Another Memories To Keep Novels & Stories

“Eli…” “Hindi niya sana sasabihin,” dagdag niya, “pero pera ang kahinaan ng karamihan. At sa halagang binigay ko, sinabi niya ang totoo.” Nanlamig ang batok ko. “Anong eksakto ang sinabi ng doktor?” tanong ko. “Na gusto raw malaman ni Liza kung may maintenance na gamot,” sagot niya, “na pwedeng ibigay para hindi na bumalik ang memory ng pasyente. Hindi lang pansamantalang pagkalimot. Permanenteng pagbaon.”

Hindi naman ako magpapakaboba para sabihing nakalimutan niya na ang lahat tungkol kay Leah because you can't just easily forget someone who became not just a part of your life, but your life, your world. He cupped my cheeks and my eyes instinctively closed, just savoring his soft touches and feeling the warmth of his hands. "No. Because you know what? You are here." Minulat ko ang mata ko and I saw how deeply he looked at me. "You didn't make me forget. Because memories fade but they can still be remembered. The memories of my broken heart are still stored somewhere in a part of my brain but with your help, I moved on."

Matagal siyang tumitig sa'kin, bago nakakalokong ngumiti na parang alam niya na ang lahat. "Or maybe, you never forgot. You never lost your memories." Napatulala ako sa kaniya. Hindi ako makasagot, hindi rin ako makatanggi. Dahil totoo. I never lost my memories. I just pretended that I did. I just lied. Because those memories are better off forgotten, but my mind can't. So I lied, so people would stop asking me about them. "Well, either way, I don't care!" Tinanggal niya na ang paa niya sa baba ko.

Hindi naman ako mayaman pero afford ko naman kumain sa mga sosyal na restaurant na katulad nito. May mga iilang magkasintahan din ang kumakain. Ang sweet nilang tingnan. Hindi ko maiwasan mainggit sa kanila. Naisip ko tuloy kung gaano na ba kami katagal na hindi lumalabas ni Atticus? Ilang araw na itong busy pati ang aming anniversary ay nakalimutan na. Limang taon na kaming magkasintahan ngunit hindi pa namin ulit napag-uusapan ang tungkol sa kasal namin.

Nais kung imulat ang aking mga mata upang malaman kung sinong-sino ang mga ito. "I'm sorry! Some memories are lost to him, you and your twins children are one of them, except for his parents," nagtataka ako kung anong ibig sabihin sa lalakeng nag sasalita. "But don't worry. Four or Six months, his memory will come back of his own," dag-dag nitong sabi sa lalake.

sabi niya. "Pero makakatulong ba talaga siya sa mga tao para mabawi ang kanilang memorya " tanong ni Amy. "Oo, kaya niya. At least, nasaksihan ko na gumaling siya sa dalawang taong nawalan ng memorya. Infact, pwede kang mag-browse sa G**** e tungkol sa lumang pantas," sabi niya. Inilabas ni Amy ang cellphone niya at pumunta sa G****e website," anong keyword ang dapat kong i type sa search box?"

Gising na pala siya, hindi ko naman napansin. “Oh, ano? Binabangungot ka na naman? Feeling ko talaga may parte si Sella, April at Melody sa buhay mo eh. Wala ka namang sinasabing may amnesia ka. Natatandaan mo pa naman ang nakaraan mo, diba?” Medyo inis na may halong kuryosidad niyang tanong.

Malungkot niyang tugon at sa tuwing pinipilit niyang isipin kung sino at taga-saan siya ay nakakaramdam siya ng matinding kirot ng kaniyang ulo. " Huwag mong pilitin ineng kung hindi mo maalala, ang importante ay ligtas ka!" Maya-maya pa ay iniwan na siya nito upang makapagpahinga. Ang pagkawala ng kaniyang memorya ay malaking kakulangan sa kaniyang pagkatao. Ni hindi niya alam kung sino ba talaga siya kung kaya Iyah nalang ang itinawag sa kaniya ng matandang kumopkop sa kaniya.

Lakas ng loob magsabi ng mga ganoong plano at pangako noon tapos ngayon ay para siyang nagka-amnesia na bigla nalang nakalimot. Akmang ipipikit ko na sana ang mga mata nang maalala ang isang bagay. Iyong cellphone sa dala-dala kong bag! Hindi ko nga pala naitanong kay Lawrence kung siya 'yung nagtext, nawala na kasi sa isip ko. Dali-dali akong bumangon at kinuha ang bag na tanging dala ko at mabilis na binuksan iyon. Marahas akong napabuntong hininga nang makita ang cellphoe na nakalagay sa kinailaliman.

Nandoon ang mga nakaraang hindi na nila mababalik at mga nakaraang iiwan na lamang sa limot. Memories, like fragments of a forgotten melody, weave the tapestry of our lives. They are the elusive ghosts of our yesterdays, lingering in the recesses of our minds, waiting to be summoned by a scent, a song, or a fleeting glimpse of the familiar. The past, with its palette of emotions and experiences, shapes who we are today. In the quiet moments, we find ourselves drifting back, tracing the contours of our memories like fingers on an old, weathered photograph.