Anbu Masks Novels & Stories

“Aalis na pero bago ‘yun wear this,” Napatingin ako sa iniharap niya saakin at nakita ko doon ang isang color black na mask at mayroon din siyang black mask na hawak sa kaniyang kaliwang kamay. Pareho sila ng akin at mukang terno pa ang mask namin, masquerade ball ang theme ng anniversary nila muntik ko ng makalimutan lalo na at hindi ako pwedeng humarap ng walang mask sa kanilang lahat.

Julie, too, hung back from the group, her face impassive except for the slightest curl of her lip. Leopold’s attentions was suddenly captured by a flicker in the corner of his blind spot. Instinctively, he leapt back and to his left, capturing view two masked figures standing atop the awning at the rear of the courtyard. One was the same guy in the red jumpsuit and Oni mask from the other night—his claws were already out. The other wore a stark-white robes and a horrific mask in the visage of the hellish Shinigami—the soul consuming death demon in Japanese mythology.

Nang tuluyan itong luminaw sa kanyang paningin, nanigas si Bruno. Ang lalaki ay nakasuot ng itim na combat suit, maayos ang fit sa kanyang katawan, at ang kalahati ng kanyang mukha ay natatakpan ng isang metallic mask na kumikislap sa ilalim ng ilaw. Ang aura nito ay malamig, mabigat, at mapanganib. Para bang isang nilalang na hindi dapat ginagalaw. Parang isang taong hindi marunong magpatawad.

Ngunit imbis na mahilo, parang mas gusto ko pang amuyin siya. “What are you doing here?” “Nagtatrabaho po.” He licked his lower lip before glancing at my maid uniform. Medyo nailang pa nga ako lalo’t alam ko sa sarili ko na maikli ang skirt ng uniform ko. Six inches above the knee ‘yon, at kung ikukumpara sa iba ko pang kasamahan, hanggang tuhod talaga ang kanilang mga skirt. Sa akin lang ang naiiba, dahil wala raw available na uniform. Ito lang talaga. And I knew exactly why he was staring at it.

BOOOOM! Mula sa makapal na usok, lumabas ang isang pigura na hindi nila inaasahan. Isang lalaking nakasuot ng tactical gear, may hawak na baril na may silencer, at ang mukha ay natatakpan ng isang pamilyar na maskara—ang maskara ng Le Ciel Ventures na tanging ang mataas na opisyal lang ang mayroon.

Tila ito ay dismayado gamit ang malumbay na mukha. Hindi matino ni Beth. Inalok niya ang batang babae na maupo sa kanyang tabi. Wala siyang nalalaman sa kahit anong kurba ng pagguhit. Ngunit may alam si Beth kung paano palambutin ang puso ng mga bata. Nababanayad ang excitement sa mukha nito ng sinimulan niyang guhitin ang paborito nitong cartoon character na si Doraemon. Nabanggit iyon ng bata ng si Beth ay nagtanong. Nagmungkahi muli nang panibagong character ang batang babae upang kanyang guhitin subalit sa puntong iyon ay mahihirapan si Beth upang tuluyang makamit ang gusto nito. "Hindi po ako magrereklamo. My brother is a good computer animator kaya sige na. Iguhit mo na si Nami." Si Na

"Mamayang gabi, alas otso. May susundo sa’yo—isang itim na van." "Ihahatid ka sa isang condo. Doon mo ibibigay ang katawan mo. At tandaan mo... magsuot ka ng maskara. Ayaw niyang makita ang mukha mo." Sabay kuha niya ng isang itim na maskara na parang ginagamit sa masquerade party—elegante, ngunit may misteryoso at nakakatakot na dating. "Oh, ito. Kunin mo."

Mga kidnapper ba ang mga ito? Purong itim ang kanilang kasuotan. Mula sa tactical gear hanggang sa mga bota nila. Pero ang pinakanakakatakot sa kanila ay ang mga suot nilang maskara. Puting-puti ito na walang emosyon, katulad ng sa Jabbawockeez. Tuloy, nagmistula silang mga demonyo dahil sa dim lights ng café. "Walang gagalaw!" baritonong sigaw ng isa sa kanila.

Mukhang gawa lang ito ni Aino, habang walang kaalam-alam si Sebastian. Habang iniisip ito ni Maysun, nakita niya ang maskarang nasa sahig. Isang silicone mask ito. Sa panlabas nitong anyo, parang totoong mukha ng tao. Subalit, puno ito ng dugong maroon. Mapula rin ang mga mata. Ito ang maskara na naging dahilan para matakot si Maysun, madulas ang paa, at mapatakbo ang kotse patungong imburnal. Gusto niyang durugin ang maskarang ito sa galit. Nagngipin si Maysun sa galit, pero narinig niya ang tatlong lalaki, "Nailigtas ka na namin. Paano mo kami pasasalamatan? Mukhang mayaman ka ah, base sa kotse mo?"