Ang Tatay Kong Ceo นิยาย & เรื่องราว

Bigla tuloy akong nag-overthink dahil sa pinagsasabi nila. Pinapasok ako noong sekretarya sa loob ng opisina ng CEO. Siya raw ang pansamantalang tumatayong sekretarya nito habang wala pang nahahanap. Nalaman ko rin na sekretarya talaga siya ng ama ng CEO at pinahiram lang siya dito.

"We're just finished fucking, so expect that he's just wearing boxer." Lumaki ang mata ko dahil sa tinuran n'ya. Naiwan akong nakatayo sa harapan ng pinto. "Mahilig sa mga batang babae ang CEO ng kompanyang 'to, pero kulubot na ang balat nun at walang ka-appeal-appeal."

Anila at sabay na tumakbo papalabas ng gate. Yeah! This is my normal life. Asawa ng tamad na CEO. Ina ng mga spoil na mga bata. At kaibigan ng mga sintu-sintong tao. Hays. Ka-high-blood.

Alejo at tumango naman siya. "Lahat naman ng CEO a-attend. 'Wag kang mag-aalala dahil kasama mo ako. Hindi kita p'weding hayaan na ikaw lang ang pupunta dahil baka gulo labg ang aabutin mo doon." Hindi talaga sila magkasundo ng kanyang Tatay. "Anong oras ba?" tanong niya habang nakakunoy ang noo niya. Alam ko na ayaw niya pumunta pero kailangan na um-attend siya.

"Hindi ba't hindi naman na siya ang CEO ng kompanyang iniwan ng tatay nila? Ano pa bang pinuputok ng butchi ng lalaking 'yon?" Tumango ako. "Oo, ang totoo nga niyan ay mismong si tito Theo na nga ang umatras tungkol sa usaping kompanya na 'yan. Ayaw niya na ng gulo at ayaw niya nang madamay pa ang kahit na sino." "Pero...?" kunot-noong sambit ni Alya at pinukulan ako ng tingin.

“But we own this company —“ agad akong pinutol ni Tito. “Yes, your father is the CEO, but he is just one of the owner. Pantay lang ang shares namin sa kumpanya. I, the other member of board, owner of this company, will not tolerate that! Walang magnanakaw na Sorian sa ating pamilya!” “You can’t do that, Tito! We are your family!” No! Hindi ako makapapayag! Matagal ng CEO si Dad ng kumpanya at namamalakad, hindi ito pwedeng gawin sa kanya.

Ang kasunod ay ang mga nakakabahalang mensahe: “Adele, alam ko na nalaman mo ngayon. Si Elias ang tatay ng baby. Huwag mong lokohin ang sarili mo habang iniisip na ganoon ka niya kamahal. Kung ganoon talaga, anong ibig sabihin ng presensya ko?”

“Kung wala ka pang work, apply ka sa SGC, I think hiring daw iyong CEO ng Personal Assisstant. My gosh!” “And? Bakit para kang bulate riyan na nilagyan ng asin?” “Paano naman kasi, ang guwapo ng CEO roon. Kung wala lang akong trabaho ngayon sa company namin ako na mag-a-apply roon.” “Sus, basta talaga gwapo.” “Syempre!” “Pero, teka, ano’ng company ba ’yan?” tanong niya. Dahil susubukan niya para hindi na rin siya kulitin ni Enrico.

Natuon ang tingin ko sa grupo ng mga matatanda sa cleaning department na pauwi na rin. "Tapos na ba ang trabaho mo?" "Opo." "Pauwi na rin kami." "Si Utoy ba ang CEO ng Magnefico?" "Opo. Kaya hindi niyo na siya puwedeng tawaging Utoy." "Wow. Ang galing niya. Siguro nakita ng chairman na masipag at matalino siya." "Manang Carmen, apo po siya ni Chairman Myeharez." "Talaga?"

tipid kong sabi at agad na sanang lalabas ng kwarto ng. "S--shun!" natigilan ako ng banggitin niya ang pangalan ko at nilingon siya. "I like your smile. Hope that smile won't change." nanlaki mata ko sa sinabi niya, di ko inaasahan na ang masungit na 'yon ay pupurihin ako ng ganon. Dati kasi sa t'wing umuuwi siya dito ay napaka istrikto nito masyado, mainitin ang ulo at dapat kailangan nakaayos ang trabaho mo. Kaya nga mas gustong-gusto ko na wala siya dito sa mansyon. Minsan lang kasi ito umuuwi dahil busy palagi sa business ng kompanya nila, at bukod sa lahat siya ang nagiging kanang kamay ng ama nila sa paghawak ng negosyo. In short siya ang CEO, isa sa nabansagang pinaka mayaman na binat