Always Remembering Novels & Stories

Pagbalik ko he's sleeping, I wake him up para makakain at maka-inom ng gamot. “I wish I did these kind of things before, taking care of you whenever you're sick. I wasted six years.” Tumingin siya sa akin. “We can't turn back time. All we have to do is move on.” Hindi na ako sumagot, I can move on from the pain but I can't move on from the memories we made. Tumayo ako at akmang ibabalik lang ang mga kalat sa kusina pero he stop me.

Why are those memories keep flashing in my mind? "Don't tell me na nakalimutan mo na siya? Oh my gosh, Nelle! Hindi kami makapaniwala sa nangyayari ngayon. That's really unacceptable to believe you na nakalimutan mo na siya. Unless..." pabitin na ani Arthur kaya mas nakatutok ang atensiyon namin sa kanya. "Do you have an amnesia?" Mabilis naman akong umiling dahil doon. Paano naman ako magkakaroon no'n gayong palagi lang naman aking nasa bahay at nag-aaral?

Felix insisted, his gaze not leaving the busy traffic outside. Mahinang napatawa si Olivia at tumayo sa likuran niya saka itinulak siya palayo sa bintana. “Akala mo lang ‘yon. The doctor said that it is normal for people suffering from amnesia that they always feel familiarity with something even though they haven't interacted with it yet. Anyways, don’t think so much. Ano’ng gusto mong kainin at tatawag ako ng room service?”

I suddenly gripped my hair near my hair roots while forcing to remember what the fuck happened last night and why I can’t recall a thing. Sa huli, napagdesisyunan kong bumangon kahit ayaw ng katawan ko. Walang mangyayari kung tutunganga ako. As long as I did nothing wrong, I'm fine with that. I still need to finish my homeworks and I have a lots of things to memorize. Sa pagpasok ng Enero, isang madugong examination ang bubungad. And I need to get ready. Dagdag pa ang thesis ko na wala pa akong nasisimulan. Damn, such a talented student I am.

Nagka amnesia na siya at lahat pero itong pagiging manyakis niya ay hindi man lanb niya nakalimutan. Sa lahat naman talaga ng dapat na kalimutan nito ay ito naman ang hindi man lang nawala dito. Pag ugali na talaga ng isang tao kahit na mawala man ang memorya nito ay babalik at babalik sa kanya yun. Wala naman na akong nagawa kung hindi ang kurutin na lang ito sa tagiliran niya habang naka yakap na naman ito ng mahigpit sa akin.

Isa sa mga pinaka ayaw naming subject dahil puro memorization ang aming ginagawa. Grabe nakakadrain kasi 'to ng brains. Matapos ang mahigit apat na oras na klase sa dalawang subject ay nagsiuwian na kami. Hindi ako dumiretso sa bahay. Nagpunta ako sa Green Hills Amusement Park. Isa sa mga lugar na paborito kong puntahan sa tuwing may problema ako. Napakatahimik kasi ng lugar na ito sa mga ganitong oras dahil madalang na ang batang naglalaro.

At may mga pag-ibig na kahit ilang beses mamatay—bumabalik pa rin. “Because the heart always remembers… even when the world forgets.”

"Let's just say I have a good memory." Pagkatapos ay may isa pa itong message. "Kapag gusto kong tandaan ang isang bagay, hindi ko iyon nakakalimutan." Matagal na tinitigan ni Nevaeh ang mga salitang iyon. May kung anong bahagyang gumalaw sa kanyang puso. Ngunit sa huli ay napailing na lamang siya. Mukhang sobra na naman siyang nag-iisip.

Hindi niya maiwasang hindi humanga sa talas nang memorya nito. “I don’t want to forget these memories.” Wika nang dalaga na naging malungkot ang boses. Alam niyang kahit gaano kadetalyado ang mga sinabi niya at mga naaalala niya hindi magtatagal makakalimutan niyang lahat nang iyon. Isang araw lahat nang laman nang utak niya mawawala nalang. Pasimpleng pinahid ni Samantha ang luha niya na pumatak.

Hindi maintindihan ni Lola kung bakit bigla- bigla siyang kukumustahin ng binata gayong sa nakalipas na isang taon ay puro kagaspangan ang naging pagtrato nito sa kanya. "Lola, tungkol sa nangyari noong araw na iyon," wika ng binata. "Kalimutan mo na iyon, Nathaniel. Matagal ko nang kinalimutan ang nangyaring iyon," tugon naman niya.