Another Memories To Keep Novels & Stories

Kinakabahan siya, hindi dahil sa katotohanang nagkaroon siya nang brain fractured kundi dahil sa maaaring sagot ng doktor na siyang magmumulat sa kanya sa buong katotohanan. "Yes!" Bahagyang napaawang ang kanyang mga labi sa naging sagot ni Dr. Corpus. So, ibig bang sabihin nu'n? Totoo ang kanyang mga nalalaman? "But why I can still recognize my family? My friends? My work? My company? But... but why I can't remember her?"

putol nito ulit sa kanya. "W-what?" naguguluhang tanong niya, pabulong. "I don't have any memory of you. And though after tomorrow, we'd just totally be strangers who happened to marry each one time in their lives, I still want to have memory of you. You see, I don't know if I'd ever remember the past. But just in case I don't, I'd still have a memory of you-- one thing that I'd get to keep and remember for this lifetime that we will spend apart."

Pakiramdam niya ay huminto sa pagtibok ang kaniyang puso. Images of when she and Gene first met at the grocery store almost twenty five years ago came to her mind. Sunud-sunod na pumasok sa isip niya ang mga imahe na magkasama sila ni Gene sa nakalipas na mga taon; All the happy memories, the sad moments, and the bittersweet ones, too. And people say that when images of one's lifetime showed in one's vision, they meant one thing. Death was coming.

“Oo nga pala… bakit hindi ko nakita ang akin dyan? Naging kliyente mo rin naman ako, ‘di ba?” “Hmm? Oh, I kept it in my own drawer,” sagot niya. Napataas ang mga kilay ko. “Bakit?” Nagkibit-balikat lamang siya. “Remembrance.” “Remembrance for what? Para maalala mong naging kriminal for once ang asawa mo?” Umiling siya saka ngumisi. “It’s a reminder to me of how we first met. Of how far we’ve come together. Fascinating, right?”

Sino ang lalaking ito? "Matagal kong hinintay ang pagtatagpo nating muli." Muli itong ngumiti na nagbigay sa akin ng kaguluhan. Sa unang pagkakataon ngayon ko lang hindi nakasundo ang sarili ko at sa taong hindi ko pa kilala. Hindi siya kilala ng utak ko ngunit ang puso't kaluluwa ko'y hindi siya kayang ikaila. –End of Undying memories–

She did inhaled and exhaled a few times with close eyes while trying not to mind the negative thoughts in her head. "The memories are still in your head, right? Don't push it away, September. Don't try to forget those memories. Just let it in your head and try to focus. Keep calm and don't overact." mahina nitong saad sa kaniya. Humigpit naman ang hawak niya sa kamay nito.

Maybe there's nothing wrong if I lift my hopes again, right? "Anong tulong ba ang sinasabi mo?" "I will help you with her to remember you... And to win her this time," she smiled and gives me a look that it's not too late for me to fight for my love. Hindi ako agad nakasagot sa ino-offer niya, dahil natatakot ako. I want her to remember me and not to forget our good memories, but how? If she doesn't seem want to remember me, and as if she has never been with me for a long time.

At kahit na pinayagan niya ang pag-uwi nilang iyon, hindi pa maalis ang agam-agam sa dibdib ng dalaga sa gagawin. She knew for herself that she’s totally healed, that she has moved on with her life. Maayos na ang buhay niya ngayon at kuntento na siya sa kung anumang mayroon siya. Subalit, may mga alaala pa ring sumasagi sa kanyang isipan. Mga alaalang kung siya lang ang tatanungin ayaw na niya sanang alalahanin pa. But she knew just how human brain works, the more one resist a memory, the more it surfaces. And Lara knew when she goes back, those unwanted memories she had vowed to forget will haunt her once more.

Lumaki akong maraming dala-dalang sikreto sa buhay. Hindi naituro sa akin ng aking mga magulang na isa pala ito sa mga hindi matapos-tapos na pagsubok sa kagaya naming isang kayod, isang tuka. Itinatago ko kapag kulang na ang pera ko para makabili ng mas healthy na pagkain pamalit sa noodles o de lata. Itinatago ko kapag wala na namang natitirang pambayad ng miscellaneous fees noong estudyante pa, kaya’t kunwaring naiwanan na naman ang wallet para ipagpabukas nang ipagpabukas ang bayarin.

Bakit pati sa iniwan nilang letter sa locker ko noon ay binanggit niya ang tungkol sa kanila? "Base sa research na isinagawa ng mga bata ko tungkol sa 'yo, mukhang hindi mo naaalala ang ilang mga bagay tungkol sa buhay mo four years ago. Alam mo bang nakakapanghinayang dahil nakapag-ambag pa naman ako sa memories na 'yon ng mga bagay na hinding-hindi mo makakalimutan?" T*nga talaga ang isang ’to. Kung talagang hindi kalimut-limot ang bagay na 'yon, bakit hindi ko maalala ang mga ‘yon ngayon?!