And Then There Were None の小説・ストーリー

Parang pareho kaming uhaw, uhaw sa labi ng isa’t isa. Naramdaman ko na lang ang isa niyang kamay na minamasahe ang nakalantad kong hita habang ang isang kamay niya ay nakaalalay sa aking likuran. Pinutol niyang muli ang paghalik sa akin at tiningnan ako ng diretso sa aking mga mata. “Awatin mo na ako, pigilan kung anuman ang ginagawa ko ngayon. Dahil sinasabi ko sa iyo Stacy, after ng isang minuto ay hindi na kita papayagang magback-out sa anumang gagawin natin ngayon. One thousand one, one thousand two, one thousa-“

I didn’t hear his next words. Until everything turns black

Ginusto niya ring madugtungan ang huling eksena sa naalala niya. Sa kasamaang-palad ay wala na talaga. Hanggang doon na lang talaga ang nangyari. Kumbaga ay THE END na dahil nakatulog na talaga sila noon. Everything is clear now; no confusion or uncertainty. Kaya pala n*******d sila paggising ay iyon sa mga kakatwang pangyayari. Kusang hinubad pala ni Yolly ang mga damit nila. What the heck!

Sabay ngumiti. THE END

Marahil ay nakatulog na rin si Manang Jean. Naririnig pa rin niya ang chikahan, tawanan, at iyakan na mula sa second floor veranda. Walang kamalay-malay ang mga ito na malaya siyang nakikinig sa usapan ng tatlo. Alam niyang narito si Alli at kumpleto ang trio. Sa ganoong pagkakataon ay siguradong kung hindi champaign, may wine, at kung mas malaki ang issue na pinagdadaanan ng mga ito, siguradong vodka ang tinutoma ng mga ito.

Medyo malayo pa ang labasan at napaka tricky pa ng daan patungo sa labas. "One minute left!" si Flamingo ulit. Mas lalo pa nilang binilisan ang pagtakbo. Nakita din nila ang grupo ni Panther at Phoenix. Tamang-tama lang na nakatapak sila sa labas ng naturang warehouse bago sunod-sunod na narinig nila ang malakas na pagsabog at ang paglabas ng puting usok sa buong lugar. "One down!" narinig n'yang sabi ni Flamingo. Bumalik din agad sila sa kani-kanilang mga sasakyan matapos ang matagumpay na misyon at bumabalik sa headquarters ng Black Wagon sa America.

Right! “Akira? Gumising ka na. Pinapatawad na kita. Makikinig ako sa explanation mo. Just please, don’t die! Don’t leave me, please!” I cried. I tried shaking his shoulders but I got no response. Sinubukan ko ding i-CPR siya ngunit wala pa rin. “Jennifer, I’m sorry but we must leave now!” Ate Clara interrupt. Hinila niya ako palayo kay Akira at dahil naubusan ako ng lakas ay madali lang niya akong natangay.

i said habang paunti-unti akong nanghihina dahil sa kaba na ano mang oras mawawala na ako at di ko na makikita mga anak ko, pati si nick alam ko dati hinihiling ko na mawala ako pero ngayon ayoko nang mawala, may anak ako at nagmamahal ako kaya alam ko deserve ko pang mabuhay "Magpaalam kana" he said saka tinanggal ang piring ko at tali sa kamay, nakaupo lang ako sa sahig at hinintay ang pagkalabit nya sa gatilyo i closed my eyes habang inaalala ang mga panahon na binigay saakin, eto naba talaga ang dulo? eto naba talaga ang katapusan ko? tapos ba neto mawawala na sya at hahayaan nya bang mabuhay si nick

Hinahampas ng babae si Aron out of frustration. "Kung hindi tayo aalis doon mamatay tayong tatlo. Hihingi tayo ng tulong. May sa pusa ang tao na iyon. Hindi iyon agad mamatay," ani ni Aron na patuloy sa pagtakbo. Nagtakbuhan ang mga tao paalis after sila paputukan ng mga tauhan ng mga Truson. Patawid sila sa kalsada nang may humaharurot ang sasakyan na bigla na lang sumulpot at—

And then I was gone. …