Ano Ang Pamilya Essay Novels & Stories

Kung ibang tao siguro ang makarinig niyon ay iisipin nilang simpleng school project o kaya ay extracurricular activity lang ang pinag-uusapan. Pero hindi. Ang pamilya ko ay hindi normal. Kapag sinabi nilang "pagkakaabalahan," kadalasan ay may kasamang panganib, barilan, habulan, o kung ano mang klaseng problema na hindi dapat ipinapasa sa isang estudyante. Napabuntong-hininga ako nang malalim. Minsan talaga naiisip ko kung ako ba ang anak nila o isa lamang eksperimento para makita kung hanggang saan ang kayang tiisin ng isang tao.

Mukha man siyang kerengkeng, hindi pa nila nagagawa ang bagay na usually ay ginagawa ng marami. “Noon pa man, kahit may relasyon tayo ay iginalang ko ang katawan mo. Kung iyon man ang inaalala mo. O baka naman ang pamilya ko ang iniisip mo? Matagal ng kasal si Gabriano, may anak na rin sila ng kanyang asawa. Natatakot ka ba na baka kapag nalaman ng pamilya ko na ikaw ang babaeng mahal ko ay hindi ka nila tanggapin? Ako na ang magsasabi, sa edad kong ito ay wala ng pakialam si Mommy at Daddy kung sinuman ang babaeng iuuwi ko at ipapakilala sa kanila…”

CHAPTER 2 Malayo ako sa aking pamilya. Nandoon sila sa Negros habang nandito naman ako sa Cebu, nagtatrabaho at naghahanap-buhay ng mag-isa. Tatlo kaming magkakapatid at ako ang pangalawa. Sundalo ang Kuya ko ngunit mayroon na itong sariling pamilya. Pero nagbibigay pa rin naman siya ng tulong sa aming mga magulang. Ang bunso namin ay lalaki rin at nag-aaral pa bilang isang Senior High School student.

Hindi naman kalayuan ang dati nilang bahay ngunit dahil sa sunod-sunod na internship, research, at thesis requirements, nagpasya siyang lumipat upang mas mapalapit sa paaralan at mas makatipid sa oras. Hindi siya mayaman, hindi rin sila mahirap importante ay sakto lang. Iyong klase ng pamilya na kailangang mag-ipon bago bumili ng bagong appliances. Iyong klase ng pamilya na espesyal ang fried chicken kapag sweldo. Iyong pamilya na hindi perpekto pero puno ng pagmamahalan.

Kumunot ang noo nito ng ngumuso ako. “Anong sasabihin ko sa mommy at daddy mo, Anzel? Gusto daw nilang makilala ang pamilya ko. Ang saya ko kasi tinanggap nila ako sa kabila ng agwat ng katayuan natin sa buhay. Paano kapag nalaman nila na paulit-ulit ng nakulong ang papa ko? Nahihiya ako dahil hindi na nga maganda ang background ng pamilya ko ay masamang tao pa ang papa ko. Kinakabahan ako na baka isang araw manggulo si papa kapag nalaman niya na mayaman ka.” Kumunot ang noo nito sa sinabi ko.

pasasalamat ko dito. Sumandal ito at tiningnan ako. “D’yan ako proud sa pamilya na meron ako. Never nilang tiningnan ang mga tao na iba. Kung turing ko sa isang tao ay pamilya ganun din ginagawa nila. Walang tanong tanong o sabi-sabi..” ngumiti ito habang nagsasalita.

Chapter 33 Cassandra’s POV Pamilya? Isang bagay na ipinagkait sa akin. Isang buo at masayang pamilya. ‘Yung tipong simple lamang anh pamumuhay. Malayo sa gulo at palaging nagtatawanan. Hindi man perpekto pero at least, buo ang pamilya mo.

“Ang mahalaga ay nagsisimula kayo. At hindi kayo nag-iisa.” “Salamat,” bulong ni Mrs. Park. “Salamat sa hindi ninyo pagtalikod sa akin.” “Walang anuman,” sagot ni Irish. “Pamilya tayo.” Sa paaralan ni Eleanor, nagkaroon ng isang patimpalak sa pagsulat ng sanaysay tungkol sa “Ang Aking Pamilya.” Si Eleanor ang nagwagi. Ang kanyang sanaysay ay tungkol sa kanyang pamilya – hindi ang perpektong pamilya, ngunit ang totoong pamilya.

Iniisip niya na patayin ang sinuman na mangangahas na manggulo sa kanyang pamilya. Kahit na nagtatago sila, sila ang pinakamalakas na pamilya sa buong mundo. Marami sa mga miyembro ng kanilang pamilya ang nabuhay ng ilang daang taon at higit na mas malakas sa kanya. "Hindi natin pwedeng gawin 'yun."

Hindi ko alam kung paano sasagutin ang mga tanong niya. Ngunit hindi pa siya tapos. Mas naging mabigat pa ang sumunod na sinabi niya. “Huwag mong kalimutan, ang ating pamilya ay isa sa pinakamayayaman sa buong Manila. Sa ganitong kalaking pamilya, ang manugang na hindi makakapagbigay ng anak… ay magiging malaking kahihiyan para sa ating lahat, hindi lang yun kukutyain at mamaliitin din tayo ng lahat.”