Ang Aking Pangarap Sa Buhay の小説・ストーリー

Sagot nito. "Pag isipan mong mabuti ang desisyon mo Ice, kaya ko namang buhayin ang bata without you." Saad ko. "But,i can live without you.." pabulong nitong sabi. Bahagya akong napangisi dahil sa inis. "Please for the sake of our child?" Pagmamakaawa pa ni Ice. Hindi na ako sumagot, bagkus ay tumingin lang ako sa kawalan.

Kung bakit niya ako hinayaang lumaki sa ampunan. “Alam mo ba kung gaano kahirap doon sa ampunan, alam mo bang pinapangarap ko ring magkaroon ng nanay katulad ng iba, alam mo ba ang pakiramdam na halos magmakaawa kang mahalin ng ibang tao? Hindi mo alam diba k-kasi pinabayaan mo ako, hindi mo alam kung gaano kasakit ang masaktan. Hindi mo alam kung anong hirap at sakit ang tiniis ko sa tuwing sinasaktan nila ako, alam mo ba iyong pakiramdam na gusto mo na lang na hindi na lang magising para hindi mo na maramdaman ang sakit ng iyong katawan dahil sa sugat at palo, kung nanay kita bakit hinayaan mong mangyari sa akin iyon?” halos bulong kong sabi sa kanya. Hindi ko mapigilang isumbat sa kanya

Mahal na mahal ko sya at sya na ang pinangarap ko na makasama habang buhay tapos sa isang iglap lang ang abot kamay mo ng pangarap ay bigla na lang mag lalaho na parang bula. Yung pinangarap mo na kung ilan ang magiging anak nyo. Kung saan kayo titira pag kinasal kayo. Yung nag ba balak ka ng mag propose sa kanya pagka graduate mo pa lang. Na ngayon ay nabaliwala na lang dahil sa hindi ito na kontinto sayo. Nag hanap pa siya ng mas better kaysa sayo.

Nangyari iyon sa totoong buhay. At ang mas nakakatawa pa, ako mismo ang bida sa kuwentong iyon. Ako, isang simpleng dalagang lumaki sa isla ng Catanduanes, ay hindi kailanman nangarap ng marangyang buhay. Hindi ko pinangarap ang magarbong mansyon, mga pribadong eroplano, o ang mapabilang sa isang pamilyang kilala at iginagalang ng marami. Ang pangarap ko noon ay napakasimple lamang, ang magkaroon ng tahanang puno ng pagmamahalan at isang lalaking mamahalin ako nang buong puso.

Sige nga, latagan niyo nga ako kung sinu-sino? Sa totoo lang, wala naman talaga akong eksaktong pangarap sa buhay. ‘Yong mga pangarap na kurso ba. Ang gusto ko lang kasi ay ang makatapos ng pag-aaral, makahanap ng trabaho, mabigyan ng pera ang mga magulang ko, at ma-i-ahon sila sa kahirapan. Idagdag mo na rin ‘yong pangarap kong mabilhan sila ng sariling lupa, bahay, at maayos na pamumuhay. ‘Yong pangarap ko… hindi na para sa akin, para na sa pamilya ko. Kabayaran man lang sa lahat ng kasalanan ko noon.

Pagod na ako kaya mas gusto ko na lumayo. Mas makabubuti ‘yun sa akin. Haharapin ko ang buhay na mag-isa. Ang buhay na gusto ko. Ang pangarap ko, para naman may ipagmalaki ako. Hindi para sa ibang tao kundi para sa sarili ko.

Pangatlo ay hindi ko siya mahal at kahit may gusto ako sa kanya ay hindi ko pa rin na naisin na pangarapin ito na maging kabiyak ko. Ang gusto ko ay ang may pangarap sa buhay na babae. Ang may disposition sa buhay. Yung hindi ko magiging burden bagkos ay katulong ko sa lahat ng bagay. Yung makapag bibigay sa akin na lahat kakayanin namin basta magka sama namin na haharapin ang lahat ng darating na problema at pag subok sa buhay namin.

Saka naman ang kapal ko naman. Andaming mas magaganda dyan sa akin. "Bagay pala sa'yo ang pale pink." "Huh?" Hahhaa. Oo nga ... nakaayos rin pala ako. "Anong pangarap mo Kiara." Napatitig ako sa kanya. "Pangarap ... bakit mo naitanong." "Para malaman ko kung may halaga ba ang buhay mo dito sa mundo." Nang marinig ko yun...

Gusto kong ngumiti dahil masaya at hindi dahil kailangan kong ipakitang ayos lang ako. I want to live again! I want someone to hold me like enzo did before! I want to feel loved and wanted! At higit sa lahat, gusto kong tuparin ang pangarap namin noon, ang mamuhay ng tahimik. Gusto ko nang buhay na hindi ako araw araw natatakot o nag aalala na baka masundan ako ng mapait kong nakaraan. I just want to be a normal person again!

Gusto ko lang noon abutin ang mga pangarap ko, bumukod kayna Auntie Pacita at takbuhan sila palayo para makatakas sa lahat. Ngayon ibang-iba na, alam kong mali ang mga bagong pangarap na nabubuo sa puso ko. Mali iyon, dahil sa huli alam kong iyon ang pinakaimposible. Marrying Alted, vowing with all my heart and living a peaceful life with him and the kids... iyon na ngayon ang pangarap ko.