Anger And Disgust Inside Out Novels & Stories

George’s POV I am angry,. No, I am enraged. Bakit nagawa ni Nick ito kay Jessica? I am still trying to wrap my head around why all of these are happening. Gusto ko siyang sugurin, suntok-suntukin hanggang sa magising siya sa katotohanan. Pero alam kong wala siya sa tamang wisyo. Kakaopera pa lang ng ulo niya. Pinipigilan ko ang sarili ko, pero ang galit na nararamdaman ko ay parang bulkan na anumang oras ay puputok.

Gustung-gusto ko nang maramdaman sa loob ko ang umiigting nitong sandata. "I do," ani nito. Dahan-dahan nitong ipinasok ang matigas na sandata sa aking naghihintay na perlas. Oh! Napapikit ako at mas lalong inayos ang aking posisyon para matamaan nito ng tama ang sarili kong G-spot. Saka ako napaungol nang malakas. Damn! Ang sarap sa pakiramdam. Oh, sh*t! Nagsimula na itong nagdahan-dahan sa paglabas-masok sa aking basa at naglalaway ng perlas. "Oh, damn! Don't stop – f*cking me, please?" I cursed. Argh!

pabiro nitong sabi at agad silang nagtawanan bago umalis ng CR. Nanglabo naman ang mga mata ko dahil sa narinig ko galling sa kanila. May ganoon palang balak sa akin si Joaquin at sigurado akong totoo ang sinasabi ng mga babaeng iyon. KInalma ko ang sarili ko bago umalis ng CR at di ko inaasahan na mabubunggo ko ang babaeng kagagaling lang sa CR.

“Ano Mr. Choi, kaya ko pa naman makipagsiksikan, at halata namang kailangan nila na makabili kaagad dahil may dahilan sila kung bakit nagmamadali.” “Paano ka? Hindi ka ba nagmamadali? Sa tingin mo ba hindi pa gutom ang pamilya mo? Ikaw? Yang dinadala mo? F*ck! Talaga bang hilig mo nang magpaubaya na lang?” Umangat ang paningin ni Angie sa akin. At tumulo ang luha niya sa kanyang pisngi. Ngunit kinaya niyang ngumiti sa harapan ko habang umiiyak. Goddammit.

sabay hagikgik ng tawa at hinampas pa ko sa likod "ArayY ko beshy naman masakit ah' at hinampas ko to ng unan at syang bawi nito na kumuha din ng unan. naghampasan kami habang tawa ng tawa. masaya na ang pakiramdam ko ngayon di gaya nung mga nakaraan. gusto ko nalang ng ganto na walang iniisip at walang nararamdamang sakit. minsan man ay naiisip ko padin si shey pero winawaglit ko agad to saking utak at humihinga nalang ng malalim.

Anger, frustration, and hurt are etched into every line of her expression. I get her why she's mad at me. Kuha ko iyon, tanggap ko iyon. Pero ang hindi ko matanggap ay kailangan bang makisali ang mama niya? This is our fight, why would she always have involved herself? Putangina. The double attack left me overwhelmed by a tornado of emotions. Anger, humiliation, and betrayal surged through me, igniting a firestorm within, making me clench my fists so tightly that my nails dug into my palms.

At hindi lang siya ang makakaranas ng ganti ko, kundi ang buong pamilya niya. Malalim akong bumuntong-hininga, paulit-ulit ko iyong ginawa dahil sa panginginig ng mga kamay ko. Animo'y gustong-gusto kong p*matay at manakit ng tao nang sa gano'n ay kumalma na ako. But the anger inside me was alive. Crawling beneath my skin. Burning through my veins like poison that refused to leave. Lumapit ako sa aking mesa at ipinatong ang magkabilang kamay doon, mahigpit ang pagkakakapit ng aking mga daliri sa matigas na kahoy.

“I don’t give a f uck!” Interns inside the office jumped on their seats. Walang nagawa ang ginang nang marahas na binuksan nito ang salaming pinto. Tila agila sa talas ng mata na inilibot nito ang paningin. Nang makita ang hinanahanap ay halos liparin nito ang distansya. Sigawan ang mga empleyado nang daklutin ni Angus ang leeg ng babaeng intern. “Who the f uck do you think you are?!” galit na galit na bulyaw ni Angus rito.

Sa labas ay maririnig ang bawat hampas at ang tunog ng mga nababasag na gamit. Silas just stood at one corner of the room and watched Arnold release his anger. Hindi ito inisturbo ni Silas at baka sa kan’ya ibunton ang galit nito. The anger inside him doubled when Fabian humiliated him in front of the board. No one ever did that to him.

"You and your daughter. I want you out of my house by tomorrow. When I leave for work and come home, I don’t want to see you or Monica here. Or else, I will literally throw you out. I’ll leave your things scattered outside, and you can pick them up while being broadcast live. 'Wag na 'wag n'yo akong subukan.” My words hung in the air, sharp, clear, unwavering. The anger, the frustration, the long-simmering resentment— it all poured out, a torrent of emotion that left me breathless, spent, but strangely exhilarated. The confrontation was a necessary release, a calculated risk, a strategic move in the larger game of revenge. The fight, I knew, was far from over. But I was ready. I was prepared