Anger And Disgust Inside Out の小説・ストーリー

Nakakuyon ang aking mga palad at kanina pang tumatagis ang aking bagang. Nang tuluyan na akong makalapit sa kanila ay buong tapang akong sumigaw, dahilan upang mapatingin saamin ang lahat ng taong naroon. "Mga walanghiya! Hindi niyo na iginalang ang burol ng mommy ko! Ang lakas ng loob niyong maglandian dito! Wala kayo sa motel!" Halos maputol na ang mga ugat ko sa leeg dahil sa sobrang lakas ng pagsigaw ko.

Napatingin na lang din ako sa kanya at hindi ko alam kung bakit naiyak na naman ako. “Hindi ko napigilan. Hindi ko nagustuhan ang ginawa nila. Laging nangyayari sa akin ‘to. Palagi na lang akong nababastos, kaya violence ang reaksyon ko palagi. Sorry, I didn’t mean it. But they disrespect Dad, and they touch my butt. Binastos nila kami, so I am mad. I am mad. I can't contain my anger. Gusto ko silang patayin. Hindi ko matanggap ang ginawa nila.” I cried in so much anger.

"Masyado siyang sabik na ipakita ang kaniyang 'revolutionary collections' na hindi naman niya alam kung paano ayusin ang lock at timbang." Ang aming mahinang tawanan ay agad na nagpabago sa timpla ng mukha ni Angelo. Ang kaniyang mayabang na ngisi kanina ay biglang naglaho, napalitan ng matinding inis at galit. Ibinagsak niya ang hawak niyang magazine sa lamesa na lumikha ng isang malakas na kalabog.

Kahit kontrolado pa rin niya ang emosyon sa kanyang mukha, nag-uumapaw na ang tuwa sa bawat ugat ng kanyang katawan. Umamin na talaga si Klaire na nagseselos siya! At siyempre, ang pagseselos na ‘yon ay dahil sa pagmamahal! TOK! TOK! TOK! Isang katok mula sa labas ng kwarto ang bumasag sa mga paru-parong nagliliparan sa tiyan ni Rage. ‘Damn it, who dares disturb us?!’ galit na sigaw ng isip niya.

"At bakit ako ang kailangan protektahan? Hindi ako mahina at maslalong hindi ako ang reyna!" Mariing napa pikit si Leora. Habang ako ay mabigat ang bawat paghinga dahil sa galit na pagsasalita kanina. Ngayon lang ako nagalit na ganito, I am not usually get mad easily, but this is new to me. The feeling of anger is like an overflowing wind wanting to burst. "You don't understand —"

I freakingly am mad. When I got home, thankfully my cousins aren't home. I walk towards the refrigerator and took all the beer in can. Agad akong nagbukas at ininom ito ng mabilis at tuloy tuloy hanggang sa maubos ang laman nito. Ibinato ko sa kung saan ang lata at muling nagbukas. I want to beat up myself right now. Wanted to burst out this anger so I could ease this anger inside me. My body is shaking and my heart is out of control.

‘Shucks, he’s inside me now. Hanggang sa tuluyan na itong umulos, dahan-dahan hanggang sa tuluyang bumilis. Labas. Sagad. Pauulit-ulit. Walang ibang maririnig kundi ang mararahas nilang paghinga at ang mahihina nilang pag-ung0l. ‘Shit, he’s hitting something so deep inside and I feel like I’m about to explode.’

Hindi ko alam kung anong pumasok sa kukote nila at naisipan nilang ipakasal ako sa babaeng iyon, in feel disgusted Did Dion bewitch my grandfather? Damn that woman! Kumuyom muli ang aking kamao, i can't help but to feel the anger blowing up inside my mind Gusto kong maglabas ng Galit! Napatigil ako sa iniisip ng maramdaman ang Isang kamay na humaplos sa kamay kong nakakuyom, i immediately looked down to see that hand enveloping my fisted hand "Anong problema?" Her voice filled my ears

Ang katigasan ng ulo ni Angeline ay lumabas. “Dahil hindi tayo pwedeng magpatuloy sa anumang discharge sa ngayon, Ginoong President, paano kung manatili ka muna sa loob ng isa pang araw–” “Lumabas ka!” Nagagalit, ang tono ni Jay ay niyanig ang lupa. Agad na sumuko si Angeline. “Okay, okay. ‘Wag kang magalit, ang negatibong mga emosyon ay masama sa paggaling. Aalis na ako. Aalis na ako ngayon.”

Not now. "Ayos ka lang?" "Hindi," iyon ang totoo. I was furious on the inside—my emotions swirling in a storm I couldn't control. But on the outside, I needed to stay calm. I took a deep breath, forcing my hands to unclench. Don't react. Don't let them see. No matter how much my anger burned, I refused to let it show. I refused to give them the satisfaction of knowing they had gotten under my skin. So, I kept walking, my face unreadable, my steps steady. But deep down, I was already unraveling.