yet. Anyways, don’t think so much. Ano’ng gusto mong kainin at tatawag ako ng room service?”

I suddenly gripped my hair near my hair roots while forcing to remember what the fuck happened last night and why I can’t recall a thing. Sa huli, napagdesisyunan kong bumangon kahit ayaw ng katawan ko. Walang mangyayari kung tutunganga ako. As long as I did nothing wrong, I'm fine with that. I still need to finish my homeworks and I have a lots of things to memorize. Sa pagpasok ng Enero, isang madugong examination ang bubungad. And I need to get ready. Dagdag pa ang thesis ko na wala pa akong nasisimulan. Damn, such a talented student I am.

Nagka amnesia na siya at lahat pero itong pagiging manyakis niya ay hindi man lanb niya nakalimutan. Sa lahat naman talaga ng dapat na kalimutan nito ay ito naman ang hindi man lang nawala dito. Pag ugali na talaga ng isang tao kahit na mawala man ang memorya nito ay babalik at babalik sa kanya yun. Wala naman na akong nagawa kung hindi ang kurutin na lang ito sa tagiliran niya habang naka yakap na naman ito ng mahigpit sa akin.

Naniniwala naman ako dahil totoo naman na ganun ako. Now it's been a month since I went back to school, and I think I adjusted well even without the memories. Alam naman ng mga kaibigan at kakilala ko ang tungkol sa amnesia ko at malaking tulong sila sa pagiging normal ng araw-araw. They helped me cope up and introduced me again to everyone I forgot. Kung tutuusin kaunti lang naman pala ang nakilala ko sa panahon na nakalimutan ko. I am not the type of person who mingle with everybody. I prefer small crowds or being alone if possible.

Isa sa mga pinaka ayaw naming subject dahil puro memorization ang aming ginagawa. Grabe nakakadrain kasi 'to ng brains. Matapos ang mahigit apat na oras na klase sa dalawang subject ay nagsiuwian na kami. Hindi ako dumiretso sa bahay. Nagpunta ako sa Green Hills Amusement Park. Isa sa mga lugar na paborito kong puntahan sa tuwing may problema ako. Napakatahimik kasi ng lugar na ito sa mga ganitong oras dahil madalang na ang batang naglalaro.

At may mga pag-ibig na kahit ilang beses mamatay—bumabalik pa rin. “Because the heart always remembers… even when the world forgets.”

tanong ko bago tuluyang bumigay ang katawan ko sa antok. “Yes, Sir,” sagot niya. At sa simpleng sagot na iyon, doon lang yata tuluyang kumalma ang katawan ko. Hindi ko na alam ang sumunod na mga oras. This is bad. Because I remember everything. And I’m no longer sure I want to keep pretending that I don’t.

"Let's just say I have a good memory." Pagkatapos ay may isa pa itong message. "Kapag gusto kong tandaan ang isang bagay, hindi ko iyon nakakalimutan." Matagal na tinitigan ni Nevaeh ang mga salitang iyon. May kung anong bahagyang gumalaw sa kanyang puso. Ngunit sa huli ay napailing na lamang siya. Mukhang sobra na naman siyang nag-iisip.

napa buntong hinga Ang kaibigan. "I'm so stupid to believe, nag mukha pa akung baklang may jowa na halos pati kotse bibigyan ko pa, tapos yun pala may iba." iyak parin nya. "shhhhhh, tama na yan mars it's ok atlest you knew it already habang hindi pa kayo kasal naka ligtas ka." pam pakalma na turan ng kaibigan.

“Ano ka ba, anak, hindi ‘no! Nagkausap na ba kayo ng Kuya Blake mo? Bakit hindi mo tinanong sa kanya ang tungkol diyan?” “Palagi ko kasing nakakalimutan. Ganito yata talaga kapag nanganak ka. Kasi hindi naman ako ganito dati. Hindi naman ako makakalimutin.” Kumamot pa sa ulo si Alianna habang nakaawang ang labi niya. “Magpa-check kaya ako sa psychiatrist ulit? Para maagapan itong memory lapses ko.”