And Then There Were None นิยาย & เรื่องราว

Nang walang ano ano'y. TING!! TING!! TING!! TUMUNOG ang bell!! Susunod na subject na. Bumaladra ang malawak na ngiti sa mukha ko. "Bukas nalang natin ito ipagpapatuloy dahil naubusan tayo ng oras. Ikaw ang mauuna." Usal niya sabay lumabas. Agad ako naupo.

May namumuong 'di kanais-nais na konklusyon sa utak ko ngunit ayaw kong patulan iyon. Oo, wala si Andrei rito ngayon at umiiyak si Yve pero hindi ibig sabihin... "Andrei is dead, Amorah. He died... almost two years ago," wika ni Zeke na tila sagot sa kumpol-kumpol na ideya sa aking utak.

Kahit hindi kami magkakasundo minsan — we always ended up at each others back. "DUDES! The 'O FREAKING GIRLS' are here." ---

Allysa Chloe Hernandez After three months. Mabilis na lumipas ang panahon. Tatlong buwan na agad ang lumipas. Parang kailan lang nakikipagmatigasan talaga ako sa magulang ako para sa magaganap na engagement party pero hindi ko alam na aabot pa rin talaga kami ni Dave Arkiel dito. Marami akong ginawang paraan para lang hindi matuloy ang engagement party pero sa huli ay wala pa rin akong nagawa. Dumating pa nga sa punto na naglayas ako sa sarili naming tahanan huwag lang matuloy ang pinag usapang kasal pero sa huli'y wala pa ding nangyari. Tama nga si Mommy at Daddy hindi ko pa kaya ang sarili ko. Hindi ko kaya na wala sila sa tabi ko.

Walang salita, pero malinaw ang mensahe. Tapos na. Wala nang gulo. Wala na ang nagbibigay ng takot sa aming lahat. Mamumuhay na kami ng payapa. “It’s over…” sabi ko. Tumango-tango siya habang ngumingiti. Dahan-dahan kong hinawakan ang mukha niya, inilapat ang noo ko sa kanya. “Now, there is no Kyline. There is no one left who can destroy us.”

The heavy mahogany doors of the grand ballroom closed behind them, sealing away the explosive murmurs and the continuous glare of the media. The luxury SUV swept them smoothly through the clean, towering streets of Bonifacio Global City, leaving the high-society battlefield far behind. Inside the quiet sanctuary of the vehicle, the silence was no longer heavy or suffocating—it was incredibly peaceful. Zane’s large, warm hand remained tightly locked with Mich’s, his thumb brushing slow, soothing circles over her knuckles.

Bahagyang tumawa ang mga ginang na tila may naalala. "Remember? When Beatrice and I, argued because her dress is prettier than mine?" Saad ni Tita Daisy na ikinatawa ni Mommy. "Paano ko makakalimutan 'yon? Eh nadamay kami ni Karla nung umawat kami." Tumatawang saad ni Mama Rea. "Kaya ang ending, tayong apat na yung nag aaway sa dressing room." Dugtong pa ni Mama Karla.

Success! The end.

Pagkatapos, isa-isang sumara ng kusa ang iba pang apat na pinto ng sasakyan, at umaalingawngaw ang kaninang tahimik na lugar na ito. "Give up kana Kai... Money can lead you to death."

Nanahimik kaming lahat, tapos sabay sabay silang nang-asar. Kailan ba hindi mamumula ang pisngi ko kapag kinikilig? Masyadong halata. Lumabas kaming lahat para mag-ikot ikot pero nagulat kami ng mawala sa paningin namin sila Zades at Darrel, Cassy and Zico pati si Naih at Lander. Plano ba nila 'to? Kasi kami lang naiwan ni Kael. “Saan tayo?” Nahihiyang tanong ko sa kaniya.