Ang Mayabang Na Puno Mga Nobela at Kwento

"Mawalang galang na ho, pero mas maganda ho sana kung uuwi na lang ako. Hindi ko na ho ipipilit sa anak n'yo na walang bayag ang pagiging Ama sa anak ko. Hindi rin ho ako intrisado kung ano ang meron kayo at kung tatanongin n'yo ako kung sino ako? My name is Natalia Punongbayan! From the City of Dreams Manila! Na may kasabihan na; Sa bansang mahal ang bigas gayundin ang gas, maraming mandurugas, marami ring PATATAS... PILIPINAS!! And I thank you!" Matapos ko 'yon sabihin ay sumulyap pa ako kay Argo na umiiling lang sa'kin bago taas noo ko silang tinalikuran. Parang may stiff neck pa nga ang leeg ko habang naglalakad palabas ng bahay.

Bakit mas madali pa ang mamatay kaysa mabuhay? Nanatili ang tingin ko sa mga puno ng mansanas na kaharap ko. May kalayuan 'yon sa akin pero kitang-kita ko pa rin. Under the sun, the apples glowed more rosy than they do. The branches of each tree spread out as if so proud of the bounty they brought. Berdeng-berde ang kulay ng dahon ng mga puno at buhay na buhay. Mabuti pa ang mga puno sa gubat na ito ay malaya. Mabuti pa ang lawa na nasa harap ko ay walang bakas ng dugo at malinis.

May isang babae na gumabay sa kanila patungo sa isang lamesa. "Dito ang puwesto ng mga kasambahay at mga trabahador ni Mr. Montenegro." Hinawakan siya ni Maribel at saka naupo sa upuan. Tahimik niyang pinalibot ang kaniyang paningin sa paligid. May isang lamesa na napakaraming pagkain. May limang letchong baboy ang naroroon. Iba't-ibang putahe ang nakahain sa lamesa. Maraming prutas din ang nakahanda. Ang mga bisita ay may kaniya-kaniyang hawak na goblet kung saan may laman itong wine.

Maya't maya rin ang mahihinang kidlat sa kalangitan. Kinakabahan man ay tinahak niya ang daan papunta sa manggahan. Gusto niyang isigaw ang pangalan nito pero baka akala pa ng mga kapitbahay nila ay may masamang nangyari. Napakurap siya noong makita ang liwanag ng cellphone sa may puno ng mangga. Napapalatak siya. Hindi talaga ito nag-iingat! Gusto pa yatang tamaan ng kidlat!

ang mga bagay na ito? Maraming nagtataasang puno sa Montano’s Hotel & Restaurant. Ang mga ito ay binili ni Anton Montano sa mataas na presyo. Sa oras na ito, sa isang malaking puno, ang matanda ay nakahiga sa mga sanga. Kung sinuman ang makakakita sa eksenang ito, tiyak na mag-aalala sila na babagsak ang matanda. Nahulog siya sa kamatayan, ngunit siya ay tila isang matandang diyos pa rin, at ang kanyang tila nanginginig na katawan ay matatag na parang bato.

- Grace Estrella-Lopez BIGLA AY BUMUHOS ang malakas na ulan kaya naman agad akong napatayo saka sumilip sa bintana, hindi ganoon kalakas ang hangin ngunit kitang-kita ko ang malakas na pag-ugoy ng puno sa labas. Suminghap ako nang maalala ang unggoy sa gubat na maaaring nababasa na ngayon, maraming ahas sa kuweba na nasa loob ng kagubatan kaya naman hindi maaring makasilong ng ligtas ang unggoy doon.

Nasaan ka na? Dahan-dahan kong binuksan yung pinto, at agad akong sinalubong ang malamig na hangin ng gabi. Hindi na ako nag-jacket, tumakbo na lang ako. Basang-basa agad yung tsinelas ko habang tinatawid ko ang daan papunta sa kakahuyan. Kumakapit yung putik sa tsinelas ko, at yung tibok ng puso ko, mas malakas pa sa bagsak ng ulan.

utos niya sa akin. “Opo, Manang. Tatapusin ko lang po ito,” May mga halaman kasi sa gilid ng pool. May malaking puno rin ng manga kaya araw-araw kailangan ko iyong linisin dahil maraming dahon na nahuhulog. May bunga na rin ‘yong puno ng mangga. Kukuha nga ako doon mamayang hapon tapos ipapares ko sa bagoong. Ang sarap nun panigurado. Mahilig pa naman ako sa maasim.

Lumutang ang sombrero ni Abi sa isang gilid—palatandaan na talagang nahulog siya. Samantala, nakasilip lang si Asia mula sa puno ng mangga malapit sa gilid ng fishpond. Halos hindi siya makahinga habang nakikita si Wild na pilit hinahanap si Abi sa malabong tubig. “Diyos ko… sana mahanap agad…” bulong niya, nanginginig ang mga kamay.