Novel & Cerita Ang Aking Kaibigan

Hindi ko alam kung hihinga na ba ako nang maluwag o patuloy kong pipigilan ang paghinga ko. "O-Of course, Raf, kaibigan kita and we're classmates and buddies since freshman year," pang-aalu ko sa kaniya. Emphasizing the word kaibigan para sana hindi na niya ipagpatuloy ang kung anong sasabihin niya.

Saka nya ibinalik ang kanyang pokus sa kanyang mga kaibigan. Parang may sinasabi si Lash sa kanyang mga kaibigan, dahil napalingon ang mga ito sa akin. Saka nagkangitian ang mga ito. "Sa tingin mo, bakit kaya nagkangitian ang mga kaibigan ni Lash pagkatapos nila akong sulyapan?"tanong ko sa mga kasama ko sa mahinang boses. "Sa ganda mo friend, sinong hindi matutuwa sayo?"si Angelie ang sumagot.

Nagkibit-balikat ako. "Depende kung gusto niya ako na maging kaibigan. Magkakilala lang kami ngunit hindi pa kami magkaibigan. Magkaiba naman ang magkakilala lang at magkaibigan, 'di ba? Kung ayaw niya na maging kaibigan ako ay wala namang problema 'yon sa akin. May mga kaibigan pa rin naman ako doon sa amin sa probinsiya at kailanma'y hindi ko sila ipagpapalit kahit kanino. Kung gusto naman nga niya akong maging kaibigan ay wala namang problema. I can be her friend. Magiging magkaibigan kami, so madadagdagan ang mga kaibigan ko nito," paliwanag na sagot ko sa kanya. He shook his head.

Diba? "No, may mga kaibigan den namang na ganitong klase na kaibigan. Yung nag iinisan, nang-aasar minsan, yong kasama mo kapag masaya o malungkot ka man. Yung maasahan mo, mapagkakatiwalaan at higit sa lahat handang damayan ka." "Okay, ikaw na ang tama ako na yung mali!"

Jaria Santillan POV Sabi nila, ang tunay na kaibigan, nandito sila para damayan ka. Nandito sila para kumustahin ka at iparamdam sayo na laging nandiyan lang sila kapag kailangan mo sila. Nasaan na kaya ang tinuring kong mga kaibigan? Or may kaibigan ba talaga akong tunay? Baka nag-assume lang ako na kaibigan ko sila pero hindi pala?

Nagkibit naman ako nang balikat dahil sa sinabi sa akin ni Angel mabait naman siya eh, ‘di ko lang din alam kung bakit wala siyang ibang kaibigan. “Matagal ka na bang nag-aaral dito?” tanong ko sa kanya habang nasa ilalim kami nang puno at naghihintay nang next subject namin. “Medyo,” Aniya habang yumuko pansin ko naman ang lungkot sa kanyang mga mata. “Talaga? Nasa’n ‘yong mga kaibigan mo?” Nag-angat naman siya nang tingin at pilit akong ningitian.

Mas lalo akong nainis dahil tila ba nawawalan siya ng pasensya sa akin. "Friends. She is my Friend Sandra. Kaibigan ko siya simula pa pagkabata and we haven't seen each other for years kaya ganoon na lang kami mag-usap kanina. We we're so close and I am sorry kung ganoon ang naabutan mo kanina but please huwag mo naman bigyan ng malisya."

Naisipan niyang puntahan ang isang matalik na kaibigan upang doon muna makipag-kwentuhan. "Carlo!! Kumusta, pare? Buti naman at naisipan mo akong puntahan ngayon. Ang tagal ko ng naghihintay na dumalaw ka rito." Ani Jerome, ang kanyang kababata at matalik na kaibigan. "Pasensya na, pare, ngayon lang talaga ako nakahanap ng panahon sa dami ng trabaho ko this past weeks." sagot naman ng binata.

“Hindi mo naman ako literal na kilala. At lalong hindi tayo magkaano-ano para tulungan ako.” “L-let say, kaibigan ka ni Markus. That’s it. Gusto kong tulungan ang mga taong bahagi ng buhay niya at malalapit sa puso niya. And besides, nakahanda talaga akong tumulong. Kahit kanino. Lalo na sa pagbibigay ng scholarship sa deserving students.”

"Siya si Cara, baka gusto mong kilalanin. Friend siya ng girlfriend ko tulad mo single" Babae ba talaga ang makakapawi ng nararamdaman ko? Nagulat nalang ako ng bigla akong tapikin ulit ng kaibigan ko dahil nasa likod ko na ang sinasabi niyang babae. Sa alak kasi ako nagfocus hindi sa kanya.