Novel & Cerita Ang Aking Pangarap Sa Buhay

" (Ikaw ang pangakong taglay ng isang bituin aking pangarap sa diyos ay hiling makapiling sa bawat sandali. Ikaw ang pag ibig sa araw at gabi.. ikaw ang pag asang tanglaw sa dilim mapapawi hirap at pighati langit ang buhay sa tuwing hahagkan anong ligaya sa tuwing ikay mamasdan sa piling mo ang gabi'y tila araw.. Ikaw ang pangarap.. ikaw lamang...)''

At saka hindu rin naman ganoon kadama ang init dahil sa malakas na simoy ng hangin. Inangat ko ang aking mga paningin sa mataas na puno. Tulad ng punong ito ay mataas at matayog din ang pangarap ko. Mataas na kung minsan ay napakahirap abutin, at ilang beses pang mahuhulog bago marating r***k. Nagdadalawang-isip pa dahil alam ko sa sarili kong ang pangarap na mabuo ang pamilya ko ay isang mataas na pangarap na kahit kailan ay hindi ko maaabot.

Bakit hindi ko man lang na-realize ang bagay na iyon? Napaayos naman ako ng upo at pabagsak kong hiniga ang sarili sa malambot na kama. Sa klase ng buhay ko ay talaga namang napakataas ng mga pangarap ko para sa sarili ko pero bakit? Bakit ako napunta sa ganitong sitwasyon? Naramdaman ko ang pagod na lumaban pa. Ano pa ang mabuhay ako kung tuluyang hindi ko na magawa pa ang mga gusto kong gawin sa buhay?

we all have our own dreams in life. Ako, Ang pangarap ko ay maging Isang ganap na Architect. Aside from that, gusto ko ring bigyan ng magandang buhay ang magulang ko who have already sacrificed a lot for me. 'yun lang ang nais ko sa buhay, Lahat ay para rin lang saaking pamilya. Nbsb ako, wala na sa isip ko ang pag bo-boyfriend dahil sa mas nag fo-focus ako sa Pag-aaral, Iniisip ko lagi na kailangan kong suklian ang mga pag hihirap nila para saakin, kaya ayokong masira lahat ng pangarap ko, o ayokong sirain ng kahit na sino ang pangarap ko.

Siguro kahit hindi niya hingin ay ibibigay ko pa rin. Sanay ako sa hirap at simple lang ang pangarap kong buhay—ang magkaroon ng masayang pamilya, malusog na pangangatawan, at marangal na pinagkakakitaan. Because let’s face it, we also need money to survive.

Naku, naku humuhirit ka na naman. Nasabi ko nalang para maitago ang totoong nararamdaman ko sa mga oras na'to. Dahil mali, mali ang magkaroon ako ng damdamin para sa kanya. Ayaw kong paasahin siya, at ayaw ko rin namang masaktan ako. Marami akong pangarap sa buhay at hindi siya kabilang roon. Hindi pwedeng masira ang mga plano ko sa buhay na naka organized na ng dahil lamang sa uumusbong na dadamin ko para sa lalaking ito sa harapan ko. Ayaw kong magkaroon ng karelasyong mahirap pa kaysa akin. Hindi naman sa panghuhusga pero gusto ko lang ding maging praktikal sa buhay. Dahil sa buhay ngayon hindi lang dapat puso ang ipinaiiral kailangang manaig din ang isip o ang pagiging wais. Mahirap mama

Kasi para saan pa para mabuhay ako. My purpose in life is such a waste, kung hindi ko naman kasama ang tao na nag-bigay inspirasyon saakin at nag-palakas ng loob ko noong una palang. Just let me do what i want, ayoko nang ganito, I am barely living. Hindi ko naman gusto na ganito kaming lahat dito sa bahay. All i wish everytime i woke up is to end what is making me suffer. At ako mismo ang nag-papahirap sa sarili ko at hindi ko naman na kaya pang lumaban, lalo na at wala nang silbi ang lahat ng bagay.

"Noong bata ako, sa gitna ng basurahan, ang tanging pangarap ko ay ang magkaroon ng sapat na pera para makakain kami araw-araw. Pagkatapos, nang makuha ko ang tiket, ang pangarap ko ay ang magkaroon ng kapangyarihan para protektahan ang aking pamilya. Pagkatapos, ang iligtas ang isang siyudad, isang mundo, isang sansinukob." Tumingin siya sa mga mata ni Sarah Jane, ang kanyang uniberso. "Ngayon, isa na lang ang pangarap ko." "At ano iyon?" "Ang makita ang paglaki ng ating mga anak. Ang tumanda sa tabi mo. Ang magtanim ng mga halaman sa umaga at pagmasdan ang mga bituin sa gabi. Ang pangarap ko... ay itong sandaling ito."

Mariin na lang ako napapikit dahil masakit man pakinggan at nakaka-irita man sa pakiramdam pero iyon talaga ang totoo. Oras na nga talaga siguro para mag-seryoso na ako sa buhay dahil kung hindi ko pa nga naman gagawin ngayon, kailan pa? Buong buhay ko pagaaral at trabaho ang inatupag ko, wala na akong inintindi kundi ang pagpapaunlad sa sarili sa kagustuhan kong may patunayan... But despite all that, hindi naman pala bastang kapag nakuha mo na ang pangarap mo ganoon lang basta ang buhay...

Ang asawa ko, kayamanan, kasiyahan, at pangarap na maging ang dating AKO. Nalugmok ako sa tabi ng kama. Umiyak ng umiyak hanggang sa nakatulog.