Novel & Cerita Another Memories To Keep

Sino ang lalaking ito? "Matagal kong hinintay ang pagtatagpo nating muli." Muli itong ngumiti na nagbigay sa akin ng kaguluhan. Sa unang pagkakataon ngayon ko lang hindi nakasundo ang sarili ko at sa taong hindi ko pa kilala. Hindi siya kilala ng utak ko ngunit ang puso't kaluluwa ko'y hindi siya kayang ikaila. –End of Undying memories–

"I have allergies with memories, specially to those full of shits one." ***** Marie Mendoza @ThirdTeeYet

She did inhaled and exhaled a few times with close eyes while trying not to mind the negative thoughts in her head. "The memories are still in your head, right? Don't push it away, September. Don't try to forget those memories. Just let it in your head and try to focus. Keep calm and don't overact." mahina nitong saad sa kaniya. Humigpit naman ang hawak niya sa kamay nito.

Maybe there's nothing wrong if I lift my hopes again, right? "Anong tulong ba ang sinasabi mo?" "I will help you with her to remember you... And to win her this time," she smiled and gives me a look that it's not too late for me to fight for my love. Hindi ako agad nakasagot sa ino-offer niya, dahil natatakot ako. I want her to remember me and not to forget our good memories, but how? If she doesn't seem want to remember me, and as if she has never been with me for a long time.

At kahit na pinayagan niya ang pag-uwi nilang iyon, hindi pa maalis ang agam-agam sa dibdib ng dalaga sa gagawin. She knew for herself that she’s totally healed, that she has moved on with her life. Maayos na ang buhay niya ngayon at kuntento na siya sa kung anumang mayroon siya. Subalit, may mga alaala pa ring sumasagi sa kanyang isipan. Mga alaalang kung siya lang ang tatanungin ayaw na niya sanang alalahanin pa. But she knew just how human brain works, the more one resist a memory, the more it surfaces. And Lara knew when she goes back, those unwanted memories she had vowed to forget will haunt her once more.

Lumaki akong maraming dala-dalang sikreto sa buhay. Hindi naituro sa akin ng aking mga magulang na isa pala ito sa mga hindi matapos-tapos na pagsubok sa kagaya naming isang kayod, isang tuka. Itinatago ko kapag kulang na ang pera ko para makabili ng mas healthy na pagkain pamalit sa noodles o de lata. Itinatago ko kapag wala na namang natitirang pambayad ng miscellaneous fees noong estudyante pa, kaya’t kunwaring naiwanan na naman ang wallet para ipagpabukas nang ipagpabukas ang bayarin.

Bakit pati sa iniwan nilang letter sa locker ko noon ay binanggit niya ang tungkol sa kanila? "Base sa research na isinagawa ng mga bata ko tungkol sa 'yo, mukhang hindi mo naaalala ang ilang mga bagay tungkol sa buhay mo four years ago. Alam mo bang nakakapanghinayang dahil nakapag-ambag pa naman ako sa memories na 'yon ng mga bagay na hinding-hindi mo makakalimutan?" T*nga talaga ang isang ’to. Kung talagang hindi kalimut-limot ang bagay na 'yon, bakit hindi ko maalala ang mga ‘yon ngayon?!

palusot niya. “That’s impossible. Ikinasal ka lang ay tila nagka-amnesia ka na.” Napabuga siya ng hangin. “Ano kasi, nagkaroon ako ng uri ng amnesia na may nakalimutan akong ibang memories. Ilang beses kasi akong hinimatay noon at nabagok ang ulo ko. My parents didn’t tell me some part of those memories because they aren’t even aware of some part of my past. Can you please help me recall those memories?” Nagdrama na siya.

Tinupi ko na ang papel, at tinago sa isang maliit na kahon, kasama ang mga nauna na nyang note. Trip ko lang naman ang mga reply ko sa kanyang note. Ni hindi ko ipinapakita sa kanya ang mga iyon. But still... something inside me tells me to keep them. Maybe for sentimental value? Kasi alam ko naman sa sarili ko na darating din ang araw na matatapos ang lahat ng paganito nya. Hindi ko lang alam kung kailan pero kung dumating man ang araw na iyon... at least may remembrance ako.

“Eli…” “Hindi niya sana sasabihin,” dagdag niya, “pero pera ang kahinaan ng karamihan. At sa halagang binigay ko, sinabi niya ang totoo.” Nanlamig ang batok ko. “Anong eksakto ang sinabi ng doktor?” tanong ko. “Na gusto raw malaman ni Liza kung may maintenance na gamot,” sagot niya, “na pwedeng ibigay para hindi na bumalik ang memory ng pasyente. Hindi lang pansamantalang pagkalimot. Permanenteng pagbaon.”