Ang Aking Pamilya Tula の小説・ストーリー

Hindi ito agad nagagalit sa mga bagay-bagay pero kapag tungkol na kay Yzainna ay ang bilis nitong sumabog. Si Yzainna nalang kase ang tanging pamilya nila. Sabay na namatay ang pamilya nila ni Lucé. Kapatid na rin ang turing ni Lucé kay Yzainna kaya hindi na siya magtataka kung ganito na lamang ang galit nito nang malaman na pupunta ng Pilipinas si Yzainna. Saka may iniiwasan si Lucé roon sa Pilipinas para sa kaibigan kaya ayaw nitong mag-isa si Yzainna pupunta roon. Galit na galit ito sa taong iyon.

Sa ilalim nito, nakasulat sa malalaking titik "Ang Aking Pamilya" Naramdaman ko ang pag-init ng aking mga mata. Kahit hindi pa niya kayang sabihin nang malakas, kahit kailangan pa naming magtago ng katotohanan, nasa puso at isipan na niya ang tunay na anyo ng aming pamilya. Si Enzo ang kanyang ama, at ako ang kanyang ina kahit hindi pa ito pwedeng ipagsigawan sa buong mundo.

" Kumalma ka,Lang-" " PAANO AKO KAKALMA?PANO KUNG MALAMAN NILA?ALAM MO KUNG ANO ANG KAYANG GAWIN NG PAMILYANG YUN!SA ISANG PITIK LANG NILA KAYA NA NILANG BURAHIN TAYO SA MUNDO NANG SA ISANG IGLAP LANG!" "Hindi mangyayari okay? Kumalma ka,Langga." Napalingon Ako sa kwarto ni,Lenlen ng madinig kong bumukas ang pinto nito siguro ay naalimpungatan siya nung sumigaw kanina si,Mama..

Parang hindi ako pamilya sa pagbanggit nitong pamilya lang nila. "eh ako!Anong sa Akala ninyo sakin,Hindi ninyo Ako pamilya.Tao-tauhan lang ba ninyo ako?At ako!hindi rin ba ako napahiya sa mga tao."turo ko sa aking sarili.Napaluha na ako sa sobrang galit sa aking dibdib.

aniya kaya malawak akong napangiti. “Don’t worry, they won’t bite,” I chuckled. Minsan naiinis ako sa pamilya. Pero pamilya ko pa rin sila, mahal ko sila. Lagi kasing nag-aaway sila mama, minsan dahil sa pera. Kahit na sabihing tahimik ang pera at may makakain kami araw-araw ay hindi pa rin naman maiiwasan ang mga gastusin, katulad ng tuition f*e namin. Sila Kuya kasi ay hindi naman nakakuha ng scholarship kaya nahihirapan sila mama sa pagbabayad ng tuition nila.

Hindi nalang siya umimik at medyo tumahimik . '' ,,anong pamilya kaba kung may pinagmamalaki ang pamilya mo then pwede ka sa pamilya namin .Pero kung wala layuan mo ang kuya ko '' may pinagmamalaki naman ang pamilya niya pero ayaw niyang sabihin at baka malaman nila naglayas siya .Ayaw niyang makarating sa kanyang magulang na nandito siya sa pinas habang inaapi . Kagalang galang siya sa kanila pero dito inaapi lang siya ng kahit sino .

Wala man siyang sabihin, parang may mensaheng nakatago roon. Parang masaya siyang makita akong masaya. Parang natutuwa siyang makita akong unti-unting nagiging bahagi ng kanilang pamilya. Napaiwas ako ng tingin. Biglang uminit ang pisngi ko. Napakasaya pala talagang maging bahagi ng isang pamilya. Hindi iyong perpekto. Hindi iyong walang problema. Kundi iyong pamilya na marunong tumawa kahit maraming pagsubok.

At dalawa kaming mahigpit na h******n. At sa wakas... ay buo na rin ang pamilya ko. TO BE CONTINUED....

Nadama ko ang pag-sulyap saakin ng aking ina kaya ngumiti ako rito. "Marami kayo na naitulong sa pamilya ko Madam, sa totoo nga ay hindi ko mapapa-aral at hindi nakapag-tapos ang aking panganay kung hindi dahil sa tulong ng pamilya niyo." Lumabas muna sa isang kwarto ang kaniyang anak na lalaki na sa tingin ko ay kasing age ko lang.

“Tumigil ka nga d’yan. Baka lumaki lalo ulo mo.” Ang tawanan nila ay naging musika sa loob ng bahay. Sa matagal na panahon, ngayon lang muling naging ganito ang pamilya nila—kompleto, masaya, totoo. Walang takot, walang lihim, walang pagdududa.