Ang Mayabang Na Puno Novels & Stories

Hindi ko na rin nagawa pang kumurap pa sa ginawa niyang iyon, isabay pa ang marahas na pagbangga ng likuran ko sa magaspang na katawan ng puno. Sa ilalim ng mayabong na puno ng Banabang hitik sa kulay lilang bulaklak nito, tulad ng isang tagpo sa isang nobela. Puntong nagtagpo ang aming mga mata na ikinahinto ng pag-ikot ng mundo, mabilis at naghuhumerintadong pagtibok ng aking puso, hindi ko na makontrol pa na para bang hindi na ako makahinga.

Misha’s POV Umagang-umaga pa lang, ramdam ko na ang masarap na simoy ng hangin habang naglalakad ako sa aming manggahan. Nakangiti ako habang pinagmamasdan ang mga punong mangga na tila nag-aabang sa aking pagdating. Ang mga sanga ay puno ng mga hinog na mangga—malalaki, mabango, at parang kumikinang sa liwanag ng araw. Hindi ko mapigilang huminto at hawakan ang isang mangga. Ang lambot ng balat nito, tanda na handa na itong pitasin.

Hindi niya inasahang ganoon pala ang proseso niyon. Habang naglalakad sila pabalik sa cabin ay may ilang puno silang nadaanan—punong may bunga. Puno ng caimito, mangga, at langka. She asked him to get a piece of mango for her, may nakita siyang hinog sa mababang bahagi ng puno, but Quaro declined. Sa halip ay binuhat siya nito at tinulungang maka-kuha ng isa. Overall, it was a fun day for her. And she enjoyed every minute she spent with Quaro. She would surely bring the memories she had on the day for the rest of her life.

MALANDI Suot ang mask sa aking ilong ay tiningnan kong mabuti paano nila nilalagyan ng kemikal ang mga puno ng mangga upang magkabunga. Ilang taon ako sa Punta del Sol pero ngayon ko lang natingnan paano ang pagproseso nito. May tatlong set kami ng makina para rito. Hiwa-hiwalay silang gumagawa ng kanilang mga gawain.

Hindi naman pala gaanong nakakatakot ang lugar na'to dahil bukod sa madilim at makipot ang gubat, ay wala ka namang nakikitang mga mababangis na hayop na umiikot-ikot. Hindi na siya nagdalawang-isip na ihakbang muli ang kanyang mga paa papunta sa pinakamalaking punong nakita niya. Sa lahat ng puno na naririto ay ito lamang ang kakaiba. Bukod sa hugis at pagiging kulay itim ng punong ito, ay ito lamang ang nagtatanging may mga baging na nakapalibot sa mga dahon at sanga. Ang baging ay tila nagsisilbing silongan ng mga hayop dahil sa sobrang kapal at tibay nito na tipo tao siguro ay kaya nitong kargahin.

Payapang nakarating sina Travis sa luntiang bahagi ng Norte, matatayog ang mga puno doon, hindi man sila kasinglaki at glamoroso gaya ng mga Greatwoods, kakakitaan naman sila ng kariktan dahil sa mga bulaklak na nasa mga sanga nito. Nasa labas sila ngayon ng gubat, dahan dahan silang pumasok sa gubat, iba’t ibang puno ang naroon. May namumulaklak, may ibang puno na halos nababalot na ng mga bunga nito, may mataas at matatayog, mayroon din malilit lamang na puno. Sa kanilang paglalakad ay sinalubong sila agad ng bantay na diwata.

tanong ko. "Sobra, dad!" ngiti niyong sabi. "Di'ba nais mong magtanim ng puno?" ngiti kong sabi. Agad itong tumango kaya agad kaming kumuha ng maliit na puno mula sa isang nursery malapit sa dagat. Inilagay namin ito sa isang malinis na lugar sa tabi ng dalampasigan, at si Aerol ang nagtakda ng maliit na plaque na may nakasulat na, "Para kay Mama. Ang puno ng pag-asa at pag-ibig."

gano ba sila ka yaman? Naglibot kami sa taniman nang mga mais...Malulusog at matataba ang mga yon..pero minabuti nilang wag na munang pakialam Yun...mas inabala nila ang sarili sa pag ha-harvest ng pinya at iilang manga...yess..you heard it right...may manga rin silang taniman... Naalala ko pa ng subukan kong umakyat Don.... "Ate Yanna...BAKA PO MALAGLAG KAYO DYAN!!"

Ngayon ko nga lang nalaman na may pet pala siya. “Iyon ang tawag ko roon since medyo common na tawaging hotdog or talong ang genital ng isang lalaki, hindi ba?” Napatango tango ako. “Ah! Si Junjun po pala ang tinutukoy n’yo.” At long last, naintindihan ko rin ang ibig niyang sabihin. “Junjun? Iyon ba ang tawag niyong mga millennials doon?”

Hindi siya sumagot pero base sa tingin niya sa akin na natutuwa dahil sa pagkamangha ko ay alam kong tama ako. Ang aming nilalakaran ngayon na medyo pataas ay katawan ng puno. Napakalawak ng nilalakaran namin at alam kong napakalaki nito. Paunti-unti lang rin ang pagtaas kaya hindi ko mapigilan mamangha. Kumbaga, hindi lang tuwid na tuwid ang pagkakatindig ng puno pero pataas pa rin ito. Hindi mo makikita ang kabuuan sa malapitan. Kailangan pa na mula sa ilang kilometro ang layo para makita ang kabuuan ng napakaling puno na ito.