And Then There Were None の小説・ストーリー

Nakasilip kami sa isang maliit na bintana habang tinitignan si mommy hanggang sa unti-unti ng nag-flat ang linya ng heart rate monitor niya. Mabilis na tumigil ang lahat kasabay ng nakakabinging tunog ng monitor na iyon. Lalong mas palakas pa nang palakas ang tunog na iyon na parang wala na akong ibang marinig kundi iyon lang. Di ako makaalis sa kinatatayuan ko hanggang sa nagsilabasan na lahat ng mga doctors na nagrevive kay mommy. Hindi pa rin ako makaalis sa kinatatayuan ko.

Kinakabahan na siya sa ano mangangyari hindi pa naman siya makapalag dahil ang dalawa niyang kamay ay nakatali sa kanyang likuran . "patayin niyo na !" inis na utos ni Ella habang nakatunghay parin siya mula sa malayo gamit ang telescope.Kanina pa siya tumatawag sa mga kasama niya pero hindi sila sumasagot ng tawag .Kasama niya ang isang lalaki na hinire niya bilang sniper para kung mag iba ang isip mga gang na kausap niya ay pwede niyang ipapatay ang mga ito kaysa pakinabangan ang pera na hawak nila. "ang tanga mo naman bakit hindi mo sinusunod ang gusto ko " inis na saad ni Ella kay Chad .Kanina pa siya tawag ng tawag pero hindi nasagot sa tawag .

"Zinnia, there's a light. Nasa likod ng madilim na mga ulap at malamig na panahon. Ang naghihintay na liwanag, at mainit na pagmamahal. I know, mali ako, maling-mali ang disisyon ko. Pero, wala akong magagawa, Zinnia. Ginawa ko na ang lahat, nanatili ako sa tabi mo, na pilit naging masaya. Hindi ko na rin na ikwento sayo ang nangyari kina Mom and Dad, simula no'ng nagkita tayo muli. Dahil, alam kong masasaktan ka rin, dahil sila ang tumayong pamilya mo noon. Pero, Zinnia, naisip ko rin na kailangan pagbayarin ang mga taong pumatay sa kanila. Dahil, hindi nila 'yon deserve. Katulad mo, gusto din namin maging masaya at buo. Pero, basta-basta na lang silang kinuha." "Kasama ba ako sa kumuha? K

Samantalang si Chairman Antonio ay walang emosyong tiningnan lang siya. Napakuyom ng kamay si Bianca habang pilit niyang pinakakalma ang sarili. Hindi na niya pinansin ang mga bulong-bulungan at diretso siyang naglakad sa aisle hanggang sa marating niya ang altar. Pinasadahan niya ng tingin ang mga bisita upang hanapin ang ama ni Lucien dahil ito lang ang namumukhaan niya, pero hindi niya ito nakita. Siguro mahuhuli lang ng dating ang mga Hoffman.

THE GODFATHER BOOK II CHAPTER 26 WARNING MATURED CONTEXT!!! SPG “WARNING: This book is for mature readers, not advisable for underage readers, and for those who are not into twosome s*x, then, do not read this chapter and this book.” CHARLES POV “Pwede bang itigil mo na ‘yang kakainom mo! Lasing na lasing kana!” galit na wika sa akin ni Audrey, habang tinutungga ko pa rin ang bote na may lamang alak. Hanggang ngayon, ay nasasaktan pa rin ako, dahil sa ginawa ni Sandy.

Napadaing siya sa sakit habang pilit na kumakawala pero mas lalo ko lang hinigpitan ang hawak ko hanggang sa tuluyan siyang mawalan ng lakas. "It’s over." Binitawan ko siya at bumagsak siya sa sahig kasabay ng dalawa niyang kasama na hindi na gumagalaw. Tahimik ang buong arena sa loob ng ilang segundo na parang hindi pa nagsisink in sa mga tao ang nangyari sa harap nila. Pagkatapos non ay sumabog ang sigawan at mas lalong lumakas ang ingay ng paligid na parang hindi sila makapaniwala sa nakita nila.

It was the last thing Kimberly thought of before fear clouded her brain together with how her body had a crash landing against the cold dark waters. Jace was holding her like his whole life depends on it. He was breathing on her ear. A mantra for her poor soul... "Fear None, Bitch. Fear None." 3210

Tinitigan niya ang mga mata ng dalaga, at doon nabasa ni Jecelle ang katotohanan: ang ONE MORE NIGHT ay hindi lang isang pangako—ito ay ang simula ng pagkagapos ng dalawang puso na hindi na makakatakas pa, kahit na ang kapalit nito ay ang pagharap sa pinakamadilim na bahagi ng kanilang mundo. Sa labas ng bahay, ang mundo ay muling gumagalaw. Ang mga kaaway, ang mga lihim, at ang mga panganib ay muling gumigising. Ngunit sa loob ng silid na iyon, alam nilang handa na silang harapin ang lahat—basta’t magkasama sila.

CHAPTER 121 – “They Want Us Gone, Not Dead Yet” “In this world, you don’t need to kill someone to erase them.” Hindi baril ang unang tumama sa’min. Hindi rin dugo. Kundi katahimikan. The kind of silence that comes after people decide you no longer exist. Nakatitig ako sa television screen sa loob ng maliit na safehouse habang paulit-ulit na lumalabas ang pangalan ni Torren sa balita.

they said "There is a FOREVER, time has come you will find the one for you." - END -