Romans & histoires Ang Aking Kaibigan

Napapailing na tiningnan niya ito, “You are so selfish. Sinayang moa ng pagkakaibigan natin.” “Kaibigan? Shit, hindi friendship ang gusto ko saiyo!” Parang nababaliw nang sigaw nito sa kanya, “Alam mo bang sa tuwing nakikita kong masaya ka sa piling ng babaeng iyon, inis na inis ako. Munikan na sanang maging tayo kung hindi sya bumalik eh.”

Huminto na kami sa pagsasayaw at hinarap niya si Ethan. "I'm her friend!!" Nakapamewang na sagot ni Ethan at bigla namang tumawa yong lalaki. "Friends kayo??" Tanong nito sakin at tumango ako bilang sagot. "Friends with benefits??" Natatawa nitong tanong samin at akala niya siguro nakakatawa 'yon. "Kaibigan ko lang siya pre, para ko na siyang kapatid." Hinawakan ni Ethan ang kamay ko at hinila ako palayo ng kaunti don sa lalaki.

Anito, na bakas ang sobrang pag-aalala sa kaibigan. "Well, were here now. kakauwi lang namin, tumawag ako kaagad sa'yo kasi naalala kita at balita ko ikakasal ka na daw sa prince charming mo! loka ka akalain mo of all this years kayo din ang magkakatuluyan." Aniya, sa kaibigan. "Ang mabuti pa magpapahinga na muna ako tapos tatawag ako ulit sa iyo, dahil marami kang iku-kuwento sa akin!" Ani Joan sa kaibigan. "Yeah, yeah, sure. Sige na magpahinga ka na muna. bye!" Paalam nang kaibigan sa kaniya.

Sabay kaming natawa. Ang kaibigan ay isang taong malapit sa’yo. Isang taong pwede mong mapagsabihan ng sakit at mga alalahanin mo. Isang taong kayang magbigay ng ngiti kapag nasasaktan ka. Isang taong alam kapag hindi ka okay at nakakaalam ng karamihan sa mga sikreto mo. Natagpuan ko ulit ang ganoong klaseng kaibigan. Kahit kakakilala pa lang namin, alam kong si Jeda ay gano'ng tao.

At hahakbang na silang dalawa palabas ng Mansyon ng magsalita ang kanyang bestfriend. "Napaka sama ninyo dalawa hindi niyo man lang ako i Congrats aalis na lang talaga kayong dalawa!" Tila paiyak na wika ni em sa kanila. Napangiti naman sila dalawa ni Rina dahil nais Lang nila asarin ang kaibigan. "Hindi ko na kayo, kaibigan at hindi ko rin kayo kukunin ninang ng anak ko!" Sambit pa nito na tila iiyak na.

"Kaya kong ako sayo ayusin mo para hindi tayo mapaglamayan." "Wag mong isipin na walang nag mamahal sayo. Andito ako kaibigan. Sa samahan kita hanggang sa dulo ng iyong laban!" ngumiti ako sa kaniya at umiling dahil ayaw ko sanang magdrama. Binuhay ko na ang makina nang sasakyan ko at dahil magsisimula na ang palaro.

sagot niya hindi ko maintindihan pero, nang matitigan ko siya sa mata may imahe ng babae ang nakikita ko. (Daddy) "Kaibigan?" banggit ko naman nakita ko sa mukha niya ang lungkot na biglang nagbago. "Oo, siya lang ang lalaking naging kaibigan ko dahil hindi ako close dati sa mga kaklase ko maliban ngayon hindi na ako ordinary tao hindi ko lang alam kung magkikita pa kami sa mundong parehas namin ginagalawan o kung buhay pa ba siya." sagot niya kumaway siya sa mga kasamahan niya nang tawagin ang pangalan niya.

Naiisip ko palang ay pagod na ako. "Ito naman! Walang malisya! Bonding lang ng magkaibigan. Yon ay kung kaibigan mo na ako. Ako, kaibigan kita. Ewan ko lang sa side mo." nagpaparinig niyang sabi. Hindi ako umimik.

She was crying and begging for mercy toward an unknown guy. “Ano ba talaga ang kailangan ninyo sa akin? Bakit niyo ito ginagawa? I thought we're friends?” Luh may kaibigan pala ako dati? Ngayon ko lang nalaman ito ah. “Friends? No we're not, kasi wala akong kaibigan na mandi at mang-aagaw! Paano ko matatawag na kaibigan iyong taong umagaw sa lalaking mahal ko?! Napaka kapal ng mukha mo g*g* ka!”

Halos sa pagpipinta lang umiikot ang mundo ko. I forgot to tell na may best friend pala ako sa kabila ng pagiging weirdo at tahimik. Her name is Kayla Sheen Maceda. Apart sa pagiging palatawa, friendly looks at pagiging outgoing ng babae ay nakapaglagayan ko ito ng loob. Madalas nasa bahay namin si Kayla. Close na close kami katulad ng sa magkapatid. Dahil doon ay buo ang tiwala ko sa kaibigan kong ito. Madalas sa kaniya ko idinadaing ang mga problema ko at sa kaniya ko din ihinihingi iyon ng mga payo.